Dean Ambrose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrestling pictogram.svg Jonathan Good
Ambrose (w środku) z grupą The Shield (Roman Reigns i Seth Rollins)
Ambrose (w środku) z grupą The Shield (Roman Reigns i Seth Rollins)
Pseudonim Dean Ambrose
Jon Moxley
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1985
Cincinnati, Ohio
Wzrost 193 cm
Masa ciała 102 kg
Trenowany przez Cody Hawk
Les Thatcher
Debiut Czerwiec 2004
Federacja World Wrestling Entertainment
Kategoria wagowa Heavyweight

Dean Ambrose, właśc. Jonathan Good (ur. 7 grudnia 1985 w Cincinnati) – profesjonalny zapaśnik, obecnie występujący w federacji WWE. Były WWE United States Champion. Good jest też znany spod pseudonimu Jon Moxley, głównie z występów na wielu scenach niezależnych m.in. CHIKARA, Dragon Gate USA czy Combat Zone Wrestling.

Kariera na scenie niezależnej[edytuj | edytuj kod]

Heartland Wrestling Assocation (2004–2010)[edytuj | edytuj kod]

Good zaczął swoją karierę z HWA w 2004 roku używając pseudonimu Jon Moxley. Treningi rozpoczął pod nadzorem Cody'ego Hawksa i Lesa Thatchera. W czerwcu 2004 roku Moxley zadebiutował. Nie minął rok, kiedy utworzył tag team z Jimmym Turnerem jako Necessary Roughness. 11 maja 2005 roku team odniósł zwycięstwo nad Mikiem Desirem i Tackiem w walce o pas HWA Tag Team Championship. Jednak potem tytuły stracili na rzecz Foreign Intelligence (Quinten Lee i Ala Hussein). Moxley połączył siły z Rikiem Byrne'em stwarzając drużynę Hertland Foundation. Razem pokonali Foreign Intelligence w walce o tytuły mistrzów tag teamów 18 sierpnia 2005 roku. W tym samym dniu zostali pozbawieni tytułów z nieznanych przyczyn a tytuły wróciły do Foreign Intelligence.

W 2006 roku Moxley zaczął starania o HWA Heavyweight Championship. 9 maja pokonał Peppera Parksa i zwyciężył tytuł. Jon utrzymał tytuł mistrza przez ponad pięć miesięcy, kiedy porzucił go na rzecz Chada Collyera 12 września 2006 roku. Jednak niedługo później, odzyskał tytuł HWA Heavyweight Championship w pojedynku z Pepperem Parksem 30 grudnia. 2 stycznia 2007 roku Moxley porzucił tytuł na rzecz "Buffalo Bad Boy" Brian Jennings.

Good powrócił do dywizji tag team, kiedy połączył siły z Codym Hawksem, swoim dawnym trenerem. 12 czerwca 2007, Moxley i Hawk pokonali Tacka i Tareka the Legenda w walce o HWA Tag Team Championship. Drużyna Gooda nie cieszyła się tytułami zbyt długo, bo zaledwie cztery dni od wygranej, drużyna przegrała w walce o tytuły z GP Code (Andre Heart i Richard Phillips). Moxley mimo wszystko kontynuował walki w dywizji tag team aż do 2010 roku. W 2009, Good utworzył team Royal Violence w którego skład wchodził także King Vu. Drużyna wygrała tytuły HWA Tag Team Championship aż dwa razy w ciągu istnienia drużyny. Pierwszy raz, zwyciężyli 14 października 2009 roku pokonując Kosher Klub. Utrzymali mistrzostwo do 2 grudnia 2009 roku, kiedy przegrali z Irish Airborne (Dave i Jake Crist). Krótko po tym, Royal Violence odbili swoje tytuły HWA Tag Team Championship pokonując Irish Airborne 19 grudnia 2009 roku.

Moxley dalej będąc jednym z posiadaczy pasów tag teamowych, zdobył HWA Heavyweight Championship trzeci raz. 14 lipca 2010 roku Moxley stracił swój tytuł HWA Heavyweight Championship na rzecz Gerome'a Phillipsa.

Combat Zone Wrestling (2009 – 2010)[edytuj | edytuj kod]

Moxley podczas obrony pasa CZW Heavyweight w 2010 roku.

6 czerwca 2009 roku, Moxley walczył w turnieju na Combat Zone Wrestling w Tournament of Death VIII. W pierwszej rundzie, pokonał Briana Damage w Dining Death matchu, jednak przegrał z Nickiem Gage w triple treath fans bring the weapons matchu, w którym brał udział także Scotty Vortekz (były to półfinały turnieju). 25 października 2009 roku, Moxley uczestniczył w kolejnym turnieju CZW – Tournament of Death: Rewind. W pierwszej rundzie zmierzył się z Thumbtackiem Jackiem w Four Corners of Fun Dog Collar matchu, który przegrał.

