Zbigniew Farmus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zbigniew Farmus (ur. 1949) – działacz polonijny z Kanady. Polityk AWS, doradca Romualda Szeremietiewa w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Życiorys[edytuj]

Młodość w Polsce[edytuj]

Absolwent socjologii na Uniwersytetu Warszawskim (1972). W latach 1972–1973 pracował jako ładowacz w Przedsiębiorstwie Transportu i Sprzętu Budowlanego we Wrocławiu, a następnie, do 1979, jako starszy asystent w Zakładzie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Emigracja[edytuj]

W 1979 wraz z żoną i dziećmi wyjechał z PRL do Austrii. Pozostał na emigracji. W 1982 osiedlił się w Kanadzie, uzyskał obywatelstwo kanadyjskie i przebywał tam do 1992. Wydawał największy tygodnik polonijny „Echo Tygodnia” i działał w międzynarodowej organizacji popierającej Solidarność o nazwie Conference Solidarity Support Organisation. Był członkiem pro-solidarnościowej kanadyjsko-polonijnej organizacji o nazwie Polish-Canadian Action Group (PCAG). Jako przedstawiciel PCAG uczestniczył w międzynarodowych konferencjach na rzecz poparcia Solidarności w Nowym Jorku, Los Angeles, Edmonton, Toronto, Caracas, Lund, Paryżu i Londynie. Był też przedstawicielem Polskiej Partii Niepodległościowej na terenie Kanady.

Od połowy lat 80. XX w. aż do samorozwiązania, był członkiem Rady Narodowej RP na Uchodźstwie i wiceprzewodniczącym jej oddziału w Kanadzie.

Delegat Kongresu Polonii Kanadyjskiej na Pierwsze Spotkanie Kraj - Emigracja - Polonia Wschód-Zachód w 1990, zorganizowane pod patronatem marszałka Senatu RP Andrzeja Stelmachowskiego. Delegat Rady Narodowej RP - Oddział w Kanadzie na uroczystość przekazania w Warszawie insygniów władzy przez prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego wybranemu prezydentowi Lechowi Wałęsie.

Działalność polityczna w Polsce[edytuj]

W roku 1992 wrócił do Polski. Był współorganizatorem Ruchu dla Rzeczypospolitej. Działał na rzecz zjednoczenia prawicy w Przymierzu dla Polski i Obozie Patriotycznym. Był współorganizatorem AWS. W wyborach parlamentarnych 1997 startował w Warszawie z listy AWS zdobywając ponad 4000 głosów, mimo to nie został posłem.

Był członkiem Rady Politycznej RS AWS. Został zatrudniony w 1998 jako doradca wiceministra Obrony Narodowej Romualda Szeremietiewa w pionie uzbrojenia i sprzętu wojskowego MON, pracował tam do zatrzymania przez UOP w lipcu 2001 w czasie rejsu promem do Szwecji.

Oskarżony najpierw na łamach dziennika "Rzeczpospolita" o bezprawny dostęp do tajemnicy i praktyki korupcyjne został aresztowany. Po kilkuletnim śledztwie warszawska prokuratura apelacyjna postawiła mu zarzuty żądania 150 tysięcy dolarów i otrzymanie 20 tysięcy dolarów łapówek od producentów uzbrojenia oraz zapoznawanie się z tajnymi informacjami bez wymaganego zezwolenia. W areszcie śledczym spędził dwa i pół roku.

W tym czasie pojawiły się wątpliwości, czy te zarzuty są prawdziwe[1]. Ukazały się artykuły podważające wiarygodność oskarżeń[2][3][4][5][6][7]. Po wielomiesięcznym procesie został uniewinniony z zarzutów łapownictwa przez sąd w grudniu 2006, ale jednocześnie został uznany winnym nieuprawnionego dostępu i ujawniania tajemnic państwowych. Sąd skazał go na dwa i pół roku więzienia zaliczając w poczet kary czas spędzony w areszcie. Proces odbył się przy drzwiach zamkniętych, a uzasadnienie wyroku zostało utajnione[8][9]. 2 lutego 2017 lutego uniewinniony także od zarzutów korupcyjnych i ujawnienia tajemnicy służbowej[10].

Twórczość i nagrody[edytuj]

Jest autorem ponad 1500 artykułów publicystycznych i komentarzy politycznych, w istotnej części na tematy wojskowe zamieszczane głównie na łamach "Echa", także w innych tytułach prasy polskiej, polonijnej i zagranicznej[potrzebny przypis]. Był współautorem programu AWS w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego i obronności. W 1999 podjął pracę nad doktoratem w Akademii Obrony Narodowej.

Za zasługi dla niepodległości odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP na uchodźstwie w 1988 oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP w 1999[11]. Minister obrony narodowej Janusz Onyszkiewicz awansował go na stopień porucznika rezerwy Wojska Polskiego i odznaczył medalem MON za wzorowe wykonywanie obowiązków (1999)[potrzebny przypis].

Przypisy

  1. "Był raz niewinny minister" Dariusz Cychol, Andrzej Rozenek, NIE, nr 23/2009
  2. „Głupota "NIE" i desant lotniczy”, Dariusz Cychol, NIE, nr. 27/2004[martwy link]
  3. Farmusony redaktor Marszałek Michał Gracki, NIE, nr 43/2004
  4. „Opluty, zaszczuty, skompromitowany”, Tomasz Gawiński, Tygodnik Angora, nr 39/2005
  5. „Zrobiony na szaro, Piotr Nisztor”, Gazeta Polska, nr 4/2006
  6. „Zahaczony”, Piotr Pytlakowski, Polityka, nr 12/2006
  7. „Operacja Szary Mietek”, Leszek Szymowski, Polskie Radio, dn. 2007.02.07
  8. „2,5 roku więzienia dla byłego asystenta Szeremietiewa”, Dariusz Rembelski, Dziennik, dn. 2006.12.18
  9. "Komentarz do wyroku"
  10. Były asystent Szeremietiewa niewinny, „Informacje, publicystyka, wiadomości, opinie | niezalezna.pl” [dostęp 2017-02-12] (pol.).
  11. Postanowienie Prezydenta RP z dnia 25 stycznia 1999 r. o nadaniu odznaczeń. (M.P. z dnia 20 kwietnia 1999 r.)