Władysław Daszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Daszewski
Pik
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1902
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 lipca 1971
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki Karykatura, scenografia
Ważne dzieła

scenografia dla kabaretów: Qui Pro Quo i Cyrulika Warszawskiego oraz do operetki Krakowiacy i Górale i sztuki Burza

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Brązowy Krzyż Zasługi

Władysław Daszewski, pseud. Pik (ur. 3 marca 1902 w Warszawie, zm. 25 lipca 1971 tamże) – polski scenograf i karykaturzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Władysława Daszewskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Pochodził z deklasowanej rodziny szlacheckiej[1]. W latach 1920–1922 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w pracowni Stanisława Noakowskiego, następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. W okresie studiów współpracował jako karykaturzysta „Pik” z redakcjami „Cyrulika Warszawskiego”, „Robotnika” i „Wiadomości Literackich”. Projektował scenografię dla kabaretów „Qui Pro Quo” i „Cyrulik Warszawski”.

Od 1927 projektował scenografię dla teatrów warszawskich i lwowskich. W 1928 z okazji dziesiątej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości razem z Leonem Schillerem i Aleksandrem Watem zorganizował widowisko sceniczne pod tytułem Polityka społeczna oparte na autentycznych materiałach krytyczne wobec stosunków panujących w fabrykach i polityki społecznej[2]. W 1930 został stałym scenografem teatrów lwowskich. Współpracował najczęściej z Leonem Schillerem. W latach 1940–1941 pracował w Lwowskim Państwowym Teatrze Polskim, realizując m.in. Zemstę Aleksandra Fredry. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich wyjechał do Warszawy. W latach 1945–1949 był scenografem Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. Nadal współpracował z Leonem Schillerem tworząc scenografię m.in. do Krakowiaków i Górali Wojciecha Bogusławskiego (1946) i Burzy Williama Szekspira (1947). W 1949 został stałym scenografem, a w latach 1959–1961 był dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie.

W 1934 został profesorem, a w 1964 dziekanem Wydziału Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w latach 1946–1948 wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3].

W 1946 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi[4], w 1949 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy[5], w 1950 z okazji święta 22 lipca otrzymał Nagrodę Państwową I. stopnia[6]. 22 lipca 1964 roku z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia[7]. W 1955 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy[8].

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 32A-1-16)[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marci Shore: Kawior i popiół. Świat Książki Warszawa 2012, s.102.
  2. Marci Shore: Kawior i popiół. Świat Książki Warszawa 2012, s.101-102.
  3. Tadeusz Kisielewski, Październik 1956: punkt odniesienia, Wydawnictwo Neriton, 2001
  4. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212.
  5. 22 lipca 1949 M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  6. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  7. Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 3.
  8. Uchwała Rady Państwa z dnia 11 lipca 1955 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  9. Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 22.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]