Tatjana Maria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tatjana Maria
Ilustracja
Państwo

 Niemcy

Data i miejsce urodzenia

8 sierpnia 1987
Bad Saulgau

Wzrost

172 cm

Gra

praworęczna, jednoręczny backhand

Zakończenie kariery

aktywna

Trener

Charles Edouard Maria

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

2 WTA, 15 ITF

Najwyżej w rankingu

46 (6 listopada 2017)

Australian Open

2R (2009, 2016)

Roland Garros

2R (2016, 2017)

Wimbledon

SF (2022)

US Open

2R (2012, 2017, 2018)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

4 WTA, 15 ITF

Najwyżej w rankingu

54 (6 czerwca 2016)

Australian Open

2R (2017)

Roland Garros

3R (2016)

Wimbledon

QF (2018)

US Open

2R (2009, 2012)

Tatjana Maria, z domu Malek (ur. 8 sierpnia 1987 w Bad Saulgau) – niemiecka tenisistka pochodzenia polskiego[1].

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku wygrała turniej deblistek w Warszawie. Razem z Urszulą Radwańską osiągnęła ćwierćfinał w Galatinie, a z Magdaleną Kiszczyńską pierwszą rundę w Zwevegem, gdzie przegrały z deblem belgijskim Caroline Maes/Leslie Butkiewicz. W 2006 roku w Poitiers razem z Kristiną Barrois wyeliminowały parę polską Klaudia JansAlicja Rosolska. Wygrała również dwa turnieje tenisowe z cyklu ITF.

W roku 2007 osiągnęła ćwierćfinał juniorskiego turnieju w Capriolo, przegrany z Maret Ani. Doszła do półfinału w Ortisei, gdzie przegrała z Caroline Wozniacki (wcześniej wygrała z Evą Birnerovą). Otrzymała dziką kartę do turnieju Berlinie, ale odpadła w drugiej rundzie, pokonana przez liderkę rankingu światowego, Justine Henin.

W 2009 roku osiągnęła pierwszy finał cyklu WTA Tour w grze podwójnej. Razem z Andreą Petković przegrały w finale zawodów w Bad Gastein z Andreą Hlaváčkovą i Lucie Hradecką 2:6, 4:6.

W 2012 roku zwyciężyła w pierwszym turnieju w grze podwójnej. W Québecu występowała razem z Kristiną Mladenovic, a w finale pokonały 7:6(5), 6:7(6), 10–7 Alicję Rosolską i Heather Watson.

W sezonie 2014 razem z Larą Arruabarreną przegrały w meczu mistrzowskim rozgrywek w Osace z deblem Shūko AoyamaRenata Voráčová wynikiem 1:6, 2:6.

W 2015 roku Maria wspólnie z Olhą Sawczuk przegrały w finale turnieju w Båstad z Kiki Bertens oraz Johanną Larsson 5:7, 4:6. Została finalistką zawodów deblowych cyklu WTA 125K series w Carlsbadzie.

Rok później Niemka zwyciężyła w drugim deblowym turnieju w karierze, tym razem w Bogocie, wspólnie z Larą Arruabarreną. W tym samym roku w parze z Ralucą Olaru awansowały do finału zawodów w Rabacie.

W sezonie 2018 razem z Heather Watson zdobyły tytuł podczas rozgrywek w Acapulco. W czerwcu wywalczyła pierwsze trofeum cyklu WTA Tour w grze pojedynczej – w meczu mistrzowskim zawodów w Santa Ponça pokonała Anastasiję Sevastovą 6:4, 7:5.

W kolejnym sezonie wygrała zawody deblowe w Seulu, grając w parze z Arruabarreną. W finale zwyciężyły 7:6(7), 3:6, 10–7 z Hayley Carter i Luisą Stefani.

Drugi mistrzowski tytuł singlowy uzyskała w 2022 roku w Bogocie, gdzie pokonała w ostatnim spotkaniu Laurę Pigossi 6:3, 4:6, 6:2.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ojciec tenisistki, Heinrich Malek (Henryk Małek) był piłkarzem ręcznym, Polakiem urodzonym w Zabrzu[2][3]. Tatjana przeżyła mocno śmierć ojca w 2008. Konsekwencją była depresja. W tym samym roku doznała zatoru płucnego[3].

Maria nie posługuje się jednak językiem polskim[potrzebny przypis]. 8 kwietnia 2013 roku Tatjana Malek i Charles Edouard Maria wzięli ślub. Tenisistka przyjęła nazwisko swojego męża, także tenisisty i jej trenera. 20 grudnia 2013 urodziła córkę – Charlotte. 2 kwietnia 2021 urodziła drugą córkę - Cecilię.

