Triada harmoniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Triada harmoniczna (inaczej akordy główne) – trzy podstawowe trójdźwięki zbudowane na pierwszym, czwartym i piątym stopniu gamy. Mają budowę tercjową[1][2].

Akordy te kolejno nazywane toniką, subdominantą oraz dominantą stanowią system tonalny oparty na dwóch typach skali muzycznej: majorowej (dur) i minorowej (moll)[1][2].

Tonika jest ośrodkiem tonacji, punktem centralnym, od którego uzależnione są akordy zbudowane na pozostałych stopniach gamy. Każdy z tych akordów pełni określoną funkcję w konstrukcji muzycznej, przy czym podstawowym elementem zależności jest kierowanie się w stronę ośrodka, czyli tonacji.

W gamach minorowych (molowych) tonika i subdominanta są molowe (moll tonika, moll subdominanta). Dominanta jest zwykle majorowa (durowa); występuje także rzadko spotykana dominanta minorowa (molowa).

Wykorzystanie triady harmonicznej jest jednym z najprostszych sposobów harmonizowania utworu.

Przykład triady (gama C-dur)[edytuj | edytuj kod]

Triada C-durowa

Triady w różnych tonacjach[edytuj | edytuj kod]

W lewej kolumnie triady gam durowych, w prawej triady gam molowych.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Habela 1968 ↓, s. 204.
  2. a b Chodkowski 1995 ↓, s. 910.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]