DMX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy amerykańskiego rapera. Zobacz też: DMX512 - cyfrowy system sterowania oświetleniem.
DMX
Academy Awards afterparty CUN DMX and woman.jpg
DMX i jego żona, Tashera Simmons.
Imię i nazwisko Earl Simmons
Pseudonim The Dog, Dark Man X
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1970
Stany Zjednoczone Baltimore[1]
Gatunek hip-hop, hardcore rap
Zawód raper, aktor
Aktywność od 1990
Wytwórnia płytowa Ruff Ryders
Bloodline Records
Bodog Music
Sony BMG (1992-1993, 2006-2008)
Columbia (1992-1993, 2006-2008)
Def Jam Recordings (1998-2005)
Powiązania Swizz Beatz, Eve (raperka), The LOX, Method Man, Eminem, Obie Trice, Busta Rhymes, Redman, Game
Strona internetowa

DMX, właściwie Earl Simmons (ur. 18 grudnia 1970 roku w Baltimore[1]) – amerykański raper, aktor, kompozytor i producent filmowy. Jest właścicielem wytwórni Bloodline Records, która produkuje również ubrania.

DMX ma bliznę na ręku po napaści fana, który chciał ukraść mu zegarek[2]. Raper na plecach ma wytatuowane "One love Boomer", napis poświęcony swojemu psu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Born Loser (do 1993)[edytuj | edytuj kod]

Earl Simmons urodzony w Baltimore w stanie Maryland[1], zamieszkał w Yonkers w stanie Nowy Jork. Wychowywany przez samotną matkę jako jej jedyne dziecko[2]. Zaczął rapować w wieku 13 lat. Opracował wtedy styl rapowania zwany "spellbound", polegający na literowaniu wyrazów. Karierę raperską zaczął od wydawania undergroundowych singli, w tym: "Up to No Good" i "Spellbound". Wystąpił również na żywo z KCR 1991 i Percee Pee. W 1992 podpisał roczny kontrakt z wytwórnią Columbia Records. W połowie 1993 wydał swój pierwszy oficjalny singel, "Born Loser".

It's Dark and Hell Is Hot (1993-1998)[edytuj | edytuj kod]

Earl postanowił rozwiązać umowę z wytwórniami Columbia Records i Ruffhouse, by podpisać kontrakt z Ruff Ryders Entertainment. W 1994 wyszedł jego singel "Make a Move". Wkrótce wystąpił z Ja Rule'em i Jayem Z w piosence "Time to Build" Mica Geronimo. Potem poszedł jednak do więzienia za posiadanie narkotyków.

Kiedy wyszedł, Dee z Ruff Ryders przedstawił go Puff Daddy'emu, by przyjął go do swojej wytwórni, jednak szef Bad Boy Records uznał głos DMX-a za "niemarketingowy". W związku z tym pół roku później podpisał kontrakt z Def Jam Recordings[3]. Przez pewien czas występował gościnnie u innych wykonawców w tym: "4, 3, 2, 1" LL Cool J-a, "24 Hours to Live" Ma$e'a, "Money, Power & Respect" The LOX, "Nothin' Move but the Money" Mica Geronimo. Nagrywał też utwory na ścieżki dźwiękowe, chociażby "We Be Clubbin" z Ice Cube'em na The Players Club czy "Murdergram" z Jayem Z i Ja Rule'em na Streets is Watching.

Na początku 1998 DMX wydał swojego pierwszego singla dla Def Jam, "Get at Me Dog", na którym gościnnie wystąpił Sheek Louch. Zarówno główny utwór, jak i b-side "Stop Being Greedy" zdobyły wielką popularność, a sam singel uzyskał status złotej płyty. 19 maja został wydany pierwszy album DMX-a, It's Dark and Hell Is Hot, który zadebiutował na #1 miejscu listy Billboard 200. RIAA zatwierdziło płytę jako 4x platynę. W samym 1998 roku sprzedano około 2.300.000 egzemplarzy albumu, stawiając go na 23. miejscu listy najlepiej sprzedających się albumów tego roku[4]. Po kilku miesiącach DMX został oskarżony o gwałt na striptizerce, jednak zarzuty nie były prawdziwe. Testy DNA wykazały, że Earl Simmons był niewinny.