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji

     A, brak startu

     NH, turniej nie odbył się

Występy w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A Q1 1R 2R 1R Q1 A Q3 A 1R 2R Q1 1R 1R 1R A 1R 0 / 9 2 – 9
French Open A A A A A A Q3 1R Q1 Q3 1R A 1R 2R 2R 1R 1R A A 1R 0 / 8 2 – 8
Wimbledon A A A A 1R A 2R 1R Q1 Q2 1R A 3R 1R 2R 2R 1R NH A SF 0 / 10 10 – 10
US Open A A A A 1R A 1R Q1 Q2 2R A Q2 1R Q3 2R 2R 1R 1R Q1 1R 0 / 9 3 – 9
Ranking na koniec roku 651 552 284 146 88 272 68 137 191 112 258 214 68 126 46 79 90 109 279 0 / 36 17 – 36

Występy w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A 1R 1R A 1R A 1R 1R 2R 1R 1R 1R A 1R 0 / 10 1 – 10
French Open A A A A A A A 1R A A 1R 2R 2R 3R A 2R 1R A A 1R 0 / 8 5 – 8
Wimbledon A A A A 2R A 1R 1R A Q1 1R A 1R 2R 2R QF A NH A 1R 0 / 9 5 – 9
US Open A A A A A A 2R 1R A 2R A A 1R 1R 1R 1R 1R A A A 0 / 8 2 – 8
Ranking na koniec roku 560 371 245 121 372 87 101 138 80 131 107 80 63 206 87 163 165 309 0 / 35 13 – 35

Występy w grze mieszanej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A A A A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A A A A A A A A A A 1R A A A NH A A 0 / 1 0 – 1
Wimbledon A A A A A A A A A A A A A A A A A NH A A 0 / 0 0 – 0
US Open A A A A A A A A A A A A A A A A A NH A A 0 / 0 0 – 0
0 / 1 0 – 1

Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
2009

2020
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
WTA 125K series (2012–2020)
od
2021
WTA 1000 (obowiązkowe)
WTA 1000 (nieobowiązkowe)
WTA 500
WTA 250
WTA 125

Gra pojedyncza 2 (2–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 24 czerwca 2018 Santa Ponça Trawiasta Łotwa Anastasija Sevastova 6:4, 7:5
Zwyciężczyni 2. 10 kwietnia 2022 Bogota Ceglana Brazylia Laura Pigossi 6:3, 4:6, 6:2

Gra podwójna 8 (4–4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 26 lipca 2009 Bad Gastein Ceglana Niemcy Andrea Petković Czechy Andrea Hlaváčková
Czechy Lucie Hradecká
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 1. 16 września 2012 Québec Dywanowa (hala) Francja Kristina Mladenovic Polska Alicja Rosolska
Wielka Brytania Heather Watson
7:6(5), 6:7(6), 10–7
Finalistka 2. 12 października 2014 Osaka Twarda Hiszpania Lara Arruabarrena Japonia Shūko Aoyama
Czechy Renata Voráčová
1:6, 2:6
Finalistka 3. 19 lipca 2015 Båstad Ceglana Ukraina Olha Sawczuk Holandia Kiki Bertens
Szwecja Johanna Larsson
5:7, 4:6
Zwyciężczyni 2. 16 kwietnia 2016 Bogota Ceglana Hiszpania Lara Arruabarrena Brazylia Gabriela Cé
Wenezuela Andrea Gámiz
6:2, 4:6, 10–8
Finalistka 4. 29 kwietnia 2016 Rabat Ceglana Rumunia Raluca Olaru Szwajcaria Xenia Knoll
Serbia Aleksandra Krunić
3:6, 0:6
Zwyciężczyni 3. 3 marca 2018 Acapulco Twarda Wielka Brytania Heather Watson Stany Zjednoczone Kaitlyn Christian
Stany Zjednoczone Sabrina Santamaria
7:5, 2:6, 10–2
Zwyciężczyni 4. 22 września 2019 Seul Twarda Hiszpania Lara Arruabarrena Stany Zjednoczone Hayley Carter
Brazylia Luisa Stefani
7:6(7), 3:6, 10–7

Finały turniejów WTA 125K Series[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna 1 (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 27 listopada 2015 Carlsbad Twarda Gruzja Oksana Kalasznikowa Brazylia Gabriela Cé
Paragwaj Verónica Cepede Royg
6:1, 4:6, 8–10

Występy w Turnieju WTA Elite Trophy[edytuj | edytuj kod]

W grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
2016 Faza grupowa Gruzja Oksana Kalasznikowa Słowenia Andreja Klepač
Hiszpania Arantxa Parra Santonja
Yang Zhaoxuan
You Xiaodi
1:6, 6:7(1)

1:6, 7:6(3), 10–7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. PAP: US Open. Tatjana Maria: Przepraszam, że pokonałam Radwańską. sport.interia.pl, 2018-08-28. [dostęp 2019-08-29]. (pol.).
  2. Krzysztof Rawa: Koniec passy Igi Świątek. Zapowiedziana porażka na Wimbledonie. Rzeczpospolita, 2022-07-03. [dostęp 2022-07-04]. (pol.).
  3. a b Ravi Ubha: Life on the professional tennis circuit with a four-year-old in tow. The Irish Times, 2017-12-29. [dostęp 2022-07-07]. (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]