Wódka (województwo opolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie opolskim. Zobacz też: wódka (ujednoznacznienie).
Wódka
Wódka
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat głubczycki
Gmina Branice
Liczba ludności 230
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 48-140
Tablice rejestracyjne OGL
SIMC 0491950
Położenie na mapie gminy Branice
Mapa lokalizacyjna gminy Branice
Wódka
Wódka
Położenie na mapie powiatu głubczycki
Mapa lokalizacyjna powiatu głubczycki
Wódka
Wódka
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Wódka
Wódka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wódka
Wódka
Ziemia50°03′46″N 17°50′53″E/50,062778 17,848056

Wódka (niem. Hochkretscham) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

Nazwa[edytuj]

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w łacińskim dokumencie z 1223 roku gdzie zanotowana została w zlatynizowanej, staropolskiej formie Vduboue Vodka oznaczającą po polsku Dębową Wódkę - "czyli małą wodę przepływającą przez dębowy lasek".[1][2] Pierwszy człon nazwy nie zachował się do dnia dzisiejszego. Niemiecki historyk Colmar Grünhagen jako nazwę miejscowości obowiązującą w roku 1866 zapisał Dombowa wodka.[1] Ze względu na polskie pochodzenie Niemcy w XX w. zgermanizowali nazwę wsi na nową całkowicie niemiecką Hochkretscham.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • kościół par. pw. św. Tekli, z 1772 r.

Przypisy

  1. a b Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 121.
  2. Stanisław Drzażdżyński, "Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki", "Wisła" tom XI 1897, str. 119.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.11.2012]. s. 21.

Bibliografia[edytuj]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.