Flesh of My Flesh, Blood of My Blood (1998-1999)[edytuj | edytuj kod]

Po sukcesie pierwszego albumu, szybko zaczął prace nad swoim drugim albumem. W tym czasie wystąpił w "Money, Cash, Hoes" (Jay Z), "Get Your Shit Right" (Jermaine Dupri), "Whatcha Gonna Do?" (Jayo Felony), "Shut 'Em Down" (Onyx), "We Got This" (John Forte), "Scenario 2000" i "Dog Match" (Eve). Ponadto został zaproszony przez DJ-a Clue do nagrania remiksu "Ruff Ryders' Anthem".

W grudniu 1998 DMX wydał swój kolejny album – Flesh of My Flesh, Blood of My Blood, który tak samo jak pierwszy zdobył olbrzymią popularność i również został zatwierdzony jako multi-platyna. Oba single, "Slippin'" i "No Love 4 Me" ukazały się w 1999 roku. Wkrótce DMX ruszył we wspólną trasę koncertową z Jayem Z, Method Manem i Redmanem nazwaną Hard Knock Life Tour, na które miał kolejny konflikt z prawem. Został zatrzymany pod zarzutem wszczęcia bójki, ale szybko został uniewinniony. Po raz kolejny raper został oskarżony w maju, kiedy został oskarżony o napaść na mieszkańca Yonkers, który nękał jego żonę. Latem 1999 roku zostały przeciw niemu wysunięte poważniejsze zarzuty, gdy jego wuj, a zarazem menadżer, został przypadkowo postrzelony w stopę w hotelu w New Jersey. Po przeszukaniu domu rapera, DMX i jego żona zostali oskarżeni o nielegalne posiadanie broni, narkotyków i zarzut znęcania się nad zwierzętami. Zostali jednak skazani tylko na grzywnę i roboty publiczne.

Pod koniec kwietnia 1999, Ruff Ryders, grupa, w której skład wchodził DMX, wydała swoją pierwszą składankę Ryde or Die Vol. 1. Dwie piosenki, na których wystąpił DMX zostały singlami promującymi album: "Ryde or Die" i "Some X Shit". Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscu listy Billboard 200, ostatecznie sprzedając się w nakładzie ponad 2 milionów płyt.

W 1999 DMX zdobył tytuł "Solo artist of the year" ("solowy artysta roku"), a także "Live performer of the year" ("występujący na żywo wykonawca roku") bijąc w ten sposób Jaya Z, Mastera P, Busta Rhymesa i Snoop Dogga[5].

...And Then There Was X (1999)[edytuj | edytuj kod]

W 1999 DMX wydał kolejny album ...And Then There Was X. Pierwszym promującym go singlem był "What's My Name". Kolejny, "Party Up", cieszył się dużą popularnością. DMX zdissował w nim Eminema. Ostatnim singlem był "What You Want" (czyli "What These Bitches Want"), na którym wystąpił Sisqo z Dru Hill. Na listach przebojów pojawił się również utwór "Don't You Ever". Ostatecznie album sprzedał się w nakładzie około sześciu milionów egzemplarzy i został zatwierdzony jako 6x platyna (stając się również jego najlepiej sprzedającym się albumem, chociaż to It's Dark and Hell Is Hot jest przez fanów uznawany za najlepszy). Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200.

DMX w 1999 współpracował też z wykonawcami takimi jak: Foxy Brown (do utworu "Dog & A Fox" na płytę "Chyna Doll"), Ja Rule'em (do utworu "It's Murda" na płytę "Venni Vetti Vecci"), Nasem (do utworu "Life Is What You Make It" na płytę "I Am..."). Przebój z ...And Then There Was X, "Party Up" został wykorzystany w kilku filmach, między innymi Super zioło i 60 sekund.

