Adolf Rudnicki

Nagrobek Adolfa Rudnickiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 30 lipca 2006

Adolf Rudnicki (ur. 22 stycznia 1909 w Żabnie, zm. 14 listopada 1990 w Warszawie) – polski pisarz prozaik i eseista.

Biografia

Pierwotnie nazywał się Aron Hirschhorn. Pochodził ze spolonizowanej rodziny żydowskiej. Przed wojną ukończył szkołę handlową i pracował jako urzędnik bankowy. Debiutował na łamach dziennika Gazeta Polska jako prozaik w 1932 roku. W tym też roku wydał swoja pierwszą powieść Szczury. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, został wzięty do niewoli, z której uciekł. W latach 1940-1941 przebywał we Lwowie, gdzie był członkiem Narodowego Komitetu Żydowskiego. 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy. Od 1942 przebywał w Warszawie, gdzie działał w podziemiu kulturalnym. W 1944 roku wstąpił jako ochotnik do Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po wojnie mieszkał w Łodzi, a później w Warszawie. Poświęcił się pracy pisarskiej. Współpracował z pismami Kuźnica i Świat.

Znaczącym motywem twórczości Rudnickiego jest martyrologia Żydów. Określenie "epoka pieców" pochodzi od tytułu jednego z jego utworów. Rudnicki pisał także utwory psychologiczne oraz eseje.

Nagrody

• 1955 – nagroda państwowa II stopnia za Żywe i martwe morze
• 1966 – nagroda państwowa za tom Kupiec łódzki
• 1987 – nagroda I stopnia Ministra Kultury i Sztuki

Utwory literackie

• Szczury (1932)
• Żołnierze (1933)
• Niekochana (1937)
• Doświadczenia (1939); wydane łącznie z Żołnierzami jako Profile i drobiazgi żołnierskie (1946)
• Żywe i martwe morze (1952)
• Narzeczony Beaty (1961)
• Pył miłosny (1964)
• Sto lat temu umarł Dostojewski (1984)
• Krakowskie Przedmieście pełne deserów (1986)

Bibliografia

• Lesław Marian Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995. ISBN 83-01-11593-9.