Włodzimierz Kotoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Kotoński
Ilustracja
Włodzimierz Kotoński
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 września 2014
Warszawa
Instrumenty fortepian,
instr. perkusyjne,
instr. elektroniczne
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor,
pedagog

Włodzimierz Kotoński (ur. 23 sierpnia 1925 w Warszawie, zm. 4 września 2014 tamże) – polski kompozytor, pierwszy polski twórca muzyki elektronicznej, pedagog.

Życiorys[edytuj]

Ukończył kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie u Piotra Rytla (1951). Studiował też prywatnie kompozycję u Tadeusza Szeligowskiego i fortepian u Marii Klimont-Jacynowej.

W latach 50. interesował się folklorem podhalańskim, czego wyrazem były orkiestrowe Tańce góralskie oraz opublikowane prace teoretyczne. W latach 1957-1961 brał udział w Międzynarodowych Kursach Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadcie. Jako kompozytor stale współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia, działał także w studiach muzyki elektronicznej w Kolonii, Sztokholmie, Freiburgu, Paryżu i Bourges. Od 1967 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina) w Warszawie, gdzie prowadził też uczelniane Studio Muzyki Elektronicznej; w 1972 otrzymał tytuł docenta, od 1983 profesor nadzwyczajny, od 1990 profesor zwyczajny. 1972-1973 był dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki. Prowadził wykłady z kompozycji oraz z muzyki elektronicznej i komputerowej.

W latach 1970-1971 przebywał na stypendium Berliner Künstlerprogramm w Berlinie Zachodnim, prowadził także klasę kompozycji i wykłady z muzyki na taśmę w Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie (1971), w Uniwersytecie Stanowym w Buffalo (1978) oraz w Rubin Acadademy of Music w Jerozolimie (1989). W latach 1974-1976 pełnił kolejno funkcje naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia oraz naczelnego dyrektora muzycznego Polskiego Radia i Telewizji. W latach 1980-1983 był wiceprezesem, a 1983-1989 prezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (polskiej sekcji SIMC). Od 2008 był przewodniczącym jury Nagrody Mediów Publicznych w dziedzinie współczesnej muzyki poważnej OPUS.

Do jego uczniów należą m.in. Jacek Grudzień, Jarosław Kapuściński, Krzysztof Knittel, Stanisław Krupowicz, Hanna Kulenty, Weronika Ratusińska, Paweł Mykietyn, Edward Sielicki, Owen Leech, Paweł Szymański.

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

  • 1973 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki
  • 1976 Nagroda Związku Kompozytorów Polskich
  • 1979 Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji

Wybrane kompozycje[edytuj]