The Great Depression (2000-2001)[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku członek grupy Ruff Ryders, Drag-On, wydał swój debiutancki album zatytułowany Opposite of H2O. Gościnnie wystąpił na nim między innymi DMX – na singlu "Niggaz Die 4 Me", w utworze "Get It Right", a także w "Groundhog Day", gdzie rola DMX-a jest niewielka, gdyż można usłyszeć go pod koniec, a także jako sample'a z "Look Thru My Eyes". W tym roku swój album, G.O.A.T., wydał też jeden z hip-hopowych weteranów, LL Cool J. "Fuhgidabowdit" to kolejny jego utwór, w którym wystąpił z Method Manem, Redmanem i DMX-em.

DMX w latach 2000 i 2001 wystąpił na dwóch filmach – Romeo musi umrzeć (rola dalszoplanowa) i Mroczna dzielnica. Do obu filmów wydano płyty ze ścieżkami dźwiękowymi, z którym obie były promowane przez single DMX-a – "Come Back in One Piece" i "No Sunshine".

Ryde or Die Vol. 1 została dobrze przyjęta przez fanów, więc w 2000 roku wydali kolejną składankę – Ryde or Die Vol. 2, której nie udało się już powtórzyć sukcesu poprzedniej. Składanka ta zadebiutowała na 2. miejscu listy Billboard 200. Została przebita jedynie przez The Marshall Mathers LP Eminema[6]. DMX wystąpił na tylko jednym utworze – "The Great".

Pod koniec listopada 2001 roku DMX zakończył prace nad swoim czwartym studyjnym albumem, The Great Depression, który, tak jak poprzednie, zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200. Oficjalnie promowany przez trzy single – "We Right Here", "Who We Be" i "I Miss You". "We Right Here" nie znalazł się na liście Billboard Hot 100, ale za to zajął 8. miejsce na Hot Rap Tracks. Drugi singel, "Who We Be", dotarł na 60. pozycję Billboard Hot 100, najwyższe z tych trzech singli. Album nie sprzedał się jednak tak dobrze, jak pozostałe. Irv Gotti w wywiadzie stwierdzi, że jest to prawdziwa przyczyna beefu z Ja Rule'em[7].

Grand Champ (2001-2003)[edytuj | edytuj kod]

Krótko po wydaniu The Great Depression, Ruff Ryders wydali kolejną składankę Ryde or Die Vol. 3. DMX wystąpił na niej w utworze "Friend of Mine". Płyta odniosła jeszcze mniejszy sukces niż poprzednia.

W 2003 wystąpił w filmie Od kołyski aż po gróbe, do którego wydana została płyta ze ścieżkami dzwiękowymi. Znalazło się na nim kilka utworów z DMX-em, w tym: "X Gon' Give It to Ya", "Go to Sleep", "Right/Wrong" i "Gettin' Down". Album ten zadebiutował na 6. miejscu notowania Billboard 200[8].

Pod koniec roku 2002 został wydany album z największymi przebojami DMX-a, zatytułowany The DMX Files. Znalazł się na nim nowy utwór, "X Gon' Give It to Ya", a także "Let's Get It On" będący zmienioną wersją "Get It on the Floor".

26 września 2003 roku, DMX wydał swój piąty studyjny album, Grand Champ. W wersji wydanej specjalnie dla UK pojawił się dodatkowy utwór, "X Gon' Give It to Ya", który wcześniej promował sound track z Od kołyski aż po grób. Zdobył on też największą popularność ze wszystkich singli wydanych w tym roku przez DMX-a, zajmując 60. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 8. na UK Singles Chart i 23. na German Singles Chart. Niewiele mniejszy sukces osiągnął singel "Where the Hood At", który na notowaniach Hot R&B/Hip-Hop Songs i Hot Rap Tracks znalazł się nawet na wyższych miejscach niż poprzednik. Ostatni singel, "Get It on the Floor", osiągnął przeciętny sukces w porównaniu z wcześniejszymi utworami.

