Wojciech Fałkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Fałkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1952
Warszawa
Zawód historyk, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko wiceminister obrony narodowej (od 2015)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Uznania IV klasy (Łotwa)

Wojciech Antoni Fałkowski (ur. 3 czerwca 1952 w Warszawie) – polski historyk, mediewista, nauczyciel akademicki i urzędnik państwowy, profesor nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, działacz opozycji demokratycznej w PRL, od 2015 podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Życiorys[edytuj]

W latach 1975–1977 był nauczycielem historii w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Związany z działalnością opozycyjną Gromady Włóczęgów Czarnej Jedynki. 22 stycznia 1977 wraz z grupą nauczycieli swojej szkoły podpisał list do Sejmu PRL, domagający się utworzenia specjalnej komisji do wyjaśnienia działań funkcjonariuszy MO i SB w czasie wydarzeń czerwca 1976.

W 1976 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1976–1977 był zatrudniony jako asystent stażysta na UW. Był współpracownikiem Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie, Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Uczestniczył w akcji pomocy ofiarom represji po protestach w Radomiu. Za swoją działalność został usunięty z pracy. W latach 1977–1981 kierował wydawnictwami drugiego obiegu „Głos” i „Krąg”. W 1980 przywrócony do pracy na uczelni. Doktoryzował się w 1986 na podstawie pracy pt. Elita władzy w Polsce za panowania Kazimierza Jagiellończyka 1447–1492, habilitował również na UW w 2000 w oparciu o rozprawę zatytułowaną Potestas regia. Władza i polityka w królestwie zachodniofrankijskim na przełomie IX i X wieku. Na Wydziale Historycznym był kolejno asystentem, adiunktem i następnie od 2002 profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Historycznym. Był także pracownikiem Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie. W 2013 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[1].

W latach 1993–2001 był sekretarzem generalnym Polskiego Komitetu ds. UNESCO. W latach 2004–2005 był przewodniczącym zespołu przy prezydencie m.st. Warszawy Lechu Kaczyńskim ds. oszacowania strat Warszawy i jej mieszkańców w latach okupacji niemieckiej 1939–1945. Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa[2].

17 listopada 2015 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej[3].

Odznaczenia[edytuj]

W 2005 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w 2006 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4], a w 2012 łotewskim Krzyżem Oficerskim Krzyża Uznania[5].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Elita władzy w Polsce za panowania Kazimierza Jagiellończyka, Wydawnictwa Fundacji „Historia pro Futuro”, Warszawa 1992.
  • Potestas regia. Władza i polityka w królestwie zachodniofrankijskim na przełomie IX i X wieku, Neriton, Warszawa 1999.
  • Pytania o średniowiecze. Potrzeby i perspektywy badawcze polskiej mediewistyki (red.), Neriton, Warszawa 2001.
  • Polska około roku 1400 (red.), Neriton, Warszawa 2001.
  • Polska około roku 1300 (red.), Neriton, Warszawa 2003.
  • Kolory i struktury średniowiecza (red.), Wydawnictwo DiG, Warszawa 2004.
  • Raport o stratach wojennych Warszawy. Dokumentacja (red.), t. I–II, Urząd Miasta Stołecznego, Warszawa 2004.
  • Straty Warszawy 1939–1945. Raport (red.), Miasto Stołeczne Warszawa, Warszawa 2005.
  • Le monde Carolingien. Bilan, perspectives, champs de recherches (współredaktor), Brepols Publishers, Turnhout 2009.
  • Wielki Król. Ideologiczne podstawy władzy Karola Wielkiego, Fundacja Centrum Badań Historycznych, Warszawa 2011.

Przypisy

  1. M.P. 2013 poz. 176
  2. Lista członków SWS. sws.org.pl. [dostęp 2015-11-15].
  3. Podsekretarz Stanu Wojciech Fałkowski. mon.gov.pl. [dostęp 2015-11-18].
  4. M.P. 2006 nr 84 poz. 848
  5. Ar Atzinības krustu apbalvotie, sākot no 2005. gada marta (łot.). president.lv. [dostęp 2016-09-24]. s. 141.

Bibliografia[edytuj]