Wodziłki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. podlaskim. Zobacz też: artykuł o jeziorze Wodziłki.
Wodziłki
Molenna starowierców w Wodziłkach
Molenna starowierców w Wodziłkach
Państwo  Polska
Województwo podlaskie
Powiat suwalski
Gmina Jeleniewo
Liczba ludności 70
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 16-404
Tablice rejestracyjne BSU
SIMC 0759498
Położenie na mapie gminy Jeleniewo
Mapa lokalizacyjna gminy Jeleniewo
Wodziłki
Wodziłki
Położenie na mapie powiatu suwalskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu suwalskiego
Wodziłki
Wodziłki
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Wodziłki
Wodziłki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wodziłki
Wodziłki
Ziemia54°14′22″N 22°50′21″E/54,239444 22,839167

Wodziłkiwieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Jeleniewo, w dolinie Szeszupy, na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Wieś jest siedzibą jednej z 4 parafii Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada została założona w 1788 przez rosyjskich staroobrzędowców, uchodzących z Imperium Rosyjskiego przed prześladowaniami religijnymi. Oprócz Wodziłek, w tym rejonie osiedlili się w pobliskim Łopuchowie, a także w kilku miejscowościach w pobliżu Suwałk, Sejn i Augustowa. Należą oni do odłamu bezpopowców. Swoje świątynie nazywają molennami. Nabożeństwa prowadzi wybrany przez parafian nastawnik.

Obiekty zabytkowe[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Molenna w Wodziłkach.

We wsi znajduje się drewniana molenna, zbudowana w 1921 z wieżą dobudowaną w 1928, nr rej.:414 z 2.09.1983 [1]. Korzysta z niej ok. 10 rodzin tutejszych staroobrzędowców. Dawny obyczaj nakazywał im przed pójściem do molenny kąpać się. W pobliżu świątyni znajduje się czynna do dziś (stan na rok 2010), służąca do kąpieli bania. Budynek składa się z dwóch części: priedbannika, w którym zostawia się ubranie i pomieszczenia kąpielowego. Stoi tu kamienka – piec służący do nagrzewania łaźni.

We wsi zachowało się kilka budynków gospodarczych krytych strzechą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Rąkowski: Polska egzotyczna. Cz. 1. Pruszków: "Rewasz", 1999. ISBN 83-85557-63-6.

Przypisy