Władysław Jędrzejewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Jędrzejewski
Владислав Антонович Ендржеевский
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1863
Nowiny (powiat lepelski)
Data i miejsce śmierci marzec 1940
Lwów
Przebieg służby
Lata służby 1884-1924 i 1939-1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 93 Irkucki Pułk Piechoty
30 Dywizja Piechoty
5 Dywizja Piechoty
1 Armia
6 Armia
Okręg Korpusu Nr VI
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca dywizji piechoty
dowódca armii
dowódca okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Michała Walecznego III klasy (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Władysław Jędrzejewski (ur. 5 marca[1][2][3][4][5][6][7] 1863 w majątku Nowiny w powiecie lepelskim, zm. prawdopodobnie w marcu 1940 we Lwowie)[8]generał major Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego, odznaczony Orderem Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

W 1880 roku złożył maturę w gimnazjum Petersburgu. Ukończył Warszawską Szkołę Junkrów Piechoty[1]. Od 1884 zawodowy oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. W 1914 był dowódcą 93 Irkuckiego Pułku Piechoty. Później dowodził 119 Kołomyjskim Pułkiem Piechoty, brygadą piechoty oraz 30 Dywizją Piechoty. I wojnę światową rozpoczął w stopniu podpułkownika. 22 kwietnia 1917 roku został mianowany generałem majorem ze starszeństwem z 15 grudnia 1916 roku[9].

9 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora ze starszeństwem od 15 grudnia 1918 roku i przydzielony do rezerwy oficerów[10]. Wówczas mianowany komendantem rezerwy oficerów w Warszawie. W 1919 (od marca do maja) był komendantem obrony Lwowa i dowódcą 5 Dywizji Piechoty i załogi obrony Lwowa. Następnie dowodził grupą operacyjną na froncie galicyjskim. Ponownie dowodził 5 DP od sierpnia 1919 do maja 1920. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[11]. Był dowódcą 1 Armii (maj-sierpień 1920), następnie 6 Armii (sierpień-wrzesień 1920) oraz Grupy Operacyjnej 6 Armii (od września 1920). Od stycznia 1921 był dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a od września 1921 dowódcą Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie generałów[12]. 12 marca 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy OK VI[13]. Z dniem 30 czerwca 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. Osiadł we Lwowie. Był członkiem wydziału[15] oraz przewodniczącym oddziału Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów we Lwowie[16].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby. Organizował Straż Obywatelską we Lwowie. 4 października 1939 został aresztowany przez NKWD[17]. Zmarł prawdopodobnie w więzieniu we Lwowie w marcu 1940 (lub został rozstrzelany jeszcze w 1939). Figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej[18]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

2 września 2016 Prezydent RP Andrzej Duda na wniosek Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza mianował go pośmiertnie na stopień generała broni[19].

Władysław Jędrzejewski był żonaty z Katarzyną z Ambrożewiczów, z którą miał syna Tadeusza oraz córki: Marię i Walerię[20].

Kapitan rezerwy artylerii Tadeusz Jędrzejewski urodził się 14 lipca 1898 roku. Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał przydział w rezerwie do 8 Pułku Artylerii Ciężkiej w Toruniu[21]. W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą kolumny amunicyjnej 15 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Poległ 28 października 1939 roku w Warszawie[22].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Encyklopedia Wojskowa 1933 ↓, s. 687.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 3 tu podano, że urodził się 20 lutego.
  3. Likhotvorik 2016 ↓, s. jeżeli według kalendarza juliańskiego urodził się 20 lutego, to według kalendarza gregoriańskiego był to dzień 4 marca. Zobacz daty nowego i starego porządku..
  4. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 40 autorzy podali, że urodził się 5 marca 1863 roku wspominając także o innej dacie – 30 stycznia.
  5. Stawecki 1994 ↓, s. 154 autor, jako datę urodzin podał 11 lutego. Przyjmując, że jest to data wg kalendarza gregoriańskiego to, wg kalendarza juliańskiego urodził się 30 stycznia.
  6. Suchcitz 1993 ↓, s. 28 autor podał dzień 30 stycznia 1863 roku.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 321 tu podano datę 5 marca.
  8. Ogrody Wspomnień – Władysław Jędrzejewski (pol.) [dostęp 2011-11-09]
  9. Likhotvorik 2016 ↓.
  10. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 13 z 23 grudnia 1918 roku, poz. 369.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 17 z 8 maja 1920 roku, s. 336.
  12. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 14 tu, jako datę urodzenia podano 11 lutego.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 138.
  14. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 64 z 8 lipca 1924 roku, s. 375.
  15. Sprawozdanie Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów (Towarzystwa Polskiego Żałobnego Krzyża) Zarządu Oddziału Wojewódzkiego we Lwowie. Lwów: Polskie Towarzystwo Opieki nad Grobami Bohaterów, 1927, s. 1.
  16. Pamiętajmy o grobach bohaterów. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 248 z 28 października 1936. 
  17. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 54. Instytut Pamięci Narodowej. 
  18. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska, Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, s. 549–550, ISBN 978-83-247-2036-1
  19. M.P. 2016 nr 0 poz. 1092.
  20. Stawecki 1994 ↓, s. 154.
  21. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 139, 651.
  22. Tadeusz Jędrzejewski (pol.). W: Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką [on-line]. http://www.straty.pl,+2016.+[dostęp 2016-12-25]..
  23. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 304-305.
  24. Dekret Wodza Naczelnego L. 2641 z 22 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 240)
  25. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.
  26. Romuald Szeremietiew, Zmasakrowana Generalicja (pol.) [dostęp 2011-12-02]
  27. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2227 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)
  28. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 63)
  29. Decyzja Naczelnika Państwa z 28 marca 1922 r. L. 6245/22 G. M. I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 343)
  30. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 249)

Bibliografia[edytuj]