TSS Stefan Batory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy statku pasażerskiego TSS Stefan Batory. Zobacz też: inne artykuły związane z Batorym.
TSS Stefan Batory
Ilustracja
Poprzednie nazwy

Maasdam (1952–1968, Holandia)

Bandera  PRL
Call sign SPYM
Port macierzysty Gdynia
Armator Polskie Linie Oceaniczne
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Stocznia Wilton-Fijenoord Doken Werf Maatschapij
Data wodowania 5 kwietnia 1952
Data oddania do eksploatacji 11 lipca 1952
Data wycofania ze służby 6 kwietnia 1988
Dane techniczne
Nośność (DWT) 7170 T
Liczba członków załogi 331
Liczba pasażerów 783
Długość całkowita (L) 153,4 m
Szerokość (B) 21,1 m
Zanurzenie (D) 8,8 m
Pojemność brutto: 15 044 RT

netto: 8684 RT

Napęd mechaniczny
Silnik turbina parowa GE
Moc silnika 8500 KM
Liczba śrub napędowych 1
Prędkość maks. 16–18 w.

TSS Stefan Batory – polski statek pasażerski, o napędzie parowoturbinowym, ostatni polski liniowiec na regularnej linii transatlantyckiej (do 1988 r.). Był w latach 70. i 80. XX wieku flagowym statkiem Polskich Linii Oceanicznych[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1988[edytuj | edytuj kod]

  • Położenie stępki: 19 grudnia 1950 jako frachtowiec pod nazwą Diemerdyk[2]; w trakcie budowy zmiana przeznaczenia kadłuba na pasażerski Maasdam dla Holland America Line
    • stocznia: Wilton-Fijenoord Dok-en-Werf-Maatschapij, Schiedam, Holandia (numer budowy: 733)
  • Wodowanie: 5 kwietnia 1952 – był czwartym transatlantykiem NASM/HAL, który otrzymał nazwę Maasdam
  • Przekazanie do użytku: 11 lipca 1952 (pierwsza podróż na trasie RotterdamHawrSouthamptonMontrealNowy Jork)
  • Zakupienie od Holendrów dla Polskich Linii Oceanicznych, aby zastąpić legendarnego MS Batorego: 1968
  • Przybycie do Gdańska: 15.10.1968
  • Rozpoczęcie pierwszej podróży: 11.04.1969
  • Opuszczenie bandery polskiej: 06.04.1988

Po 1988[edytuj | edytuj kod]

  • Zmiana nazwy na TSS Stefan: 1990
  • Hulk mieszkalny dla szukających azylu w Göteborgu w Szwecji: 1990–1992
  • Wycofany i w rezerwie: 1992–2000
  • Złomowanie w stoczni złomowej Aliağa w Turcji: od 22 marca 2000

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Promenady (otwarta na pokładzie łodziowym i osłonięta na spacerowym)
  1. słoneczny
  2. nawigacyjny
  3. łodziowy
  4. spacerowy
  5. główny
  6. A
  7. B
  8. C
  9. D
  10. E

Dodatkowe informacje[edytuj | edytuj kod]

Stefan Batory miał największą pojemność spośród transatlantyków, na jakich kiedykolwiek podniesiono polską banderę handlową. W odróżnieniu od starszego i mniejszego (mimo większych gabarytów) Batorego, miał tylko jeden komin i jedną śrubę oraz służył na tylko jednej linii regularnej. Przebudowany w Gdańskiej Stoczni Remontowej, przy pierwszym swoim zawinięciu do Rotterdamu dawny liniowiec HAL-u wzbudził zachwyt swoich niedawnych właścicieli, którzy nawet wyrazili chęć odkupienia tak odnowionego statku[potrzebny przypis]. Pod koniec swojej służby Stefan Batory był jedynym pasażerskim liniowcem pływającym przez Ocean Atlantycki. Odbył 140 okrężnych podróży przez ocean. Odbywał też liczne rejsy wycieczkowe, zarówno po Bałtyku, jak i w inne rejony.

Co najmniej dwukrotnie pojawił się w polskich filmach fabularnych; szczególnie pamiętany jest z filmu Kochaj albo rzuć (od 16'34 do 30'24). Ekipa filmowa sfilmowała wtedy autentyczne pożegnanie i wyjście statku oraz fragmenty autentycznej podróży, łącznie ze sztormem na Morzu Północnym.

Orkiestra na batorym.jpg
Orkiestra na TSS Batory

Mocną stroną polskich transatlantyków były orkiestry. Szczególnie duża w tym zasługa znakomitych, przez wiele lat związanych z "Batorym" orkiestr kierowanych przez Czesława Słabolepszego, Pawła Laskowskiego i Bronisława Dyszkiewicza, a także tak znakomitych muzyków jak np. Alojzy Musiał i Janusz Popławski.

Orkiestra na TSS Batory pod kierownictwem Bronisława Dyszkiewicza (saksofon)

Od 1969 roku, już na pokładzie "Stefana Batorego", pasażerów bawiły dwie orkiestry- osobno oktet grający przedpołudniowe koncerty symfoniczne i wieczorne bale w dużym salonie oraz kwartet, który umilał czas gościom po południu (słynne angielskie "tea time"). Mniejszy skład grywał również podczas kolacji i nocnych dansingów w małym salonie (od godz. 21 do 2 rano). W tamtym okresie na "Stefanie Batorym" brylowały dwie świetne orkiestry: gitarzysty Jerzego Kowalewskiego oraz znana katowicka grupa pod kierownictwem Bronisława Dyszkiewicza.

Innym wybitnym muzykiem grającym na Batorym, a później Stefanie Batorym, był Alojzy Musiał, gwiazda polskiej muzyki jazzowej przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, s. 204-205. ISBN 83-10-08902-3.
  • Drzemczewski J., Ślebioda T. Transatlantyki polskie. POWR. Rok wydania: 2006. ISBN: 83-912007-8-7

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Grajda: TS/S Stefan Batory, Polish Ocean Liner 1968–1988. StefanBatoryOceanLiner.weebly.com. [dostęp 2017-07-13].
  2. Arnold Kludas: Die großen Passagierschiffe der Welt, tom IV

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]