Wilam Horzyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilam Horzyca
Wilhelm Henryk Hořitza
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1889
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 marca 1959
Warszawa
Zawód reżyser, pisarz, krytyk teatralny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Okładka miesięcznika Droga redagowanego przez Wilama Horzycę. Lipiec 1936.

Wilam Horzyca, właściwie Wilhelm Henryk Hořitza (ur. 28 lutego 1889 we Lwowie, zm. 2 marca 1959 w Warszawie) – polski reżyser i dyrektor teatrów, pisarz, tłumacz, krytyk teatralny, współtwórca tzw. Polskiego Teatru Monumentalnego, poseł na Sejm III kadencji w II RP.

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Dyrektor warszawskiego Teatru im. W. Bogusławskiego (1924–1926) i Teatrów Miejskich we Lwowie (1932–1937), scen dramatyczno-komediowych: Wielkiej i Rozmaitości Teatru Wielkiego we Lwowie (1930–1936). Redagował miesięcznik „Droga” (1928–1937), „Scena Lwowska” (1932–1937), „Pion” (1937–1939). Członek i teoretyk grupy Skamander.

W latach 1930–1935 poseł na Sejm z ramienia BBWR, zapraszał do współpracy Schillera posądzanego o lewicowe poglądy, w 1936 – udzielił sali teatralnej Zjazdowi Pracowników Kultury, będącemu największą manifestacją lewicy literackiej i artystycznej w Polsce międzywojennej. Dzięki Leonowi Schillerowi oraz Horzycy scena lwowska stanęła w rzędzie pierwszych teatrów Europy[potrzebny przypis].

W 1936 zamieszkał w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej wraz z Ferdynandem Goetlem był redaktorem miesięcznika Nurt. Pismo poświęcone kulturze polskiej. W 1945 organizował teatr w Katowicach (od marca do września 1945 był jego dyrektorem).

Dyrektor teatrów:

  • Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1945–1948) – to tu zrealizował swoje prawie wszystkie najwybitniejsze przedstawienia
  • teatru w Bydgoszczy (1947–1948)
  • Teatru Polskiego w Poznaniu (1948–1951)
  • od 1951–1952 zastępca dyrektora i reżyser Teatru Narodowego w Warszawie, a od 1 października 1957 do końca życia – dyrektor.

Reżyser Teatru Dramatycznego we Wrocławiu (1952–1955), Teatru im. Słowackiego w Krakowie (1955–1957).

Ważniejsze przedstawienia[edytuj | edytuj kod]

  • Wyzwolenie (1935; 1958)
  • Wesele (1947) S. Wyspiańskiego
  • Profesja pani Warren (1937) G.B. Shawa
  • Miłość czysta u kąpieli morskich (1939; 1959)
  • Za kulisami (prapremiera 1946; 1959) Norwida
  • Pugaczow (1948) S. Jesienina
  • Mozart i Salieri (1949) A.S. Puszkina
  • Hamlet (1950)
  • Sen nocy letniej (1946; 1948; 1953) Shakespeare’a

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]