4 Dywizja Strzelców Polskich (II Korpus)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| 4 Dywizja Strzelców Polskich | |
| Historia | |
| Państwo | Polska |
| Sformowanie | 1917 |
| Rozformowanie | 1918 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk Kopczyński |
| Działania zbrojne | |
| Bitwa pod Kaniowem | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | II Korpus Polski w Rosji |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
4 Dywizja Strzelców Polskich – wielka jednostka piechoty II Korpusu Polskiego Wojska Polskiego na Wschodzie.
Sformowana na bazie rosyjskiej 166 Dywizji Piechoty z 9 Armii w grudniu 1917 w Suczawie na Bukowinie. Formowanie kontynuowano później w Sorokach w Besarabii. Weszła w skład II Korpusu Polskiego. Rozformowana razem z Korpusem 11 maja 1918.
[edytuj] Dowództwo dywizji
- płk Kopczyński
- gen. ppor. Władysław Glass
- płk Franciszek Zieliński
- ppłk Stanisław Sołłohub-Dowoyno
- kpt. Durski
[edytuj] Skład organizacyjny
dowództwo
- 13 pułk strzelców (sformowany na bazie rosyjskiego 661 pp) - płk Betcher, płk Nowicki
- 14 pułk strzelców (sformowany na bazie rosyjskiego 662 pp) - płk Machcewicz, płk Kazimierz Orlik-Łukowski
- 1 bateria haubic
Pułki początkowo składały się z jednego batalionu i liczyły ok 100 żołnierzy. Jako uzupełnienie do dywizji wcielono bataliony 2 pułku Brygady Karpackiej (II Brygada Legionów).
[edytuj] Bibliografia
- Henryk Bagiński, Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920, Warszawa 1921 ( reprint, Warszawa 1990)
- Polskie formacje wojskowe w Rosji 1914-1920 w świetle dokumentów CAW dostęp 11.10.2008
|
||||||||||||||||||||||
