Substancja (filozofia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Substancja (z łac. substantia 'podstawa; rzecz; istota (rzeczy); majętność' od substare 'trwać' od sub- 'pod' i stare 'stać')[1], potocznie coś – jedno z podstawowych pojęć metafizyki i współczesnej ontologii, występujące jednak przede wszystkim w metafizyce klasycznej. Wprowadzone przez Arystotelesa, który używał greckich nazw ousia (byt) oraz to ti en einai (to, co jest) i uznał ją za główną kategorię (łacińską po raz pierwszy posłużył się Cyceron). Pojęcie to nie jest jednoznaczne:

Substancja pierwsza Arystotelesa to:

  1. każde konkretne indywiduum
  2. każdy przedmiot, któremu przysługuje autonomiczne istnienie
  3. to samo co substrat, czyli wspólne podłoże dla wielu różnych właściwości (akcydensów)

Substancja druga to:

  1. inna nazwa istoty, splot takich cech przedmiotu, które wyznaczają jego gatunek (jego atrybutów, cech istotowych).
  2. To, o czym wszystko może być orzekane, ale co samo nie może być orzekane o niczym innym
  • Substancja w filozofii, a substancja w fizyce i chemii

Substancja znana w filozofii nie jest tożsama z materią, czy substancją w fizyce, czy też substancją chemiczną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]