Cat Power

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cat Power
Cat power by mahalie.jpg
Cat Power w Showbox w Seattle
Imię i nazwisko Charlyn Marie Marshall
Pseudonim Cat Power
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1972
Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument gitara, fortepian, wokal
Gatunek folk, indie
Zawód wokalistka, autor piosenek
Wytwórnia płytowa Matador Records
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Cat Power lub Chan Marshall, właściwie Charlyn Marie Marshall, (ur. 21 stycznia 1972) – amerykańska wokalistka i autorka utworów muzycznych. Słynie z minimalistycznego stylu, oszczędnej gry na gitarze czy fortepianie oraz eterycznego, niskiego głosu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Chan (wymowa podobna do Shawn lub Sean) urodziła się w Atlancie w stanie Georgia. Jej ojciec był zawodowym bluesmanem i pianistą. Jako dziecko rozwiedzionych rodziców sporo czasu spędzała w rozjazdach, podróżując między miejscami zamieszkania obojga rodziców a domem babci. Chan często wspomina ten okres w wywiadach, twierdząc, że bezustanne przemieszczanie się przygotowało ją do przyszłego życia w trasie jako zawodowy muzyk.

Po tym, jak rzuciła naukę w liceum, Chan zaczęła występować na scenie pod pseudonimem Cat Power. Towarzyszyli jej m.in. muzycy Glen Thrasher i Mark Moore. Koncertując w Atlancie często grała jako support dla zaprzyjaźnionych zespołów, takich jak Magic Bone i Opal Foxx Quartet. W wywiadach Chan podkreśla, iż jej ówczesne występy były raczej efektem bliskich kontaktów ze środowiskiem muzycznym i przyjaźni z członkami lokalnej sceny niż ambicji artystycznych. Twierdzi również, iż w owym okresie jej muzyka była raczej eksperymentalna a same koncerty były dla całego środowiska przede wszystkim okazją do alkoholowo-narkotykowych libacji.

W 1992 wraz z Glenem Trasherem przeprowadziła się do Nowego Jorku. To właśnie Trasher wciągnął ją w nowojorską scenę eksperymentalną i free jazzową. Jej pierwszy nowojorski koncert miał miejsce w magazynie na Brooklynie i był jednym z licznych improwizowanych koncertów jakie Chan dawała na początku swego pobytu w Nowym Jorku. Na jednym z tych koncertów grała jako support dla zespołu Man or Astro Man?- jej występ polegał na grze na dwustrunowej gitarze i powtarzaniu słowa "No" przez 15 minut. Mniej więcej w tym samym czasie Chan zaprzyjaźniła się z muzykami z zespołu God Is My Co-Pilot. Współpraca ta zaowocowała nagraniem przez zespół (nakładem i własnej wytwórni Making of Americans) jej pierwszego singla „Headlights” w ograniczonym nakładzie 500 egzemplarzy.

W 1994 Cat Power otwierała koncert Liz Phair w Nowym Jorku. Na koncercie poznała Steve'a Shelley'a z zespołu Sonic Youth i Tima Foljahna z Two Dollar Guitar, który zachęcił ją do wydania solowego albumu i udzielił się na jej albumach Dear Sir (wyd. 1995) i Myra Lee (wyd. 1996). Oba albumy nagrane zostały tego samego dnia w grudniu 1994 w Nowym Jorku i zawierają utwory pozbawione typowych „piosenkowych” struktur, podobne bardziej do eksperymentalnych utworów, którymi zainteresował ją Trasher. W 1996 roku Cat Power podpisała kontrakt z wytwórnią Matador Records i nagrała swój trzeci album, "What Would The Community Think", z którego pochodzą singel oraz teledysk „Nude as the News”.

