Świstunka północna
| Świstunka północna | |
| Phylloscopus borealis[1] | |
| (H. Blasius, 1858) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | wróblowe |
| Podrząd | śpiewające |
| Rodzina | świstunki |
| Rodzaj | Phylloscopus |
| Gatunek | świstunka północna |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Świstunka północna (Phylloscopus borealis) – gatunek ptaka z rodziny świstunek (Phylloscopidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych (Sylviidae). Świstunka północna do Polski zalatuje wyjątkowo – odnotowano dotąd jedno wrześniowe stwierdzenie.
Spis treści |
Systematyka [edytuj]
Wyróżniono dwa podgatunki P. borealis[4]:
- Phylloscopus borealis borealis – północna Europa do północnej Syberii i północno-wschodnich Chin.
- Phylloscopus borealis kennicotti – zachodnia Alaska.
Cechy gatunku [edytuj]
Ptak ten wielkością i wyglądem przypomina wójcika. Najważniejszym podobieństwem do innych świstunek jest rysunek na skrzydle: jasne paski (jeden lub dwa) na końcach dużych i średnich pokryw, na końcach lotek drugiego rzędu i trzeciego rzędu nie występują jasne elementy. Sylwetka ptaka wydłużona, większa i masywniejsza od rodzimego piecuszka wysmukła z ogonem wystającym poza koniec skrzydła i mocnymi nogami. Dziób dość duży, silny, gruby u nasady; wierzch głowy oliwkowozielonkawoszary nieco ciemniejszy niż grzbiet. Najjaśniejszą częścią tułowia jest kuper jednak nie kontrastowy w stosunku do grzbietu i pokryw nadogonowych.
Zachowanie [edytuj]
Ptaki tego gatunku są bardzo ruchliwe, żerują wewnątrz koron drzew i górnej części krzewów zganiając pokarm z liści i gałązek podlatują za owadami chwyta je wlocie i siada z powrotem na miejscu skąd wystartowała. Niekiedy zawisa na chwilę w locie przy liściach by prędko schwytać zdobycz.
Śpiew [edytuj]
Świstunka północna wydaje dwa różne głosy, które są odmienne od głosów pozostałych świstunek. Pierwszy głos to bardzo krótkie ćwierknięcie nie przekraczające 0,1 sek, wysokie i szorstkie, twardo brzmiące: "dzrt", "tzjt", może kojarzyć się z krótkimi sygnałami trznadla. Drugi głos suchy i delikatny terkot składający się z dźwięków "tr" zwalniający ku końcowi trwa od 0,3 do 1,5 sek i zawiera od 6 do 30 pojedynczych stuknięć. Wędrujące jesienią świstunki północne mogą się wcale nie odzywać, z tego powodu opisane dźwięki należą do rzadkości.
Ochrona [edytuj]
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[5].
Przypisy
- ↑ Phylloscopus borealis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Arctic Warbler (Phylloscopus borealis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-09-24].
- ↑ Phylloscopus borealis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Frank Gill, David Donsker: Family Phylloscopidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 2012-09-24].
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237
Bibliografia [edytuj]
- Tomasz Cofta, Rozpoznawanie świstunek – część druga, "Ptaki Polski Wiosna" 1/2008(9).
