Włodzimierz Bochenek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Bochenek
Mazur
podpułkownik SG podpułkownik SG
Data urodzenia 3 kwietnia 1894
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1926
Gisy-les-Nobles
Przebieg służby
Lata służby 1914–1926
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty Legionów,
Oddz. V NDWP,
1 Dywizja Piechoty Legionów
3 Armia, Oddz. I Sztab Generalny Wojska Polskiego
Inspektorat Armii Nr I
84 Pułk Strzelców Poleskich,
1 Pułk Czołgów
Stanowiska dowódca batalionu, zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Niepodległości
Znak pancerny.svg
Grób płk. Włodzimierza Bocheneka (1894-1926) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Bochenek ps.Mazur” (ur. 3 kwietnia 1894, zm. 24 stycznia 1926 w Gisy-les-Nobles, we Francji[1]) – podpułkownik Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1914–1917 walczył w I Brygadzie Legionów Polskich, do której wstąpił w chwili wybuchu I wojny światowej, przerywając studia[2]. Był oficerem 1 pułku piechoty. 2 lipca 1915 awansował na chorążego, a 1 kwietnia 1916 na podporucznika[3]. Po odmowie przysięgi państwom centralnym i rozwiązaniu Legionów w 1917 roku, został wcielony do armii austriackiej i wysłany na front włoski[2]. Jesienią 1917, po objęciu przez Edwarda Śmigły-Rydza stanowiska komendanta głównego Polskiej Organizacji Wojskowej, powołany został do sztabu tej organizacji.

Po upadku państw centralnych powrócił do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego[2]. W marcu 1919, w Zambrowie, zorganizował i objął dowództwo II batalionu 6 pułku piechoty Legionów, z którym wziął udział w wyprawie wileńskiej. 30 kwietnia w walkach pod Wilnem baon stracił 22 zabitych i 52 rannych, a w kolejnych walkach dalszych dziewięciu zabitych i 44 rannych. 27 września walczył o przedmoście pod Dyneburgiem[4].

2 stycznia 1920 rozpoczął studia na II Kursie Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. W połowie kwietnia tego roku skierowany został na praktykę sztabową, w ramach której wziął czynny udział w wojnie z bolszewikami. W czerwcu 1920 przeniesiony został z Oddziału V Naczelnego Dowództwa WP do dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów[5].

W dniach 11–12 września 1920, jako oficer sztabu 3 Armii, dowodził grupą pancerno-motorową, która opanowała węzeł kolejowy w Kowlu[6].

W okresie od stycznia do września 1921 dokończył szkolenie i otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego, po czym został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego WP. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1922, po zlikwidowaniu Dowództwa 2 Armii, został przeniesiony do Inspektoratu Armii Nr I na stanowisko II referenta[7]. Był wówczas jednym ze współpracowników gen. dyw. Edwarda Śmigłego-Rydza. 31 marca 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 19. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1924 został przydzielony z Oddziału IV Sztabu Generalnego do 1 pułku czołgów w Żurawicy celem przeszkolenia[8]. Z dniem 15 września 1925 został przeniesiony z 84 pułku piechoty do 1 pułku czołgów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9]. Skierowany na szkolenie do Francji, zmarł 24 stycznia 1926 w wypadku samochodowym w Lens pod Paryżem[2]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 16A-3-11)[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 35 z 1.09.1926 r.
  2. a b c d Ś.p. podpułkownik Włodzimierz Bochenek, "Auto" nr 2, 20 lutego 1926, s.38-39
  3. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 16.
  4. Stefan Pomarański, Zarys historii wojennej ... s. 16-18.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 16.06.1920 r.
  6. Stanisław Abramowicz, Józef Kreis, Zarys historii wojennej ... s. 21-23 oraz Władysław Ryłko, Zarys historii wojennej ... s. 22-23.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 40 z 21.10.1922 r.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 125 z 28 listopada 1924 roku, s. 705.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 99 z 5.10.1925 r.
  10. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 2763 z 15 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 409
  12. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314)
  13. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 19 marca 1933 roku, s. 73.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Stefan Pomarański, Zarys historii wojennej 1-go Pułku Piechoty Legionów, Warszawa 1931
  • Stanisław Abramowicz, Józef Kreis, Zarys historii wojennej 26-go Pułku Piechoty, Warszawa 1929
  • Władysław Ryłko, Zarys historii wojennej 7-go Pułku Artylerii Polowej, Warszawa 1929
  • Janusz Magnuski, Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993, ISBN 83-86028-00-9, OCLC 834071453.
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917.