Pod koniec roku 1996, po odbyciu 3-miesięcznej trasy koncertowej z nowojoskim zespołem Guv'ner, Chan zniknęła ze sceny muzycznej. Znalazła pracę jako opiekunka do dzieci w Portland w stanie Oregon, po czym przeniosła się do Prosperity w stanie Karolina Południowa, gdzie zamieszkała na farmie wraz z partnerem, Billem Callahanem, występującym pod pseudonimem Smog. Marshall zamierzała permanentnie wycofać się z muzyki, lecz podczas pewnej bezsennej nocy napisała kilka nowych piosenek. Znalazły się one na albumie "Moon Pix", który nagrany został w Sing Sing Studios w Melbourne w ciągu zaledwie 11 dni, przy udziale takich muzyków jak Mick Turner i Jim White z zespołu Dirty Three. Album zyskał poklask krytyków i został dobrze przyjęty przez indie rockową scenę. Mimo to, Marshall, jak twierdzi, znudziła się własnym materiałem i podczas swych koncertów zaczęła grywać liczne covery. Wiele z nich znalazło się na jej późniejszym albumie The Covers Record ze względu na wysoki poziom oryginalności i autorskie wykonanie. Marshall często wykonuje podczas swych występów utwory innych artystów. Ich dobór świadczy o jej eklektycznym smaku muzycznym: Gnarls Barkley, The White Stripes, Bob Dylan, Nina Simone i Will Oldham to zaledwie parę przykładów z jej repertuaru. Covery grane przez Chan charakteryzuje minimalizm w porównaniu z oryginalnym wykonaniem – melodie często sprowadzone są do oszczędnie zagranej linii melodycznej lub riffu. Marshall zdarza się także dodawać lub usuwać fragmenty utworów lub linię melodyczną. W jej wykonaniu piosenka Rolling StonesówI can't get No (Satisfaction)” jest praktycznie nierozpoznawalna.

W 2003 Marshall powróciła do regularnego grania i nagrywania muzyki wydając album You Are Free, w którym gościnnie wystąpili Eddie Vedder, Dave Grohl i Warren Ellis (Dirty Three). Wideoklip do piosenki „He War” emitowany był w paśmie Subterranean stacji MTV2.

Cat Power podczas koncertu w czerwcu 2006

W roku 2004 ukazało się DVD zatytułowane Speaking for Trees – zawierające prawie dwugodzinne nagranie Chan grającej w lesie – wraz z płytą audio z osiemnastominutowym utworem „Willie Deadwilder”, z M. Wardem na gitarze. Rok 2005 artystka spędziła w trasie, grając dla pełnych sal. Supportowała również Nicka Cave'a w Australii i Patti Smith na festiwalu Meltdown.

Jej kolejny album The Greatest pojawił się na światowym rynku w styczniu 2006. Nie jest to jednak album w stylu greatest hits, a raczej efekt współpracy z wieloma zdolnymi muzykami (m.in. gitarzystą Ala Greena Teenie Hodgesem zaaranżowana przez wytwórnię Matador Records.

Na początku roku 2006 Marshall odwołała trasę koncertową po USA z powodu problemów zdrowotnych. Po dwóch dniach wytwórnia Matador Records odwołała koncerty Chan w Londynie i Paryżu. Marshall powróciła na scenę w kwietniu 2006, grając jedne ze swoich najlepszych koncertów, zarówno solo jak z zespołem Memphis Rhythm Band.

Zimą 2006 w wywiadzie dla magazynu Venus Zine Chan wyjawiła prawdziwą przyczynę odwołania trasy koncertowej. Okazało się, że problemy z alkoholem i depresja doprowadziły ją domyśli samobójczych. Chan spędziła ten okres na oddziale psychiatrycznym szpitala Mount Sinai Medical Center w Miami.

Chan zgodziła się również zostać twarzą nowej linii biżuterii firmy Chanel. Projektant Karl Lagerfeld stwierdził, iż jest ona idealną kandydatką do tej roli, ponieważ „jest jedyną kobietą, która wygląda elegancko z papierosem”. Marshall występowała również w reklamach firm Gap Inc., Cingular, De Beers' i Garnier.

