Władysław Jędrzejewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Jędrzejewski
Владислав Антонович Ендржеевский
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1863
Nowiny (powiat lepelski)
Data i miejsce śmierci marzec 1940
Lwów
Przebieg służby
Lata służby 1884-1924 i 1939-1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 93 Irkucki Pułk Piechoty
30 Dywizja Piechoty
5 Dywizja Piechoty
1 Armia
6 Armia
Okręg Korpusu Nr VI
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca dywizji piechoty
dowódca armii
dowódca okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Michała Walecznego III klasy (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Władysław Jędrzejewski (ur. 5 marca[1][2][3][4][5][6][7] 1863 w majątku Nowiny w powiecie lepelskim, zm. prawdopodobnie w marcu 1940 we Lwowie)[8]generał major Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego, odznaczony Orderem Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

W 1880 roku złożył maturę w gimnazjum Petersburgu. Ukończył Warszawską Szkołę Junkrów Piechoty[1]. Od 1884 zawodowy oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. W 1914 był dowódcą 93 Irkuckiego Pułku Piechoty. Później dowodził 119 Kołomyjskim Pułkiem Piechoty, brygadą piechoty oraz 30 Dywizją Piechoty. I wojnę światową rozpoczął w stopniu podpułkownika. 22 kwietnia 1917 roku został mianowany generałem majorem ze starszeństwem z 15 grudnia 1916 roku[9].

9 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora ze starszeństwem od 15 grudnia 1918 roku i przydzielony do rezerwy oficerów[10]. Wówczas mianowany komendantem rezerwy oficerów w Warszawie. W 1919 (od marca do maja) był komendantem obrony Lwowa i dowódcą 5 Dywizji Piechoty i załogi obrony Lwowa. Następnie dowodził grupą operacyjną na froncie galicyjskim. Ponownie dowodził 5 DP od sierpnia 1919 do maja 1920. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[11]. Był dowódcą 1 Armii (maj-sierpień 1920), następnie 6 Armii (sierpień-wrzesień 1920) oraz Grupy Operacyjnej 6 Armii (od września 1920). Od stycznia 1921 był dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a od września 1921 dowódcą Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie generałów[12]. 12 marca 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy OK VI[13]. Z dniem 30 czerwca 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. Osiadł we Lwowie. Był członkiem wydziału[15] oraz przewodniczącym oddziału Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów we Lwowie[16].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby. Organizował Straż Obywatelską we Lwowie. 4 października 1939 został aresztowany przez NKWD[17]. Zmarł prawdopodobnie w więzieniu we Lwowie w marcu 1940 (lub został rozstrzelany jeszcze w 1939). Figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej[18]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

2 września 2016 Prezydent RP Andrzej Duda na wniosek Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza mianował go pośmiertnie na stopień generała broni[19].

Władysław Jędrzejewski był żonaty z Katarzyną z Ambrożewiczów, z którą miał syna Tadeusza oraz córki: Marię i Walerię[20].

Kapitan rezerwy artylerii Tadeusz Jędrzejewski urodził się 14 lipca 1898 roku. Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał przydział w rezerwie do 8 Pułku Artylerii Ciężkiej w Toruniu[21]. W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą kolumny amunicyjnej 15 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Poległ 28 października 1939 roku w Warszawie[22].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Encyklopedia Wojskowa 1933 ↓, s. 687.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 3 tu podano, że urodził się 20 lutego.
  3. Likhotvorik 2016 ↓, s. jeżeli według kalendarza juliańskiego urodził się 20 lutego, to według kalendarza gregoriańskiego był to dzień 4 marca. Zobacz daty nowego i starego porządku..
  4. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 40 autorzy podali, że urodził się 5 marca 1863 roku wspominając także o innej dacie – 30 stycznia.
  5. Stawecki 1994 ↓, s. 154 autor, jako datę urodzin podał 11 lutego. Przyjmując, że jest to data wg kalendarza gregoriańskiego to, wg kalendarza juliańskiego urodził się 30 stycznia.
  6. Suchcitz 1993 ↓, s. 28 autor podał dzień 30 stycznia 1863 roku.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 321 tu podano datę 5 marca.
  8. Ogrody Wspomnień – Władysław Jędrzejewski (pol.) [dostęp 2011-11-09]
  9. Likhotvorik 2016 ↓.
  10. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 13 z 23 grudnia 1918 roku, poz. 369.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 17 z 8 maja 1920 roku, s. 336.
  12. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 14 tu, jako datę urodzenia podano 11 lutego.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 138.
  14. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 64 z 8 lipca 1924 roku, s. 375.
  15. Sprawozdanie Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów (Towarzystwa Polskiego Żałobnego Krzyża) Zarządu Oddziału Wojewódzkiego we Lwowie. Lwów: Polskie Towarzystwo Opieki nad Grobami Bohaterów, 1927, s. 1.
  16. Pamiętajmy o grobach bohaterów. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 248 z 28 października 1936. 
  17. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 54. Instytut Pamięci Narodowej. 
  18. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska, Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, s. 549–550, ISBN 978-83-247-2036-1
  19. M.P. z 2016 r. Nr 0, poz. 1092.
  20. Stawecki 1994 ↓, s. 154.
  21. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 139, 651.
  22. Tadeusz Jędrzejewski (pol.). W: Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką [on-line]. http://www.straty.pl,+2016.+[dostęp 2016-12-25]..
  23. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 304-305.
  24. Dekret Wodza Naczelnego L. 2641 z 22 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 240)
  25. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.
  26. Romuald Szeremietiew, Zmasakrowana Generalicja (pol.) [dostęp 2011-12-02]
  27. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2227 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)
  28. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 63)
  29. Decyzja Naczelnika Państwa z 28 marca 1922 r. L. 6245/22 G. M. I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 343)
  30. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 249)

Bibliografia[edytuj]