Faruk I
| Faruk I فاروق الأول Jego Wysokość Faruk I z łaski Boga Król Egiptu i Sudanu, Suweren Nubii, Kordofanu i Darfuru |
|
 |
|
 |
|
| Król Egiptu i Sudanu | |
| Okres panowania | od 28 kwietnia 1936 do 26 lipca 1952 |
| Poprzednik | Fuad I |
| Następca | Fuad II |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Muhammad Ali |
| Urodzony | 11 lutego 1820 |
| Zmarł | 18 marca 1965 |
| Ojciec | Fuad I |
| Matka | Nazli Sabri |
| Żona | |
| Rodzeństwo | księżniczka Fauzia bint Fuad księżniczka Fawzia księżniczka Faiza księżniczka Faika księżniczka Fathia |
| Dzieci |
księżniczka Ferial |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Faruk I (ur. 11 lutego 1920, zm. 18 marca 1965) – król Królestwa Egiptu (1936-1952) i Sudanu. Pochodził z dynastii Muhammad Ali.
Jego pełen tytuł: "Jego Wysokość Faruk I z łaski Boga Król Egiptu i Sudanu, Suweren Nubii, Kordofanu i Darfuru".
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Urodził się w Pałacu Abdeen w Kairze. Był pra-pra-wnukiem Muhammad Ali i synem króla Egiptu Fauda I. Za pośrednictwem swojej matki Nazli Sabri jego pochodzenie było mieszane: albańsko-egipsko-tureckie.
We wczesnej młodości należał do egipskiej federacji skautingu. Jako książę koronny otrzymał gruntowne wykształcenie. W październiku 1935 rozpoczął naukę w Królewskiej Akademii Wojskowej Woolwich w Londynie.
[edytuj] Król Egiptu
Przedwczesna śmierć ojca, zmusiła Faruka do powrotu do kraju. Przejął on panowanie po swoim ojcu, jednak miał tylko szesnaście lat i z powodów formalnych, jako niepełnoletni nie mógł objąć tronu. W związku z tym wyznaczono Radę Regencyjną, która sprawowała w jego imieniu władzę. W międzyczasie wyjaśniono wszystkie procedury prawne i w dniu 29 lipca 1937 odbyła się uroczystość koronacji[1].
Podobnie jak ojciec, Faruk I odrzucał ustrój demokratyczny, oficjalnie panujący w kraju od 1922. Zapowiedział wprawdzie reformy socjalne, jednak nigdy ich nie wprowadził. Z powodu nieudolnych i nepotycznych rządów i osobistego bogacenia się kosztem narodu początkowo popularny król szybko stracił poparcie ludności. Dodatkowo jego niewłaściwe decyzje polityczno-gospodarcze pogłębiły kryzys ekonomiczny.
W polityce zagranicznej okres rządów Faruka I odznaczał się przede wszystkim konfliktem z Wielką Brytanią. Chociaż na mocy umowy z 26 sierpnia 1936 ograniczono wojskową obecność Brytyjczyków do obszaru Kanału Sueskiego, to jednak podczas II wojny światowej wojska brytyjskie ponownie zajęły cały kraj. Faruk I nie zgadzał się z tym i był pozytywnie nastawiony do państw Osi. Z tego powodu Egipt nigdy nie przystąpił do działań wojennych i zachował neutralność aż do ostatniego roku wojny. Przez całą wojnę w królewskim pałacu w Kairze przebywali włoscy dyplomaci, na których internowanie Faruk nie wyrażał zgody. Faruk wysyłał także listy do niemieckiego feldmarszałka Erwina Rommela, zapewniając go, że inwazja na Egipt będzie mile widziana, ponieważ pomoże w wyzwoleniu kraju spod panowania brytyjskiego[2]. Pod dużym naciskiem Wielkiej Brytanii, Faruk przystąpił do wojny dopiero w 1945, gdy walki w Afryce Północnej zostały już dawno zakończone. Po wojnie Brytyjczycy ponownie wycofali większość swoich wojsk z Egiptu.
W latach 1948-1949 egipskie wojska wzięły udział w I wojnie izraelsko-arabskiej w wyniku której Liga Państw Arabskich utraciła 78% terytorium Palestyny. Pod egipską kontrolą znalazła się jedynie Strefa Gazy. Duże straty poniesione podczas tej wojny były przyczyną wzrostu niezadowolenia społecznego.
W dniu 23 lipca 1952 grupa egipskich wojskowych przeprowadziła zamach stanu na czele którego stanęli Muhammad Nadżib i Gamal Abdel Nasser. Zamach stanu zapoczątkował Rewolucję Egipską 1952. Król Faruk I został zmuszony do abdykacji na rzecz swojego nieletniego syna Fauda II (miał zaledwie pół roku). Małoletniego króla reprezentowała przez pewien czas w kraju Rada Regencyjna pod przewodnictwem księcia Muhammada Abdula Moneima.
Sam obalony król Faruk I udał się na wygnanie do Włoch, gdzie mieszkał aż do śmierci. Zmarł podczas posiłku w restauracji w Rzymie. Jego ciało przywieziono z powrotem do Egiptu i tam pochowano.
[edytuj] Małżeństwa i dzieci
Faruk I był według oficjalnych źródeł dwukrotnie żonaty:
- W 1938 w Kairze poślubił swoją pierwszą żonę Faridę. Pochodziła ona z egipskiej rodziny szlacheckiej, o tureckich korzeniach. W listopadzie 1948 rozwiedli się. Mieli troje dzieci:
- księżniczka Ferial (1938-2009) - wyszła za mąż za Szwajcara, Jean-Pierre Perreten.
- księżniczka Fawzia (1940-2005).
- księżniczka Fadia (1943-2002) - wyszła za mąż za Szwajcara, Pierre Alexievitch Orloffa.
- W 1951 w Kairze poślubił swoją drugą żonę Nariman Sadek. Pochodziła ona z egipskiej rodziny szlacheckiej. W lutym 1954 rozwiedli się. Mieli jedno dziecko:
- król Fuad II
Włoska śpiewaczka operowa Irma Capece Minutolo wyznała w wywiadzie w 2005, że król Faruk poślubił ją w 1957 "zgodnie z islamską tradycją". Nie zostało to jednak potwierdzone[3].
Przypisy
- ↑ Yunan Labib Rizk. Crowning moment. „Al-Ahram Weekly”, 2005-08-03. Kair (ang.). [dostęp 2011-05-04].
- ↑ Oscar Pinkus: The war aims and strategies of Adolf Hitler. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., 2005, s. 161. [dostęp 2011-05-04]. (ang.)
- ↑ Samia Nkrumah. Thrice-married man?. „Al-Ahram Weekly”, 2005-03-23. Kair (ang.). [dostęp 2011-05-04].
