Chechło (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie gliwickim. Zobacz też: Chechło.
Chechło
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat gliwicki
Gmina Rudziniec
Sołectwo Chechło
Liczba ludności (2008) 513
Strefa numeracyjna (+48) 032
Tablice rejestracyjne SGL
SIMC 0221066
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Chechło
Chechło
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chechło
Chechło
Ziemia 50°24′32″N 18°24′26″E/50,408889 18,407222

Chechłowieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi Chechło oznacza mokre łąki, mokradła.

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Chechel[1][2].

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej formie Chechel wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis[3].

Pierwotnie wieś nosiła nazwę katolicką: villa Chelack, Chechel około 1300 roku, Chechło w 1679 roku, Chechlau. W okresie germanizacji nazw na Śląsku przez narodowych socjalistów zmieniono po 1938 roku nazwę wsi na całkowicie niemiecką Strahleim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość lokowana została w 1305 rok. Przybliżony czas powstania osady to pierwsza połowa XIII wieku. Wieś należy do kasztelanii toszeckiej[4].

W 1320 roku właścicielem wsi jest rycerz Wilczek, kolejno wieś przechodzi w 1409 roku we władanie rycerza Stefana Stral von Czechel, a następnie w 1515 roku kupuje ją szlachcic Melchior Ściborowski, w 1679 roku J. M. K. Fryderyk von Oderwolf, potem dobra te kupują kolejno hrabiowie Paczyńscy, Sobek, Werner, Strachowity, Scherr – Toss i książęta Hohenlohe-Oehringen.

W 1376 roku powstał tu drewniany kościół parafialny z podmurówką z kamienia polnego, który spłonął w 1949 roku od uderzenia pioruna. W 1864 roku we wsi działa huta żelaza[5].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoły podstawowe:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  2. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  3. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przedziecki, Tom II, Kraków 1864, str.195.
  4. Dane za prof. I. Panic i H. Borek
  5. Recenzentem całego tekstu był prof. A. Molenda z UŚ w Katowicach