Alpinia galgant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alpinia galgant
Maranta galanga Ypey51.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd imbirowce
Rodzina imbirowate
Rodzaj alpinia
Nazwa systematyczna
Alpinia galanga Willd.
Synonimy

Maranta galanga L., Languas vulgare Koenig, Amomum galanga Lour.

Alpinia galgant (Alpinia galanga (L.) nosząca także nazwę gałgant chiński lub dziki kardamon (handlowa nazwa nasion) – gatunek okazałej byliny zaliczanej do rodziny imbirowatych (Zingiberaceae), rzadziej i dawniej według niektórych systemów do strelicjowatych (Strelitziaceae). Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, gdzie dziko rośnie w Malezji, natomiast jej towarowe plantacje znajdują się również w innych krajach, m.in.: w Chinach i Cejlonie.

Kłącza

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Osiąga imponujące rozmiary, dorasta do 2,5 metra wysokości. Liście ma szerokolancetowate, kwiaty zaś białe, skupione w wiechowate kwiatostany. Owoce wiążące się po przekwitnięciu to kuliste torebki z zawartymi wewnątrz drobnymi nasionami. Organem trwałym rośliny jest masywne, bulwiaste kłącze, z którego wyrasta część nadziemna.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Kulinaria. Kłącze zawiera olejek eteryczny, alpinon i galganol, odpowiedzialne za ostry smak, przypominający nieco smak imbiru, tylko że gorzkawy. Dostarcza ono cennej, aromatycznej, ostrej, piekącej i nieco gorzkawej przyprawy, przejawiającej pewną wartość leczniczą. Pewną wartość przyprawową mają także nasiona gałganta. Jako przyprawy używa się jednak zwykle drobno, na proszek zmielonych, wysuszonych kłączy. Przyprawa taka stosowana jest do wołowiny, ryb, kartoflanki, zupy grochowej i fasolowej oraz tłustych sosów. Jest jedną z kluczowych przypraw kuchni tajskiej, wietnamskiej i indonezyjskiej.
  • Roślina lecznicza. W celach leczniczych stosuje się nalewkę, której przyjmowanie zalecane jest w niestrawności, bólach żołądka i jako specyfik pobudzający apetyt i ułatwiający trawienie. Przyrządzana może być ona w warunkach domowych (łyżka sproszkowanego kłącza zalewana jest 100 g spirytusu i pozostawiana na okres 4 tygodni w miejscu ciepłym, po czym odfiltrowany płyn mieszany jest z 250 ml co najmniej 40° wódki i przechowywany w szczelnym zamknięciu). W celach leczniczych, przyjmuje się 1 łyżeczkę nalewki rozcieńczonej w niewielkiej ilości przegotowanej wody, 3 razy dziennie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Sarwa, Wielki leksykon roślin leczniczych, Warszawa 2001