Po 11 wydaniu CZW Anniversary Show 12 lutego 2010 roku, Moxley pokonał B-Boya i wygrał CZW World Heavyweight Championship. 8 sierpnia tego samego roku, tytuł stracił na rzecz Nicka Gage'a w Ultraviolent Three Way Dance, gdzie uczestniczył także Drake Younger. 14 sierpnia Moxley odzyskał tytuł CZW World Heavyweight Championship od Gage'a w three-way dance, gdzie uczestniczył też Egotistico Fantastico. Na 12 wydaniu CZW Anniversary Show 12 lutego, Moxley stracił pas na rzecz Roberta Anthony'ego.

Dragon Gate USA (2009-2011)[edytuj | edytuj kod]

Moxley zaczął współpracę z Dragon Gate USA 28 listopada, kiedy pokonał B-Boya przez submission w dark matchu. Moxley kontynuował pracę z Dragon Gate USA w 2010, kiedy 23 lutego pokonał Darina Corbina w dark matchu. Moxley utworzył team z Brianem Kendrickiem 26 marca 2010 w Phoenix, w meczu przeciwko Paulowi Londonowi i Jimmy'emu Jacobsowi, w którym team Gooda zwyciężył. 27 marca Moxley zadebiutował na pay-per-view w Phoenix, kiedy stanął przeciwko Dreamerowi w hardcore matchu nagranym na Mercury Rising, kiedy Jon wygrał mecz. 8 maja Uprising PPV nagrane w Mississauga, Ontario, Canada, przyniosło walkę Moxleya w której doznał poważnej kontuzji w walce z Jimmym Jacobsem.

Na innej gali PPV, Freedom Fight (wyemitowane 7 lutego 2011 roku) Moxley i Akira Tozawa zostali pokonani przez Homicide i Open the Freedom Gate Champion BxB Hulk w tag team matchu.

Insanity Pro Wrestling (2007 – 2011)[edytuj | edytuj kod]

21 sierpnia 2010 roku na 9 edycji IPW Aniversary: Reign of the Insane, Moxley pokonał Jacobsa i zachował swój tytuł IPW World Heavyweight Championship. 2 października 2010 roku na Shocktoberfest pokonał Drake Youngera i po raz kolejny zachował IPW World Heavyweight Championship. 1 lutego 2011 roku na Showdown in Naptown Moxley stracił tytuł na rzecz Jimmy'ego Jacobsa.

Pozostałe federacje[edytuj | edytuj kod]

Moxley pokonał Rodericka Stronga i wygrał FIP World Heavyweight Championship na Southern Stampede 17 kwietnia 2010 roku.

Moxley zadebiutował na Evolve na gali Evolve 3: Rise or Fall 1 maja 2010 roku przegrywając z Drakem Youngerem. 23 lipca tego samego roku, Moxley walczył z Brodiem Lee, w walce która zakończyła się podwójną dyskwalifikacją na Evolve 4: Danielson vs Fish. Na gali Evolve 6: Aries vs. Taylor 10 listopada 2010 roku, Moxley pokonał Homicide w Relaxed Rules matchu. 19 kwietnia 2011 roku wziął udział w Evolve farewell matchu, walcząc z Austinem Ariesem, jednak tę walkę przegrał.

Moxley zadebiutował także w Jersey All Pro Wrestling 23 grudnia 2010 roku na Halloween Hell na którym pokonał Devona Moore'a. 5 lutego 2011 roku JAPW zadebiutowało w South River. Podczas tego wydarzenia Moxley został członkiem United States Death Machine.

World Wrestling Entertainment[edytuj | edytuj kod]

Florida Championship Wrestling (2011-2012)[edytuj | edytuj kod]

4 kwietnia 2011 roku Good podpisał kontrakt rozwojowy z World Wrestling Entertainemnt. 27 maja 2011 roku został przydzielony do Florida Championship Wrestling, gdzie występował pod pseudonimem Dean Ambrose.