Grand Champ osiągnął jeszcze mniejszy sukces niż "The Great Depression. Ostatecznie został nagrodzony platynową płytą i tak jak poprzednie, zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200. Po wydany tego albumu DMX postanowił zejść ze sceny, by skupić się na karierze aktorskiej.

W roku 2003 nasilił się również beef z Ja Rule'em. Na Grand Champ znalazło się kilka utworów, w których DMX zdissował rywala. Są to – "Where the Hood At" i "We're Back". Nagrany był również utwór "Ruled Out", jednak ostatecznie nie znalazł się na albumie. Wystąpił również z Eminemem i Obie Trice'em w utworze Go to Sleep, na którym wszyscy trzej zdissowali Ja Rule'a.

Here We Go Again (2004-2005)[edytuj | edytuj kod]

Po wydaniu Grand Champ, DMX oświadczył, że schodzi ze sceny. Pomimo tego, dalej występował gościnnie z innymi raperami, chociażby na singlu "Streetlife" Deana Dawsona, czy "Tear It Up" Yung Wuna. O jego odejściu wspomniał Drag-On w swoim utworze "Tell Your Friends" ("y'all heard X is retiring but Drag is back" – "słyszeliście, że X przechodzi na emeryturę, ale Drag wrócił").

W 2005 roku Ruff Ryders wydali pięć składanek. Na jednej z nich, The Redemption Vol. 3: Memorial Day Weekend 2005, Big Mike ogłosił "The dog is back!", co oznacza powrót X-a na scenę. Jego piosenka, "Get Wild", promowała składankę The Redemption Vol. 4.

Na lato 2005 zapowiadano szósty studyjny album DMX-a. Miał być zatytułowany Here We Go Again. Jednak po tym jak jego przyjaciel, Jay Z, został szefem wytwórni Def Jam, przestało się między nimi układać, więc DMX rozwiązał kontrakt ze swoją dotychczasową wytwórnią[9]. Album promowały single "Pump Ya Fist" i "Give 'Em What They Want". Here We Go Again ostatecznie nie został wydany. Ukazał się wyłącznie jako bootleg.

Year of the Dog...Again (2006)[edytuj | edytuj kod]

11 kwietnia 2006 roku wyszedł pierwszy singel zapowiadający nadchodzący album DMX-a, Year of the Dog...Again. Utwór największą popularność zdobył w Niemczech osiągając 2. miejsce na liście German Singles Chart, podczas gdy na liście Hot R&B/Hip-Hop Songs zajął zaledwie 125. lokatę.

31 lipca album Year of the Dog...Again został wydany w UK, dzień później również w USA. Później promowany przez kolejne dwa single: "Lord Give Me a Sign" (Billboard Hot 100: 122.; Hot R&B/Hip-Hop Songs: 70.; German Singles Chart: 31.) oraz "Come Thru' (Move)" (German Singles Chart: 2.). Na płycie znalazły się produkcje znanego producenta Scotta Storcha. Gościnnie wystąpili między innymi Busta Rhymes, Jadakiss, Styles P i Amerie, a także wielu członków Bloodline Records, w tym Big Stan. Do bonusowego wydania płyty dołączono DVD zawierające trwający 20 minut film przedstawiający prace nad płytą. Do specjalnego wydania Year of the Dog...Again dla UK dołączono również utwór "Who Dat" (zawarty również na jednym z wydań singla "Lord Give Me a Sign").

Year of the Dog...Again to pierwszy album DMX-a, który zadebiutował na 2. miejscu listy Billboard 200. W pierwszym tygodniu od wydania sprzedano trochę mniej niż 126.000 egzemplarzy. Od wejścia na 1. miejsce album dzieliło 1.500 sprzedanych kopii. Płytę wyprzedziła składanka Now That's What I Call Music! 22, na której znalazły się utwory Rihanny, Chrisa Browna i Kelly Clarkson[10].