  • Poemat na orkiestrę (1949)
  • Tańce góralskie na orkiestrę (1950)
  • Quartettino na 4 rogi (1950)
  • Preludium i passacaglia na orkiestrę (1953)
  • Sześć miniatur na klarnet i fortepian (1957)
  • Muzyka kameralna na 21 instrumentów i perkusję (1958)
  • Musique en relief, cykl 5 miniatur na 6 grup orkiestrowych (1959)
  • Etiuda na jedno uderzenie w talerz, muzyka konkretna (1959)
  • Trio na flet, gitarę i perkusję (1960)
  • Concerto per quattro (wersja I) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1960)
  • Canto per complesso da camera (1961)
  • Selection I dla 4 wykonawców jazzowych (1962)
  • Pezzo per flauto e pianoforte (1962)
  • Musica per fiati e timpani (1963)
  • Mikrostruktury na taśmę (1963)
  • Monochromia na obój solo (1964)
  • Kwintet na instrumenty dęte (1964)
  • Concerto per quattro (wersja II) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1965)
  • A battere na gitarę, altówkę, wiolonczelę, klawesyn i perkusję (1966)
  • Pour quatre na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1968)
  • Muzyka na 16 talerzy i smyczki (1969)
  • Aela czyli gra struktur aleatorycznych na jednym dźwięku harmonicznym, muzyka elektroniczna (1970)
  • Multiplay, teatr instrumentalny na sześć instrumentów dętych blaszanych (1971)
  • Concerto per oboe na obój (także obój miłosny), 6 instrumentów dętych i orkiestrę (1972)
  • Promenada I, teatr instrumentalny na 4 wykonawców (1973)
  • Promenada II, teatr instrumentalny na 3 syntezatory, klarnet, puzon i wiolonczelę (1973)
  • Harfa Eola na sopran i 4 instrumentalistów (1973)
  • Musical games na kwintet dęty (teatr instrumentalny) (1973)
  • Electronic & Instrumental Music (1974)
  • Róża wiatrów na orkiestrę (1976)
  • Muzyka wiosenna na flet, obój, skrzypce i syntezator (ew. taśmę) (1978)
  • Pełnia lata na klarnet, fortepian, wiolonczelę i dźwięki elektroniczne (1979)
  • Bora na orkiestrę (1979)
  • Sirocco na orkiestrę (1980)
  • Pieśń jesienna na klawesyn i taśmę (1981)
  • Zatarty ślad - epitafium dla K.S. na taśmę (1982)
  • Terra incognita na orkiestrę (1984)
  • Sceny liryczne na 9 instrumentów (1986)
  • Tlaloc na klawesyn i perkusję (1986)
  • Ptaki, 8 krótkich utworów na klarnet, wiolonczelę i fortepian (1988)
  • Cadenze e arie na gitarę solo (1988)
  • Antiphonae na taśmę (1989)
  • Bucolica (Morton Feldman in memoriam) na flet solo (1989)
  • Trzy etiudy rytmiczne na fortepian (1990)
  • La gioia na orkiestrę smyczkową lub 9 instrumentów smyczkowych (1991)
  • Tierra caliente na taśmę (1992)
  • Motu proprio na fagot i fortepian (1992)
  • Sonant na kwartet puzonowy (1992)
  • 7 haiku na głos żeński i 5 instrumentów (1993)
  • Koncert na gitarę elektryczną i zespół instrumentalny (1993)
  • Podróż zimowa na flet, obój, klarnet, klawesyn, skrzypce, wiolonczelę i taśmę (1995)
  • Symfonia nr 1 (1995)
  • Mijkayo na zespół instrumentów japońskich (1996)
  • Speculum vitae na taśmę i orkiestrę (1996)
  • Koncert na skrzypce i orkiestrę (1996)
  • Trzy pieśni niemieckie do słów Josepha von Eichendorffa i Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)
  • Trzy pieśni do słów Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)
  • Northern lights (Aurora Borealis) na klawesyn amplifikowany i taśmę (1998)
  • Sekstet na kwintet dęty i fortepian (1998)
  • Zmienne struktury na klarnet, puzon, fortepian i wiolonczelę (2000)
  • Symfonia nr 2 (2001)
  • Kwartet smyczkowy nr 1 (2002)
  • Wilanowskie pejzaże na kwartet smyczkowy i flet (2002)
  • Concerto per clarinetto e orchestra (2002-2003)
  • Madrygały polskie na sopran i zespół instrumentów dawnych do wierszy staropolskich poetów (2004)
  • Symfonia nr 3 „Góry” na chór i orkiestrę (2005-2006)

Publikacje[edytuj]

  • 1963 Instrumenty perkusyjne we współczesnej orkiestrze (zrewidowana w 1981)[1]
  • 1989 Muzyka elektroniczna (wyd. II 2002 ​ISBN 83-224-0810-2​)[2]
  • 1999 Leksykon współczesnej perkusji[3]

Przypisy

  1. Włodzimierz Kotoński: Instrumenty perkusyjne we współczesnej orkiestrze. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1963.
  2. Włodzimierz Kotoński: Muzyka elektroniczna. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1989, s. 508.
  3. Włodzimierz Kotoński: Leksykon współczesnej perkusji. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1999, s. 176. ISBN 83-224-0490-5.

Bibliografia[edytuj]

  • Ludwik Erhardt: Żeglarz spod znaku róży wiatrów, Studio nr 3/1994, Prószyński i S-ka, ISSN 1230-0799
  • Krzysztof Baculewski: Kotoński Włodzimierz. W: Elżbieta Dziębowska: Encyklopedia muzyczna PWM. T. 5: klł część biograficzna. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997, s. 174-178. ISBN 978-83-224-3303-4. OCLC 164821167. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj]