Alfred Urbański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Urbański
Ilustracja
Data urodzenia 13 stycznia 1899
Data śmierci 10 września 1983
Członek Rady Trzech
Okres od 30 listopada 1969
do 8 lipca 1972
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Stanisław Mglej
Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie
Okres od 18 lipca 1972
do 15 lipca 1976
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Zygmunt Muchniewski
Następca Kazimierz Sabbat

Alfred Urbański (ur. 13 stycznia 1899, zm. 10 września 1983) – polski szlachcic, ekonomista oraz działacz Polskiej Partii Socjalistycznej. Ukończył Wydział Prawa i Nauk Społecznych na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie[1]. W trakcie studiów był między innymi współzałożycielem Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich[2]. Po uzyskaniu aplikantury pracował na terenie Wileńszczyzny i Nowogródczyzny, między innymi jako adwokat w Mołodecznie. W czasie wojny, jak wielu Polaków z Kresów znalazł się w głębi Związku Radzieckiego. Tam, po ogłoszeniu amnestii, dotarł do Kujbyszewa do tworzącej się armii polskiej. Dbał tam miedzy innymi o odpowiednie reprezentowanie mieszkańców Wileńszczyzny.[3]. Po wojnie przebywał na emigracji w Londynie. W latach 1969–1972 był członkiem Rady Trzech (organu uznającego się za zbiorową głową państwa i będącego w opozycji do prezydenta Augusta Zaleskiego). W latach 1972–1976 pełnił funkcję premiera rządu RP na uchodźstwie. Gabinet pod kierownictwem premiera Alfreda Urbańskiego, został sformowany 18 lipca 1972. Premier złożył dymisję 15 grudnia 1973.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kierownictwo obozu niepodległościowego na obczyźnie 1945-1990, red. Aleksander Sykuta, Londyn 1996, s. 158. (Materiały do dziejów polskiego uchodźstwa niepodległościowego, Tom 3)
  2. W. Szełkowski, Klub Włóczęgów Wileńskich, Wilno 1999, s. 53
  3. S. Kot, Listy z Rosji do Gen. Sikorskiego, Londyn 1955, s. 264

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]