Zabielne (powiat piski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zabielne
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Sołectwo Zabielne
Liczba ludności (2011) 40[1]
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 12-230
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0755342
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Zabielne
Zabielne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zabielne
Zabielne
Ziemia53°38′37,7″N 22°01′10,8″E/53,643806 22,019667

Zabielne (niem. Sabielnen, 1938–1945 Freundlingen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[2]. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa suwalskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. Była to wieś ziemiańska, dobra służebne były w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwanych wolnych), zobowiązanych do służby rycerskiej (zbrojnej).

Osada powstała w prokuratorii piskiej. W 1424 wzmiankowana jako 40 łanów w dąbrowie nad rzeką Konopką (Pauloczinstog), wraz z łąkami. Wieś lokowana dopiero w roku 1471 przez komtura Zygfryda Flacha von Schwartzburga, na 13 łanach, na prawie magdeburskim, nadana krewnym: Trojanowi, Grzegorzowi, Lorkowi, Janowi i Mikołajowi, z obowiązkiem jednej służby zbrojnej. Wymienione w nadaniu łany leżały „w dawnych granicach” na ostrowiu zwanym Malestre (Małestrye). W 1527 Fryderyk von Heydeck sprzedał wolnym 4 łany i 4 morgi na prawie magdeburskim. Ziemia ta od 1541 wymieniana jako samodzielna osada Worgule. W dokumentach z XV i XVI w. wieś wymieniana pod nazwami: Malestre, Małestryje, Kupisze, Copischen i należała do parafii w Drygałach.

Przypisy

  1. Strona polskawliczbach.pl
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) – starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ​ISBN 83-87643-97-1​, ISSN 0585-3893.