Zbigniew Scholtz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Antoni Scholtz
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1917
Wadowice
Data i miejsce śmierci 30 czerwca 1990
Coventry
Minister spraw emigracji
Okres od 17 stycznia 1984
do 30 czerwca 1990
Poprzednik Walery Choroszewski
Następca Artur Rynkiewicz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Antoni Scholtz (ur. 31 stycznia 1917 w Wadowicach, zm. 30 czerwca 1990 w Coventry) – polski działacz emigracyjny, minister Rządu RP na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Kołomyji i Państwowym Gimnazjum II im. Marszałka J. Piłsudskiego w Stanisławowie[1][2]. Przed II wojną światową studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Jesienią 1939 przedostał się do Francji i od października 1939 służył tam w Wojsku Polskim, m.in. w 6 Kresowym Pułku Strzelców Pieszych. Po zakończeniu Kampanii francuskiej został internowany w Szwajcarii. Uciekł z obozu internowania, przedostał się do Francji, gdzie walczył w szeregach ruchu oporu. Następnie służył w 2 Korpusie Polskim. Od 1946 mieszkał w Wielkiej Brytanii. Ukończył studia na Uniwersytecie w Londynie. Przez wiele lat był wykładowcą Henley College w Coventry.

Na emigracji zaangażowany w życie społeczne i polityczne Polonii. Był działaczem Niezależnej Grupy Społecznej, w latach 1963-1972 był członkiem Rady Jedności Narodowej. Od 1973 należał do odłączonej od NGS grupy pod nazwą Klub Kombatancko-Społeczny. Z ramienia Klubu zasiadał w V Radzie Narodowej RP (1973-1977). Został wybrany w powszechnych wyborach do VI Rady Narodowej RP (1977-1983) i wstąpił w Radzie do tzw. Klubu Społecznego, grupującego radnych z wyborów. W latach 80. należał do Polskiej Partii Socjalistycznej, z jej ramienia był członkiem VII (1983-1989) i VIII (1989-1991) Rady Narodowej RP. Równocześnie aktywnie działał w lokalnej społeczności polskiej w Leamington, m.in. w latach 1971-1990 był prezesem Polskiego Ośrodka tamże.

Był ministrem bez teki w pierwszym rządzie Alfreda Urbańskiego, ministrem sprawiedliwości w drugim rządzie Kazimierza Sabbata (1978-1979), ministrem oświaty i kultury w trzecim rządzie Kazimierza Sabbata (1979-1983), ministrem spraw emigracji w czwartym rządzie Kazimierza Sabbata (1984-1986), pierwszym (1986-1989) i drugim rządzie Edwarda Szczepanika (1989-do śmierci w 1990).

W 1974 został przez Prezydenta RP na Uchodźstwie odznaczony Krzyżem Kawalerskim[3], a w 1989 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4].

Zmarł 30 czerwca 1990 w szpitalu w Coventry, a 11 lipca 1990 został pochowany w Leamington Spa, gdzie zamieszkiwał[5][6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Friszke: Życie polityczne emigracji, wyd. Warszawa 1999
  • Romuald Turkowski: Parlamentaryzm polski na uchodźstwie, 1973-1991, Warszawa 2002