Good zadebiutował 3 lipca w odcinku FCW TV, gdzie zmierzył się z innym wybitnym wrestlerem sceny niezależnej – Sethem Rollinsem. 14 sierpnia na FCW, Ambrose i Rollins otrzymali swój pierwszy mecz o FCW 15 Championship w 15 minutowej walce na zasadach Iron Man. Walka zakończyła się remisem, więc Rollins zachował swój tytuł. Dwa tygodnie później odbył się 20 minutowy rematch, który zakończył się remisem 0-0. Drugi rematch, w 30 minutowej walce o tytuł, 18 września na FCW TV, wynik stanowił 2-2, więc po raz kolejny był remis. Zdecydowano o jeszcze jednym meczu, który tym razem na zasadach Sudden Death Rules, na którym Rollins wygrał nad przeciwnikiem 3-2. Deanowi udało się pokonać Rollinsa w walce non-title w pierwszej rundzie Super Eight Tournament o FCW Florida Heavyweight Championship. Good jednak nie wygrał turnieju. Przegrał finałową walkę Fatal-Four-Way match, gdzie wygrał Leo Kruger. Ambrose swoją kolejną walkę przegrał, a walczył o FCW 15 title z Damienem Sandowem.

Na FCW house show 21 października Ambrose wyzwał CM Punka na pojedynek. WWE wrestler przyjął wyzwanie i pokonał Ambrose'a w 30 minutowym pojedynku. Po walce Punk powiedział ważne słowa dla Deana: „Not because he's the first CM Punk but because, the first Dean Ambrose is in the back.”. Good później rozpoczął feud z komentatorem FCW – William Regal którego zaatakował. 6 listopada na FCW TV odbyła się walka w której Regal przypiął Deana i wygrał. Po przegranej, Ambrose obsesyjnie żądał rewanżu i regularnie szydził z Regala używając jego finishera do kończenia swoich walk.

Później, w grudniu 2011 roku Ambrose występował w house showach WWE. Przegrał w nich z Danielem Bryanem i Tedem DiBiasem. 4 marca 2012 roku Ambrose pokonał Drew McIntyre'a na house show w Albany, Georgia.

Na WrestleManii XXVIII Axxess, Good skonfrontował się z weteranem walk typu hardcore – Mickiem Foleyem. Twierdził, że Foley powinien zostać podciągnięty do odpowiedzialności za zatracanie nowego pokolenia. Dean kontynuował swoją słowną napaść na Twitterze. WWE zareagowało na to wysyłając Gooda do domu z tapingu SmackDown.

Dean Ambrose stanął przeciwko swojemu staremu wrogowi – Sethowi Rollinsowi o FCW Florida Heavyweight Championship 24 czerwca w odcinku FCW TV, ale Rollins wygrał. Good otrzymał w końcu swój upragniony rematch z Regalem. Walka została zakończona bez rozstrzygnięcia, ponieważ Regal zaczął krwawić z ucha.

The Shield (2012 - 2014)[edytuj | edytuj kod]

Wejście The Shield do ringu

Ambrose zadebiutował w głównym rosterze WWE 18 listopada 2012 roku na gali Survivor Series PPV razem z Sethem Rollinsem i Romanem Reignsem. Trio nazwało się The Shield. Trio miało swoją pierwszą walkę na RAW, kiedy Chris Jericho, Ryback i Sheamus zostali przez nich pokonani. 6 maja 2013 na RAW The Shield pokonało US Champion Kofi Kingston i The Usos w six-man tag team matchu. Cztery dni później na SmackDown, Good pokonał Daniela Bryana w meczu one vs one przez dyskwalifikację. 13 maja na RAW, trio odniosło pierwszą porażkę przez dyskwalifikację w meczu z Johnem Ceną, Kanem i Bryanem. 19 maja odbyła się gala Extreme Rules PPV, na której Dean Ambrose pokonał Kofiego Kingstona i został mistrzem Stanów Zjednoczonych. Trzy dni później odbyło się WWE Payback na którym Ambrose pokonał Kane'a i utrzymał swój tytuł. W kolejnym odcinku RAW, Ambrose miał pojedynek z Kanem – Dean zachował pas dzięki dyskwalifikacji. 14 czerwca na Money in the Bank, Ambrose walczył w pojedynku o walizkę o tytuł World Heavyweight Championship, ale przegrał mimo interwencji kolegów z drużyny. Na SummerSlam Dean bronił mistrzostwo US przeciwko Robowi Van Damowi, lecz mimo porażki nie stracił tytułu z powodu zakończenia walki przez dyskwalifikację. Na WrestleMania XXX The Shield zmierzyło się z Kane'm i The New Age Outlaws, z którymi wygrali. Potem Evolution zostało reaktywowane, a The Shield wygrali z nimi na Extreme Rules i na Payback w No Holds Barred Matchu. Na RAW po Payback Triple H aktywował "plan B". Seth Rollins zaatakował Ambrose'a i Reignsa krzesełkiem, odchodząc od stajni. Przez kilkanaście dni The Shield było prezentowane jako Roman Reigns i Dean Ambrose, ale 20 czerwca każdy pojawił się we własnym motywie wejściowym.