W styczniu 2007 Cat Power z zespołem zaskoczyła publiczność niezapowiedzianym występem na pokazie haute couture wiosna/lato domu mody Chanel w Grand Palais w Paryżu.

Marshall udzielała się w licznych akcjach charytatywnych, m.in. w kampanii reklamowej PETA. Zagrała na Fuck Cancer Benefit w 2006 roku oraz wraz z Bobem Dylanem na koncercie organizacji charytatywnej Music for Youth Foundation.

Latem 2007 roku Cat Power odbyła trasę koncertową po Ameryce Północnej wraz z zespołem Dirty Delta Blues.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Cat Power na scenie w 2008

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • Dear Sir CD/LP(10") (1995, Runt Records), (wznowiony CD/LP(12") 2001)
  • Myra Lee (1996, Smells Like Records)
  • What Would the Community Think (1996, Matador Records)
  • Moon Pix (1998, Matador Records)
  • The Covers Record (2000, Matador Records)
  • You Are Free (2003, Matador Records) US #105, UK #157
  • The Greatest (2006, Matador Records) US #34, UK #45, CAN #63, AUS #26
  • Jukebox (2008, Matador Records)
  • Dark End of the Street (2008, Matador Records)
  • Sun (2012, Matador Records)

Single i EPki[edytuj | edytuj kod]

Utwory użyte w filmach i serialach tv[edytuj | edytuj kod]

