Adolf Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Adolfa Rudnickiego

Adolf Rudnicki (ur. 22 stycznia 1909 w Żabnie[1], zm. 14 listopada 1990 w Warszawie) – polski pisarz prozaik i eseista.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie nazywał się Aron Hirschhorn. Pochodził z chasydzkiej rodziny żydowskiej. Przed wojną ukończył szkołę handlową i pracował jako urzędnik bankowy. Debiutował jako prozaik na łamach dziennika Kurier Poranny w 1930 roku, w którym wydrukowano jego nowelę pt. Śmierć operatora[2]. Z 1932 r. pochodzi jego pierwsza powieść Szczury. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, został wzięty do niewoli, z której uciekł. W latach 1940-1941 przebywał we Lwowie, gdzie był członkiem Narodowego Komitetu Żydowskiego. 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy[3]. Od 1942 przebywał w Warszawie, gdzie działał w podziemiu kulturalnym. W 1944 roku wstąpił jako ochotnik do Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po wojnie mieszkał w Łodzi, a później w Warszawie. Poświęcił się pracy pisarskiej. Współpracował z pismami Kuźnica i Świat.

Znaczącym motywem twórczości Rudnickiego jest martyrologia Żydów. Określenie "epoka pieców" pochodzi od tytułu jednego z jego utworów. Rudnicki pisał także utwory psychologiczne oraz eseje.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1955 – nagroda państwowa II stopnia za Żywe i martwe morze
  • 1966 – nagroda państwowa za tom Kupiec łódzki
  • 1987 – nagroda I stopnia Ministra Kultury i Sztuki

Utwory literackie[edytuj | edytuj kod]

  • Szczury (1932)
  • Żołnierze (1933)
  • Niekochana (1937)
  • Doświadczenia (1939); wydane łącznie z Żołnierzami jako Profile i drobiazgi żołnierskie (1946)
  • Pałeczka czyli Każdemu to na czym mu mniej zależy (1950)
  • Żywe i martwe morze (1952)
  • Narzeczony Beaty (1961)
  • Kupiec łódzki (1963)
  • Pył miłosny (1964)
  • Sto lat temu umarł Dostojewski (1984)
  • Krakowskie Przedmieście pełne deserów (1986)

Przypisy

  1. Często podawana jest data urodzin 19 lutego 1912 (tak nawet na nagrobku) i miejsce – Warszawa. Na ten temat patrz artykuł w Nowym Kurierze Dąbrowskim
  2. Sylwetka Adolfa Rudnickiego w Bazie Wiedzy portalu culture.pl. [dostęp 2013-01-09].
  3. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]