Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Храм Николая Чудотворца в Хамовниках
cerkiew parafialna
Rejestr zabytków kultury i historii narodów Federacji Rosyjskiej
Distinctive emblem for cultural property.svg 7710407000[1]
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Państwo  Rosja
Miejscowość Moskwa
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia Eparchia moskiewska
Położenie na mapie Moskwy
Mapa lokalizacyjna Moskwy
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach
Ziemia 55°43′55,49″N 37°35′29,32″E/55,732081 37,591478Na mapach: 55°43′55,49″N 37°35′29,32″E/55,732081 37,591478
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach (ros. Церковь Николая Чудотворца в Хамовниках) – prawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Chamowniki, przy ul. Lwa Tołstoja 2.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o prawdopodobnie drewnianej cerkwi w tym miejscu pochodzi z roku 1625. W 1657 była to już cerkiew murowana, a w 1677 istniała już pod wezwaniem Mikołaja Cudotwórcy. Obecna cerkiew z pięcioma kopułami powstała niedaleko od poprzedniej. Cerkiew ufundowana została w 1679 przez miejscowych tkaczy, a dedykowana patronowi tkaczy, marynarzy i rolników. Budowa jej miała przyćmić cerkiew Zmartwychwstania w Kadaszach, która powstała z inicjatywy tamtejszego cechu tkaczy. 21 maja 1679 poświęcono budowę nowej świątyni, która budowana była w latach 1679–1682. Poświęcenie głównej świątyni cerkwi odbyło się 25 czerwca 1682. Refektarz z kaplicami oraz dzwonnica zostały dodane później, około roku 1694. W 1757 na lewo od refektarza dodano drugi ołtarz, dedykowany św. Dymitrowi z Rostowa. W 1812 roku zostały częściowo zniszczone wnętrza świątyni, przywrócone do użytkowania w 1849. Rok wcześniej, w 1848, cerkiew uzyskała relikwię – kopię Ikony Matki Bożej „Wstawienniczka Za Grzesznych” z monasteru św. Mikołaja w Odrinie, która na stałe została umieszczona przy bocznym ołtarzu św. Dymitra z Rostowa. Pozyskano także ikony św. Aleksego oraz kopię Smoleńskiej Ikony Matki Bożej. Cerkiew przechodziła remonty w 1896, 1949 i 1972. Począwszy od 1849, nigdy nie została zamknięta, nawet w czasach sowieckich (choć straciła swój dzwon). W 1992 na dzwonnicy powieszono ważący 108 funtów dzwon odlany w latach 30. XX w. W 2002 cerkiew ofiarowała swoją ikonę św. Michała Archanioła nowo przywróconej do użytku liturgicznego cerkwi św. Michała Archanioła na Dziewiczym Polu.

Jako proboszcz w świątyni służy biskup podolski Tichon[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew jest przykładem późnego moskiewskiego baroku. Z daleka wyróżnia się swoimi pięcioma złoconymi kopułami. Cerkiew należy do licznej grupy tzw. świątyń ogniskowych, czyli pozbawionych wewnętrznych słupów nośnych. Fasadę świątyni ozdabiają rzędy jaskrawych, zielono-pomarańczowych kokoszników oraz płytki ceramiczne, które tworzą wzór podobny do splotu tkackiego. We wnętrzu cerkwi, w ikonostasie znajduje się XVII-wieczna ikona św. Mikołaja Cudotwórcy – patrona świątyni. Osobno umieszczono, uważaną za cudowną, Ikonę Matki Bożej „Wstawienniczka Za Grzesznych”[3].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • O cerkwi pisał często Lew Tołstoj, który mieszkał w pobliżu i był jej parafianinem.
  • Protojerej Paweł Lepiochin, proboszcz w tutejszej parafii w latach 1915–1960, był jednym z najdłużej urzędujących prawosławnych proboszczów w XX wieku.

Przypisy

  1. Strona rejestru zabytków
  2. Викарии Святейшего Патриарха Кирилла назначены настоятелями храмов Москвы
  3. Moskwa krok po kroku. W: Christopher Rice, Melanie Rice: Moskwa. Warszawa: Hachette Polska, 2009, s. 135, seria: Przewodniki Wiedzy i Życia. ISBN 978-83-7575-619-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]