Tytuł produkcji Typ produkcji Wykorzystane utwory
90210 serial telewizyjny
  • „Ruin” (seria 5, odcinek 2 pt. The Sea Change, 15 października 2012)[1]
  • „Cherokee” (seria 5, odcinek 1 pt. Til Death Do Us Part, 8 października 2012)[1]
  • „Sea of Love” (seria 3, odcinek 2 pt. Age of Inheritance , 20 września 2010)[1]
Austin City Limits serial telewizyjny, dokumentalny seria 32, odcinek 10 pt. The Raconteurs/Cat Power, 30 grudnia 2006[1]:
  • „Could We”
  • „Cross Bones Style I Can't Get No Satisfaction”
  • „I Don't Blame You”
  • „Lived in Bars”
  • „Living Proof”
  • „The Greatest”
Beautiful Losers, 2008, reż. Aaron Rose, Joshua Leonard film dokumentalny „Maybe Not”[1]
Błękitny deszcz (Powder Blue), 2009, reż. Timothy Linh Bui film fabularny „The Werewolf”[1]
Daleka północ (North Country), 2005, reż. Niki Caro film fabularny „Paths of Victory” (Bob Dylan)[1]
De par en par serial telewizyjny „The Greatest” (seria 2, odcinek 4, 23 maja 2009)[1]
Dedykacja (Dedication), 2007, reż. Justin Theroux film fabularny „Back of Your Head”[1]
Desert Blue, 1998, reż. Morgan J. Freeman film fabularny „Metal Heart”[1]
Dmuchawiec (Dandelion), 2004, reż. Mark Milgard film fabularny „I Found a Reason” (The Velvet Underground)[1]
Druckfrisch serial telewizyjny
  • „Satisfaction” (seria 4, odcinek 2, 5 marca 2006)[1]
  • „Wonderwall” (seria 4, odcinek 1, 5 lutego 2006)[1]
Habibti min elskede, 2002, reż. Pernille Fischer Christensen film fabularny, krótkometrażowy „I Found a Reason” (Lou Reed)[1]
Hotel New Rose (New Rose Hotel), 1998, reż. Abel Ferrara film fabularny „In This Hole”[1]
Jack uczy się pływać (Jack Goes Boating), 2010, reż. Philip Seymour Hoffman film fabularny „Where Is My Love”[1]
Jackpot, 2001, reż. Michael Polish film fabularny
Jagodowa miłość (My Blueberry Nights) 2007, reż. Wong Kar-Wai[1] film fabularny
  • „Living Proof”[1]
  • „The Greatest”[1]
Juno, 2007, reż. Jason Reitman film fabularny „Sea of Love” (John Phillip Baptiste & George Khoury)[1]
Kości (Bones) serial telewizyjny „The Greatest” (seria 2, odcinek 1 pt. The Titan on the Track, 30 sierpnia 2006)[1]
Ktoś całkiem obcy (Perfect Stranger), 2007, reż. James Foley film fabularny „Troubled Waters” (Sam Coslow & Arthur Johnston)[1]
Kumple (Skins) serial telewizyjny
  • „Fool” (seria 3, odcinek 4 pt. Pandora, 12 lutego 2009)[2]
  • „Hate” (seria 2, odcinek 2 pt. Sketch, 18 lutego 2008)[1]
Mamut (Mammoth), 2009, reż. Lukas Moodysson film fabularny „The Greatest”[1]
Multiple Sarcasms, 2010, reż. Brooks Branch film fabularny „Maybe Not”[1]
Na progu nieba (Under Heaven), 1998, reż. Meg Richman film fabularny „In This Hole”[1]
Oby do wiosny (Winter Passing), 2005, reż. Adam Rapp film fabularny „Nude as the News”[1]
Poślubione armii (Army Wives) serial telewizyjny
  • „The Greatest” (seria 1, odcinek 1 pt. A Tribe Is Born, 3 czerwca 2007)[1]
  • „The Moon” (seria 1, odcinek 1 pt. A Tribe Is Born, 3 czerwca 2007)[1]
Przerwane objęcia (Los abrazos rotos ), 2009, reż. Pedro Almodóvar film fabularny „Werewolf”[1]
Ricky, 2009, reż. François Ozon film fabularny „The Greatest”[1]
Sekretne życie dentysty (The Secret Lives of Dentists), 2002, reż. Alan Rudolph film fabularny „I Found a Reason” (Lou Reed)[1]
Stosunki międzymiastowe (Going the Distance), 2010, reż. Nanette Burstein film fabularny „Could We”[1]
Subrosa, 2000, reż. Helen Lee film fabularny, krótkometrażowy „Sea of Love” (John Phillip Baptiste & George Khoury)[1]
Szkoła zgorszenia (Assassination of a High School President), 2008, reż. Brett Simon film fabularny „Speak for Me”[1]
Szukając jednookiego Jezusa (Searching for the Wrong-Eyed Jesus), 2003, reż. Andrew Douglas film dokumentalny „Crossbones Style”[1]
The Hottest State, 2006, reż. Ethan Hawke[1] film fabularny „It's Alright to Fail”[1]
Tout est parfait, 2008, reż. Yves Christian Fournier film fabularny
Trans (Trance), 1998, reż. Michael Almereyda film fabularny „Rockets”[1]
V jak vendetta (V for Vendetta), 2005, reż. James McTeigue film fabularny „I Found a Reason” (Lou Reed)[1]
Vern, 2004, reż. Suzi Yoonessi film krótkometrażowy, dokument muzyka[1]
W ciszy (The Quiet), 2005, reż. Jamie Babbit film fabularny „Maybe Not”[1]
Wszystkie wcielenia Tary (United States of Tara) serial telewizyjny „Metal Heart” (seria 2, odcinek 9 pt. The Family Portrait, 17 maja 2010)[1]
Zachować twarz (Saving Face), 2004, reż. Alice Wu film fabularny „I Found a Reason” (Lou Reed)[1]
Znów mam 17 lat (17 Again), 2009, reż. Burr Steers film fabularny „The Greatest”[1]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok
produkcji
Tytuł filmu,
reżyser
Role Uwagi
2007 Sleepwalkers,
reż. Doug Aitken
Tancerka pracująca jako urzędniczka FedEx film krótkometrażowy; Chan pojawia się również w instalacji Douga Aitkena Sleepwalkers w nowojorskim MOMA[potrzebne źródło]
2007 Jagodowa miłość (My Blueberry Nights),
reż. Wong Kar-Wai
Katya
2009 American Widow,
reż. C.S. Leigh
Śpiewająca kobieta

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]