"We in Here" stało się tytułowym utworem nowej składanki Ruff Ryders. Pojawił się na niej również drugi singel DMX-a, "Lord Give Me a Sign", a także "Where You Been" z Freewayem oraz freestyle na podkładzie "New York Shit" Busta Rhymesa.

Od 2011: Undisputed[edytuj | edytuj kod]

11 października 2011 roku raper wystąpił na ceremonii BET Hip Hop Awards, gdzie ogłosił że pracuje nad nowym albumem, którego ma zamiar wydać przed grudniem 2012 roku[11]. 25 grudnia 2011 r. w Nowym Jorku w klubie nocnym Santos Party House, poinformował że jego nowa płyta będzie miała tytuł Undisputed. Premiera albumu odbyła się 11 września 2012 roku. W celu promocji tytułu, 7 kwietnia tego roku opublikowano singel pt. "I Don't Dance" w którym gościnnie wystąpił raper MGK. 23 czerwca 2012 r. odbyła się premiera teledysku do tej piosenki. Gościnnie w niej wystąpił Xzibit[12]. 4 września opublikowano kolejny singel "Head Up". Nowy album rapera zadebiutował na 19. miejscu notowania Billboard 200 ze sprzedażą 17.000 egzemplarzy.

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Kariera DMX-a jako aktora zaczęła się, kiedy raper zagrał w filmie "Belly" obok Method Mana i Nasa. Potem zagrał drugoplanową rolę w filmie "Romeo Must Die" obok takich gwiazd jak Aaliyah i Jet Li. Po wyjściu z więzienia wystąpił ze Stevenem Seagalem w filmie "Exit Wounds". Do sound tracka tego filmu DMX nagrał przebojowy singel "No Sunshine". DMX znów zagrał u boku Jeta Li w "Cradle 2 the Grave". Zarówno film, jak i jego sound track był przebojem. Szczególną popularność zdobyła piosenka "Go to Sleep". DMX wystąpił również w filmie "Never Die Alone", opartym na książce Donalda Goinesa. DMX zagra również w trzech nadchodzących fimach: "Marble City", "Last Hour" oraz "Beast" będący sequelem "Belly". Raper również ma swój reality show – "". Wystąpił również w "South Parku" w odcinku "Chef Aid".

Rywalizacje[edytuj | edytuj kod]

2Pac/Westcoast – W beefie między wschodnią a zachodnią sceną hip-hopową wziął udział również DMX dissując głównie 2Paca we freestyle'u znanym jako "East Coast" (oparty na podkładzie z "I Shot Ya" LL Cool J-a). Po około dziesięciu latach odpowiedział mu Crooked I.

K-Solo – DMX stoczył z nim walkę freestyle'ową w zakładzie karnym. Kiedy K opuścił więzienie, wydał utwór "Spellbound", po czym DMX powiedział, że K go okradł ze stylu i w 1998 odpowiedział mu w "Get at Me Dog". Solo nie odpowiedział aż do 2001. W jednym z wywiadów DMX zaproponował mu walkę bokserską (gdyż był w tym czasie również bokserem). W jednej ze scen z dokumentu Beef, K-Solo był poddawany testom z wykrywaczem kłamstw. Nie przeszedł go pomyślnie, gdyż wykryto kłamstwo przy pytaniu "Did DMX create any of the lyrics for "Spellbound"?" ("Czy DMX jest autorem któregokolwiek tekstu ze "Spellbound?").

Kurupt – W 1999 roku Kurupt wydał swój drugi solowy album, Tha Streetz Iz a Mutha, na którym znalazł się utwór, zatytułowany "Callin' Out Names", w którym zdissował DMX-a i Ruff Ryders[13].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia DMX-a.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Kompozytor
Aktor
Aktor gościnnie
Producent

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]