8 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego

8 Pułk Piechoty Liniowej
Historia
Państwo	Królestwo Kongresowe
Sformowanie	1815
Rozformowanie	1831
Dowódcy
Pierwszy	płk Ignacy Blumer
Organizacja
Dyslokacja	województwo płockie i mazowieckie
Podporządkowanie	2 Dywizja Piechoty - I 1831 3 Dywizja Piechoty - 1831
Rodzaj wojsk	piechota

Grób Blumerów, m.in. Ignacego Blumera, pierwszego dowódcy 8ppl

8 Pułk Piechoty Liniowej – polski pułk piechoty okresu Królestwa Kongresowego.

Sformowany w 1815.

Stanowisko: województwo płockie i mazowieckie - Pułtusk, Serock, Warszawa. Pułk otrzymał w ciągu wojny 3 krzyże kawalerskie, 41 złotych i 114 srebrnych.

Jan Zygmunt Skrzynecki

Dowódcy

• płk Ignacy Blumer (od 1815; 29 października 1818 otrzymał awans na generała brygady),
• płk Jan Zygmunt Skrzynecki (od 1818 do 22 grudnia 1830, z przerwą w latach 1819 i 1820, kiedy wakowało dowództwo pułku),
• ppłk Ludwik Kierwiński (6 lutego do 7 marca 1831),
• płk Emilian Węgierski (7 marca do 6 maja 1831),
• ppłk Jakub Antonini (6 maja do 14 lipca 1831),
• mjr Jan Wodzyński (od 14 lipca 1831, ppłk od 1 sierpnia; 6 września wzięty do niewoli),
• płk Teodor Podczaski (22 września 1831).

Bitwy i potyczki

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

• Warszawa (29 listopada 1830)
• Zakrzew (14 lutego 1831)
• Dobre (17 lutego)
• Wawer (19 lutego)
• Grochów (20 i 25 lutego)
• Zegrze (23 lutego)
• Dębe Wielkie (31 marca)
• Iganie (10 kwietnia)
• Kleczkowo (18 maja)
• Rudki (20 maja)
• Nadbory (25 maja)
• Ostrołęka (26 maja)
• Warszawa (6 i 7 września).

Uzbrojenie i umundurowanie

Uzbrojenie podstawowe piechurów stanowiły karabiny skałkowe. Pierwotnie było to karabiny francuskie wz. 1777 (kaliber 17,5 mm), później zastąpione rosyjskimi z fabryk tulskich wz. 1811 (kaliber 17,78 mm). Poza karabinami piechurzy posiadali bagnety i, w kompaniach grenadierskich oraz u podoficerów - tasaki (pałasze piechoty). Wyposażenie uzupełniała łopatka saperska, ładownica na 40 naboi oraz pochwa na bagnet.

Umundurowanie piechura składało się z granatowej kurtki i spodni - zimą sukiennych granatowych, latem płóciennych białych. Żołnierze pułku mieli naramienniki koloru granatowego z żółtą wypustką oraz żółte wyłogi i kołnierz oraz białe pasy (jak cała piechota linowa). Numer dywizji (2) żółty. Używano wysokich czapek o okrągłych denkach (tzw. kaszkiety) z białymi sznurami (kordonami) oraz pomponami (w kompaniach fizylierskich) lub kitami (w kompaniach grenadierskich). Po reformie w roku 1826 wprowadzono pantalony zapinane na guziki oraz nowe, wyższe kaszkiety bez kordonów. Na kaszkiecie znajdowała się blacha z orłem i numerem pułku. W razie niepogody noszono szare, sukienne płaszcze, długie do kostek, z żółtymi kołnierzami i granatowymi naramiennikami, zaś na kaszkiet, po zdjęciu kordonów i pomponu (kity) zakładano ceratowy pokrowiec. Utworzone w grudniu 1830 roku 3. i 4. batalion pułku nie miał kaszkietów, lecz okrągłe furażerki bez daszka, z zmniejszonym denkiem w celu łatwiejszego odróżniania ich od rosyjskich. W takim ubiorze żołnierze 8 PPL walczyli pod Grochowem i Dębem Wielkim.

Chorągiew

Na tle granatowego krzyża kawalerskiego w czerwonym polu, w otoku z wieńca laurowego umieszczony był biały orzeł ze szponami dziobem i koroną złoconą..

Pola między ramionami krzyża – czarne z czerwonym, a w rogach płata królewskie inicjały: A I, później M I z koroną, otoczone wieńcami laurowymi.

Bibliografia

• Bronisław Gembarzewski: Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830. Poznań: Wydaw. Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-48-3. 
• Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: 1925. 
• Bronisław Gembarzewski: Żołnierz polski. Ubiór, uzbrojenie i oporządzenie. Tom IV. Od 1815 do 1831 roku. Warszawa: 1966. 
• Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: 1978.