Władysław Jędrzejewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Jędrzejewski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1863
Nowiny (powiat lepelski)
Data i miejsce śmierci marzec 1940
Lwów
Przebieg służby
Lata służby 1884-1924
1939-1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca
• 93 Irkuckiego Pułku Piechoty
• 30 Dywizji Piechoty
5 Dywizji Piechoty
1 Armii
6 Armii
Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie
komendant obrony Lwowa w 1919
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Michała Walecznego III klasy (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Władysław Jędrzejewski (ur. 11 lutego[1] 1863 w majątku Nowiny w powiecie lepelskim, zm. prawdopodobnie w marcu 1940 we Lwowie)[2]generał major Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Maturę uzyskał w Petersburgu. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Połocku. Od 1884 zawodowy oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. W 1914 był dowódcą 93 Irkuckiego Pułku Piechoty. Później dowodził 119 Kołomyjskim Pułkiem Piechoty, brygadą piechoty oraz 30 Dywizją Piechoty. I wojnę światową rozpoczął w stopniu podpułkownika, a skończył jako generał major, awansowany w 1916.

W Wojsku Polskim od grudnia 1918. Wówczas mianowany komendantem rezerwy oficerów w Warszawie. W 1919 (od marca do maja) był komendantem obrony Lwowa i dowódcą 5 Dywizji Piechoty i załogi obrony Lwowa. Następnie dowodził grupą operacyjną na froncie galicyjskim. Ponownie dowodził 5 DP od sierpnia 1919 do maja 1920. 21 kwietnia 1920 zatwierdzony został w stopniu generała porucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. Był dowódcą 1 Armii (maj-sierpień 1920), następnie 6 Armii (sierpień-wrzesień 1920) oraz Grupy Operacyjnej 6 Armii (od września 1920). Od stycznia 1921 był dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a od września 1921 dowódcą Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. 12 marca 1924 zwolniony został ze stanowiska dowódcy OK VI, a z dniem 30 czerwca 1924 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł we Lwowie. Był członkiem wydziału[3] oraz przewodniczącym oddziału Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów we Lwowie[4].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby. Organizował Straż Obywatelską we Lwowie. 4 października 1939 został aresztowany przez NKWD[5] . Zmarł prawdopodobnie w więzieniu we Lwowie w marcu 1940 (lub został rozstrzelany jeszcze w 1939). Figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej[6]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Syn generała, kpt. Tadeusz Jędrzejewski, poległ w obronie Warszawy w 1939.

2 września 2016 Prezydent RP na wniosek Ministra Obrony Narodowej mianował go pośmiertnie na stopień generała broni [7].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Niektóre źródła jako dzień urodzin Władysława Jędrzejewskiego podają także daty: 30 stycznia i 5 marca.
  2. Ogrody Wspomnień – Władysław Jędrzejewski (pol.) [dostęp 2011-11-09]
  3. Sprawozdanie Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów (Towarzystwa Polskiego Żałobnego Krzyża) Zarządu Oddziału Wojewódzkiego we Lwowie. Lwów: Polskie Towarzystwo Opieki nad Grobami Bohaterów, 1927, s. 1.
  4. Pamiętajmy o grobach bohaterów. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 248 z 28 października 1936. 
  5. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 54. Instytut Pamięci Narodowej. 
  6. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska, Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, s. 549–550, ISBN 978-83-247-2036-1
  7. http://www.monitorpolski.gov.pl/mp/2016/1092/1
  8. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 304-305.
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 2641 z 22 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 240)
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.
  11. Romuald Szeremietiew, Zmasakrowana Generalicja (pol.) [dostęp 2011-12-02]
  12. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2227 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)
  13. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 63)
  14. Decyzja Naczelnika Państwa z 28 marca 1922 r. L. 6245/22 G. M. I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 343)
  15. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 249)

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. 1 (A-Ł), Pruszków 1998
  • T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991