(25143) Itokawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
(25143) Itokawa
Odkrywca Lincoln Near-Earth Asteroid Research
Data odkrycia 26 września 1998
Nr kolejny 25143
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Grupa Apolla
NEO, PHA
Półoś wielka 1,3241 j.a.
Mimośród 0,2801
Peryhelium 0,9533 j.a.
Aphelium 1,6950 j.a.
Okres obiegu
wokół Słońca
1 rok 191 dni 7 godzin
Śr. prędkość 25,37 km/s
Inklinacja 1,62°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 0,535×0,294×0,209 km
Masa 3,51±0,7 ×1010 kg
Średnia gęstość 1,9±0,5 g/cm3
Okres obrotu (12 h 7 min 55 sek) h
Albedo 0,53
Jasność absolutna 19,2m
Typ spektralny Typ S
Średnia temperatura powierzchni ~206 K
Satelity naturalne brak

(25143) Itokawaplanetoida z grupy Apolla należąca do obiektów NEO i zaliczana do PHA[1].

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Planetoida została odkryta 26 września 1998 w programie LINEAR.

Obiekt ten nazwano na cześć Hideo Itokawy, japońskiego specjalisty od techniki rakietowej. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (25143) 1998 SF36.

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbita (25143) Itokawa jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 1,62°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 1 rok i 191 dni, krążąc w średniej odległości 1,32 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to 25,37 km/s.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Obraz radarowy planetoidy Itokawa

Itokawa ma nieregularny, owalny kształt, jego rozmiary to 535 × 294 × 209 m. Planetoida ta ma albedo 0,53, jej jasność absolutna wynosi 19,2m. Obraca się ona raz na 12 godzin i 8 minut wokół własnej osi.

Powierzchnia (25143) Itokawy zawiera przede wszystkim krzemiany; planetoida ta zalicza się do typu S. Na tym małym obiekcie możemy dostrzec wiele większych lub mniejszych kamieni i głazów, miejsc równinnych – podobnych do mórz księżycowych – i obszarów wyżynnych, na których dominują kilkunastometrowe wzniesienia. Widoczne są także liczne małe kratery.

Eksploracja[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2005 roku japońska sonda kosmiczna Hayabusa dotarła do tej planetoidy, stając się jej sztucznym satelitą i przeprowadzając jej badania. Sonda dwukrotnie wylądowała na jej powierzchni (20 i 26 listopada 2005). Dokonano także próby pobrania próbek gruntu, które jednak zakończyły się niepowodzeniem, ze względu na problemy techniczne w trakcie obu lądowań. Naukowcy mieli nadzieję, że mimo to do urządzenia pobierającego próbki dostało się nieco pyłu w trakcie manewrów sondy, nie było jednak co do tego pewności. Kapsuła powrotna sondy wylądowała pomyślnie 13 czerwca 2010 w Australii, kończąc trwającą 7 lat misję[2]. 16 listopada 2010 Japan Aerospace Exploration Agency potwierdziło, że ok. 1500 drobinek materii znalezionych w pojemniku pochodzi z planetoidy[3].

Formacje geologiczne na powierzchni (25143) Itokawa[edytuj | edytuj kod]

Regiony[edytuj | edytuj kod]

Region Nazwa pochodzi od
Arcoona Regio Arcoona, Australia
LINEAR Regio Lincoln Near-Earth Asteroid Research
MUSES-C Regio MUSES-C, nazwa sondy Hayabusa
Ohsumi Regio półwysep Ōsumi (również nazwa pierwszego satelity japońskiego)
Sagamihara Regio Sagamihara, miasto w Japonii, gdzie znajduje się Institute of Space and Astronautical Science (Instytut Badań Kosmicznych i Astronautycznych).
Uchinoura Regio Uchinoura, miasto w Japonii (obecnie część Kimotsuki), siedziba Uchinoura Space Center (Centrum Kosmiczne Uchinoura), miejsce startu sondy Hayabusa
Yoshinobu Regio miejsce startu, kosmodrom Tanegashima, Japonia.

Kratery[edytuj | edytuj kod]

Krater Nazwa pochodzi od
Catalina Catalina Observatory (Catalina Sky Survey)
Fuchinobe Fuchinobe w Sagamihara, Japonia
Gando Gando, Wyspy Kanaryjskie
Hammaguira kosmodrom Centre interarmées d'essais d'engins spéciaux, Hammaghir
Kamisunagawa Kamisunagawa, Hokkaido
Kamoi Kamoi, Jokohama
Komaba Komaba w Meguro (Tokio)
Laurel Laurel, Maryland
Miyabaru radar w Uchinoura Space Center w Japonii
San Marco platforma San Marco, która rozpoczęła włoski program kosmiczny

Naukowcy, pracujący w zespole „Hayabusa”, używają także roboczych nazw dla innych mniejszych formacji na Itokawie, które nie są jednak zatwierdzone oficjalnie przez IAU: [1] [2]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. List Of The Potentially Hazardous Asteroids (PHAs) (ang.). IAU Minor Planet Center. [dostęp 2010-11-30].
  2. Astronomia_2010_07.pdf, str. 53. [dostęp 2010-08-03].
  3. Asahi Shimbun: Asteroid dust confirmed in space probe (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

… • poprzednia planetoida(25143) Itokawanastępna planetoida • …