Wacław Faustmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Faustmann
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 7 września 1881
Września
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 1959
Szamotuły
Administrator parafii
Okres sprawowania
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 lutego 1907
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Wacław Faustmann (ur. 7 września 1881 we Wrześni, zm. 25 czerwca 1959 w Szamotułach)[1] – ksiądz katolicki, powstaniec wielkopolski, powstaniec śląski, redaktor miesięcznika „Muzyka Kościelna”, założyciel Związku Chórów Kościelnych.

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Ukończył szkołę elementarną w Golubiu, obecnie Golub-Dobrzyń na Pomorzu. Następnie uczył się przez 4 lata w progimnazjum Collegium Marianum w Pelplinie. W latach 1889-1903 uczęszczał do Gimnazjum Chełmińskiego. Kierował tam tajnym Kółkiem Śpiewaczym, za co został skazany na dwa tygodnie więzienia w Toruniu. 13 marca 1903 r. złożył egzamin dojrzałości. W latach 1903-1907 odbywał studia seminaryjne w Gnieźnie i Poznaniu. 11 lutego 1907 r. został wyświęcony na kapłana[2]. Z okazji swojej prymicji w Golubiu zebrał fundusze na Dom Kaszubski i Czytelnię Ludową. W 1908 r. został wikariuszem w Tucznie.

Administrator parafii[edytuj]

1908-1910 – w Podlesiu Kościelnym;
1910-1918 – w Raczkowie;
1918-1932 – w Śnieciskach, dodatkowo administrował też parafią Koszuty;
1932-1950 – w Kaźmierzu, z przerwą w latach 1941-1946 spowodowaną wysiedleniem w czasie II wojny światowej.

Działalność patriotyczna i społeczna[edytuj]

W 1915 r. zbierał datki na ofiary działań wojennych w Królestwie Kongresowym. Od 1916 r. należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Brał czynny udział w powstaniu wielkopolskim, działał jako kapelan, organizował służbę sanitarną. W latach 1919-1921 odbył ok. 200 wieców w ramach działalności plebiscytowej na Górnym Śląsku i uczestniczył w powstaniach śląskich. W 1934 r. w Kaźmierzu współorganizował Caritas[1] i założył Towarzystwo Czytelni Ludowych, którego został prezesem[3]. W czasie II wojny światowej wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa, a następnie do obozu pracy w Hildesheim – podczas jego bombardowania został dwukrotnie ranny. 24 stycznia 1941 r. powrócił do Kaźmierza. Spoczywa na kaźmierskim cmentarzu[4].

Zainteresowania[edytuj]

Pasjonował się szeroko pojętą muzyką, ale przede wszystkim muzyką liturgiczną. Powołał Związek Chórów Kościelnych i został jego pierwszym prezesem. Pisał artykuły o tematyce liturgiczno – muzycznej, a w roku 1929 został redaktorem miesięcznika „Muzyka Kościelna”. Utworzył chór kościelny w Kaźmierzu i 5 października 1932 r. doprowadził do połączenia go z Kołem Śpiewackim „Moniuszko”[5]. Organizował zjazdy chórów kościelnych, „Święta Pieśni”, współorganizował przedstawienia sztuk teatralnych na scenie kaźmierskiego „Domu Katolickiego”. Utrzymywał kontakty z Feliksem Nowowiejskim, którego gościł w Kaźmierzu.

Odznaczenia[edytuj]

Złoty Krzyż Zasługi za działalność plebiscytową na Górnym Śląsku i udział w powstaniach śląskich. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 1956 r. za udział w walkach o wolność ojczyzny[6].

Bibliografia[edytuj]

  • Władysław Swoboda: Dzieje kościoła w Kaźmierzu. Kaźmierz: Nakładem ks. Faustmanna w Kaźmierzu, 1937.
  • Romuald Krygier: Ich ślad na ziemi szamotulskiej. Szamotuły: DRUKOM, 2001. ISBN 83-910043-1-7.
  • Marian Banaszak: Księża społecznicy w Wielkopolsce 1894 – 1919. Słownik biograficzny A-H, tom I. Gniezno: Prymasowskie Wydawnictwo Gaudentinum, 2007. ISBN 978-83-85270-77-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Romuald Krygier, Ich ślad na ziemi szamotulskiej, s. 28.
  2. Władysław Swoboda, Dzieje kościoła w Kaźmierzu, s. 34.
  3. Władysław Swoboda, Dzieje kościoła w Kaźmierzu, s. 40.
  4. Marian Banaszak, Księża społecznicy w Wielkopolsce 1894-1919. Słownik biograficzny A-H, tom I, ss. 185-186.
  5. Władysław Swoboda, Dzieje kościoła w Kaźmierzu, s. 38.
  6. Marian Banaszak, Księża społecznicy w Wielkopolsce 1894-1919. Słownik biograficzny A-H, tom I, s. 186.