Wodziłki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. podlaskim. Zobacz też: artykuł o jeziorze Wodziłki.
Artykuł 54°14′22″N 22°50′21″E
- błąd 38 m
WD 54°17'N, 22°55'E
- błąd 20930 m
Odległość 1446 m
Wodziłki
wieś
Ilustracja
Molenna starowierców w Wodziłkach
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat suwalski
Gmina Jeleniewo
Liczba ludności  70
Strefa numeracyjna 87
Kod pocztowy 16-404
Tablice rejestracyjne BSU
SIMC 0759498
Położenie na mapie gminy Jeleniewo
Mapa konturowa gminy Jeleniewo, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Wodziłki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Wodziłki”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Wodziłki”
Położenie na mapie powiatu suwalskiego
Mapa konturowa powiatu suwalskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wodziłki”
Ziemia54°14′22″N 22°50′21″E/54,239444 22,839167

Wodziłkiwieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Jeleniewo, w dolinie Szeszupy, na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Wieś jest siedzibą jednej z 4 parafii Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada została założona w 1788 przez rosyjskich staroobrzędowców, uchodzących z Imperium Rosyjskiego przed prześladowaniami religijnymi. Oprócz Wodziłek, w tym rejonie osiedlili się w pobliskim Łopuchowie, a także w kilku miejscowościach w pobliżu Suwałk, Sejn i Augustowa. Należą oni do odłamu bezpopowców. Swoje świątynie nazywają molennami. Nabożeństwa prowadzi wybrany przez parafian nastawnik.

Obiekty zabytkowe[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Molenna w Wodziłkach.

We wsi znajduje się drewniana molenna, zbudowana w 1921 z wieżą dobudowaną w 1928, nr rej.:414 z 2.09.1983 [1]. Korzysta z niej ok. 10 rodzin tutejszych staroobrzędowców. Dawny obyczaj nakazywał im przed pójściem do molenny kąpać się. W pobliżu świątyni znajduje się czynna do dziś (stan na rok 2010), służąca do kąpieli bania. Budynek składa się z dwóch części: priedbannika, w którym zostawia się ubranie i pomieszczenia kąpielowego. Stoi tu kamienka – piec służący do nagrzewania łaźni.

We wsi zachowało się kilka budynków gospodarczych krytych strzechą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]