Carl Schmitt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carl Schmitt

Carl Schmitt (ur. 11 lipca 1888 w Plettenbergu, zm. 7 kwietnia 1985 w Plettenberg-Pasel) - niemiecki politolog, specjalista w zakresie nauk o państwie i prawa międzynarodowego, filozof społeczny i teoretyk prawa, teoretyk państwa autorytarnego, zwolennik decyzjonizmu, współtwórca tzw. teologii politycznej.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Schmitt urodził się 11 lipca 1888 r., jako syn katolickiego przedsiębiorcy w Plettenbergu w Westfalii; studiował prawo w Berlinie, Monachium i Strasburgu. Studia zakończył egzaminem państwowym w 1915 r. w – niemieckim wtedy – Strasburgu. W 1916 zgłosił się na ochotnika do służby wojskowej. W tym samym roku poślubił swoją pierwszą żonę - Serbkę - Pawlę Dorotić. Rozwiedli się w 1924 r. W 1925 poślubił drugą żonę Duškę Todorović, także Serbkę; mieli jedną córkę imieniem Anima.

Schmitt habilitował się w roku 1926 w Strasburgu. Wykładał w różnych szkołach biznesu i na uniwersytetach: w Monachium Greifswaldzie, Bonn, Berlinie i Kolonii.

Okres nazistowski[edytuj | edytuj kod]

Schmitt – który w 1933 r. został profesorem na Uniwersytecie Berlińskim (posadę piastował do zakończenia II wojny światowej) - wstąpił do NSDAP 1 maja 1933 r.; szybko został, przez Göringa, mianowany na "Preußischer Staatsrat" i w listopadzie został prezesem Vereinigung nationalsozialistischer Juristen" („Związku Prawników Narodowo-Socjalistycznych”). Uważał swoje teorie, za ideologiczne podstawy dyktatury nazistowskiej i uzasadnienie rządów Führera z punktu widzenia filozofii prawa - szczególnie poprzez pojęcie auctoritas.

Pół roku później – w lipcu 1936 – Schmitt został wydawcą i redaktorem naczelnym "Deutsche Juristen-Zeitung" („Gazety Prawników Niemieckich”); w Lipcu 1934 r. usprawiedliwiał morderstwa polityczne Nocy Długich Noży, jako „najwyższą formę prawa administracyjnego” ("höchste Form administrativer Justiz"). Schmitt okazał się skrajnym antysemitą także jako przewodniczący zjazdu nauczycieli prawa w październiku 1936, gdzie domagał się, aby niemieckie prawo zostało oczyszczone z „żydowskiego ducha” ("jüdischem Geist"), posuwając się aż do żądania, aby wszystkie publikacje żydowskich uczonych były od tej pory oznaczone małym symbolem.

Pomimo to, w grudniu 1936 r.,w publikacji SS „Das schwarze Korps” oskarżono Schmitta o bycie oportunistą, myślicielem państwowym heglowskiego typu i przede wszystkim katolikiem; także jego antysemityzm uznano za zwykłe pozory, cytując przy tym jego wystąpienia, w których krytykował skrajne teorie nazistów. Po tym wydarzeniu Schmitt stracił swe prominentne urzędy i wycofał się ze stanowiska czołowego nazistowskiego prawnika, dzięki Göringowi zachował jednak posadę profesora w Berlinie.

Czasy powojenne[edytuj | edytuj kod]

W 1945 r., Schmitt został schwytany przez siły amerykańskie; spędził ponad roku w obozie internowania, a po jego opuszczeniu w 1946 r., powrócił do Plettenbergu – swego rodzinnego miasta. Następnie przeniósł się do domu swej gospodyni Anni Stand w Plettenberg-Pasel. Pomimo izolacji od głównego nurtu naukowej i politycznej społeczności, kontynuował swe badania (głównie z dziedziny prawa międzynarodowego po 1950 r.) i aż do późnej starości przyjmował niekończący się strumień gości – swych współpracowników, jak i młodszych intelektualistów. Najważniejsi wśród nich to: Ernst Jünger, Jacob Taubes i Alexandre Kojève.

W 1962 r., Schmitt dawał wykłady we frankistowskiej Hiszpanii, na podstawie dwóch z nich powstała opublikowana rok później „Teoria Partyzanta”, w której opisywał Hiszpańską wojnę domową jako „wojnę o wyzwolenie narodowe” przeciwko „międzynarodowemu komunizmowi.” Schmitt uznał partyzanta za wyjątkowy i znaczący fenomen, który w drugiej połowie XX w. spowodował wyłonienie się nowej teorii wojny.

Schmitt zmarł 7 kwietnia 1985 r. i został pochowany w Plettenbergu.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Carl Schmitt

Przekłady dzieł na język polski[edytuj | edytuj kod]