Zbigniew Kiciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Kiciński
kmdr dypl. kmdr dypl.
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1953
Toruń
Data śmierci 12 sierpnia 2011
Przebieg służby
Lata służby 1972-2004
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki dowódca dywizjonu 2 dOR
dowódca dywizjonu 2 dKR-T
dowódca dywizjonu 1 dKR-T
dowódca okrętu ORP „Sprawny"
Stanowiska szef Sztabu 3 Flotylli Okrętów, szef Zarządu Dowodzenia i Łączności Marynarki Wojennej
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju”

Zbigniew Kiciński (ur. 10 lipca 1953 w Toruniu, zm. 12 sierpnia 2011) – komandor, inżynier nawigator, dowódca jednostek i oficer sztabowy Marynarki Wojennej, odznaczony Krzyżem Zasługi.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 18 w Gdyni uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Gdyni. 15 lipca 1972 został przyjęty na Wydział Dowódczy Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni. Po czterech latach studiów uzyskał tytuł zawodowy inżyniera na podstawie pracy dyplomowej z zakresu uzbrojenia torpedowego. W okresie od października 1981 do marca 1982 odbył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej.

W latach 1983-1985 ukończył studia II stopnia w grupie dowódczo-sztabowej na Wydziale Dowódczym Akademii Marynarki Wojennej ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Leningradzie.

W 1994 roku kształcił się na studiach podyplomowych w Królewskiej Akademii Sztabu Marynarki Wojennej (ang. Royal Naval Staff College) w Greenwich w Wielkiej Brytanii.

Był również absolwentem studiów podyplomowych z zakresu zarządzania na Politechnice Gdańskiej.

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej otrzymał promocję oficerską na stopień podporucznika marynarki i został skierowany w charakterze asystenta okrętowego do 3 Flotylli Okrętów im. kmdr. Bolesława Romanowskiego w Gdyni. W kwietniu 1977 objął pierwsze stanowisko służbowe – zastępcy dowódcy okrętu na kutrze torpedowym ORP „Bitny” (proj. 664) w 2 dywizjonie Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3 Flotylli Okrętów.

16 listopada 1979 wyznaczono go dowódcą okrętu na bliźniaczym kutrze ORP „Sprawny” w 1 dywizjonie Kutrów Rakietowo-Torpedowych. W 1980 ORP „Sprawny” otrzymał miano Najlepszego Okrętu Marynarki Wojennej w grupie okrętów bojowych. Okrętem tym dowodził do 6 września 1983, z półroczną przerwą na Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów (na przełomie 1981 i 1982). W 1982 otrzymał przyspieszony awans na stopień kapitana marynarki.

Latem 1985, po powrocie z Akademii Marynarki Wojennej ZSRR, objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 1 dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych. Od 28 listopada 1988 do 21 stycznia 1990 był p.o. dowódcą tej jednostki wojskowej.

Następnie został dowódcą 2 dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych. Ze względu na reorganizację i przemianowanie dywizjonów kutrów rakietowo-torpedowych na dywizjony okrętów rakietowych, od maja 1992 dowodził tą jednostką jako 2 dywizjonem Okrętów Rakietowych.

1 marca 1993 wyznaczono go szefem Wydziału Operacyjnego – zastępcą szefa Sztabu 3 Flotylli Okrętów.

15 sierpnia 1995 został mianowany na stopień komandora.

W okresie służby w dowództwach dywizjonów oraz 3 Flotylli Okrętów wielokrotnie brał udział w strzelaniach rakietowych, organizowanych na poligonie morskim pod Ustką.

We wrześniu 1996 rozpoczął roczną praktykę w Oddziale Operacyjnym Sztabu Marynarki Wojennej w Gdyni jako szef Wydziału Analiz Ekonomiczno-Wojskowych. Przed końcem praktyki zatwierdzono go na tym stanowisku.

Od początku 1998 kierował Wydziałem Planowania Oddziału Operacyjnego. W tym czasie z ramienia Dowództwa Marynarki Wojennej uczestniczył w przygotowaniu Kwestionariusza Planowania Obronnego (ang. Defence Planning Questionnaire), w związku z planowanym na 1999 przystąpieniem Polski do NATO.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 1997 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

1 marca 1999 został szefem sztabu – I zastępcą dowódcy 3 Flotylli Okrętów. W związku ze skierowaniem dowódcy flotylli kmdr. Macieja Węglewskiego na kurs języka angielskiego, przez pół roku na przełomie 1999 i 2000 był p.o. dowódcą 3 Flotylli Okrętów.

W marcu 2000 przez dwa tygodnie przebywał w amerykańskiej bazie Naval Station Norfolk jako przewodniczący komisji odbioru fregaty rakietowej USS „Clark”. wcielonej do służby w polskiej flocie wojennej pod nazwą ORP „Gen. K. Pułaski”.

Na skutek zmian w strukturach dowodzenia od 28 lutego do 30 czerwca 2002 był szefem Sztabu 3 Flotylli Okrętów.

Z dniem 1 lipca 2002 na stanowisku szefa Zarządu Dowodzenia i Łączności G-6 w Sztabie Marynarki Wojennej, ze stopniem etatowym kontradmirała.

31 stycznia 2004 na własną prośbę[potrzebny przypis] zakończył zawodową służbę wojskową. Został pożegnany przez dowódcę Marynarki Wojennej adm. floty Romana Krzyżelewskiego.

Służba na morzu[edytuj | edytuj kod]

Wykaz stanowisk objętych dodatkiem za służbę na morzu
Stanowisko Jednostka wojskowa Stopień etatowy Okres
zastępca dowódcy ORP „Bitny" 2 dywizjon kutrów rakietowo-torpedowych kpt. mar. 1977-04-30 – 1979-11-15
dowódca ORP „Sprawny" 1 dywizjon kutrów rakietowo-torpedowych kmdr ppor. 1979-11-16 – 1985-08-11
szef sztabu – zastępca dowódcy 1 dywizjon kutrów rakietowo-torpedowych kmdr por. 1985-08-12 – 1988-11-27
p.o. dowódca 1 dywizjon kutrów rakietowo-torpedowych kmdr por. / kmdr 1988-11-28 – 1990-01-21
dowódca 2 dywizjon kutrów rakietowo-torpedowych kmdr por. / kmdr 1990-01-22 – 1992-05-07
dowódca 2 dywizjon okrętów rakietowych kmdr por. / kmdr 1992-05-08 – 1993-02-28
szef Wydziału Operacyjnego – zastępca szefa sztabu 3 Flotylla Okrętów kmdr 1993-03-01 – 1996-09-17
szef sztabu – I zastępca dowódcy 3 Flotylla Okrętów kmdr 1999-03-01 – 2002-02-27
szef sztabu 3 Flotylla Okrętów kmdr 2002-02-28 – 2002-06-30
Razem: 22 lata 6 miesięcy 16 dni

Awanse oficerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

oraz inne odznaczenia o charakterze pamiątkowym

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec Bolesław Kiciński (1924-1985) dosłużył do stopnia komandora porucznika na stanowisku szefa Wojsk Chemicznych Marynarki Wojennej. Był bratem kmdr. dr hab. inż. Wiesława Kicińskiego (ur. 1952), byłego profesora nadzwyczajnego i prodziekana Wydziału Nawigacji i Uzbrojenia Okrętowego w Akademii Marynarki Wojennej.

Wdowiec, żonaty z Małgorzatą Margules-Kicińską (1956-2010), magister rehabilitacji i nauczycielką, z którą miał jedno dziecko.