Feud z Sethem Rollinsem (2014 - 2015)[edytuj | edytuj kod]

Dean Ambrose rozpoczął feud z Sethem Rollinsem, atakując go wielokrotnie podczas różnych walk a także poza areną, gdzie Seth dostrzegając większą przewagę przeciwników w walce stara się z niektórych wycofać aby uniknąć nokautu. Roman Reigns oprócz Deana również próbuje Setha pokonać. Na gali Raw 18 sierpnia 2014 roku dochodzi do kolejnej bitwy, w której Seth walczył z Deanem. Pod koniec walki Dean miał zamiar ostatecznie znokautować Rollinsa na stole komentatorskim jednak Setha sojusznik - Kane w ostatniej chwili go zaatakował, co walka zakończyła wygraną Rollinsa po tym Dean doznał poważnych obrażeń głowy zmiażdżonej o gromadę cegieł. Po tej sytuacji Ambrose zakończył swój udział w WWE przez kilka miesięcy, jednak po tym czasie powrócił na ring w celu kontynuacji feudu z Sethem. Na Money in the Bank w Ladder Matchu o walizkę Ambrose był już bardzo blisko zdobycia drabiny, wydawało się, że mu nikt nie przeszkodzi, ale wtedy pojawił się "wujek Kane", jak Ambrose określił potem na RAW i wykonał Ambrose'owi Chokeslam i Tombstone, pomagając Sethowi Rollinsowi w zdobyciu walizki. Feud Zakończył się na gali Hell in a Cell w 2014 roku gdy Seth wygrał z Deanem w walce Hell in a Cell po interwencji Braya Wayatta.

Feud z Wayattem, Nowy rok, Podkradanie pasa i walka o Intercontinental Champion (2015 -)[edytuj | edytuj kod]

Po Hell in a Cell Bray Wayatt wybrał jako swoją nową ofiarę - Deana Ambrose'a. Feud trwał około miesiąca, aż do TLC. Na TLC doszło do walki TLC pomiędzy nimi którą wygrał Wayatt po tym jak Dean został sparaliżowany prądem a później potraktowany Sister Abigail. Dean nie wystąpił na Royal Rumble 2015 w żadnej walce. Po Royal Rumble Ambrose zaczął interesować się Intercontinental Champion. Pierwsza jego walka o to trofeum odbyła się na nowej gali - WWE Fastlane. Walczył z Bad News Barrett'em. W okresie między Fastlane a Wrestlemanią 31 zawodnicy którzy brali udział w walce z drabinami regularnie podkradali sobie pas mistrzowski. Po porażce Dean nadal chciał wygrać Intercontinetal Champion. Zainteresowanie tym pasem sięgnęło zenitu na WrestleManii 31 gdzie w walce o ten pas wzięło udział 7 zawodników. Dean znów odniósł porażkę. Po WM 31 Dean odniósł kolejną porażkę w otwartym wyzwaniu o pas Mistrza Stanów Zjednoczonych WWE z Johnem Ceną. Feud z Sethem Rollinsem a także jego dwoma wspólnikami o nazwie "J&J Security" zostaje tymczasowo wznowiony przez Deana, któremu w razie jego kłopotów w trakcie walki pomaga także jego sojusznik Roman Reigns a czasem też odwrotnie (Dean pomaga Reignsowi). 5 maja 2015 roku odbyła się walka pomiędzy Deanem Ambrose'em a Sethem Rollinsem po której Dean pomimo interwencji wspólników-ochroniarzy Setha (J&J Security) zwyciężył ją otrzymując kwalifikację do WWE Payback, który odbył się 17 maja 2015 r.

W wrestlingu[edytuj | edytuj kod]

Styl walki

Finishery

  • Headlock driver (Snapmere driver) (akcja zawieszona przez WWE)
  • Snap DDT
  • Figure Four Leg Lock
  • Clothesline from Heel (with ropes)
  • Dirty Deeds (odwrócony Headlock driver)

Standardowe akcje

  • Backhand chop
  • Bow and arrow
  • Crossface chickenwing
  • Cutthroat neckbreaker
  • Diving double axe handle
  • Forearm smash
  • Fujiwara armbar
  • Missile dropkick
  • Multiple Suplex varations
    • Belly to back
    • Butterfly
    • Snap
    • Super
  • Piledriver
  • Powerbomb
  • Running front dropkick, usually to a rope hung opponent
  • Running knee lift
  • Scoop slam
  • Suicide dive
  • Swinging neckbreaker
  • Twisting elbow drop
  • Samoan Drop

Menadżerowie

Przydomki

  • "The Street Dog"
  • "The Slightly Off"

Muzyka wejściowa

  • "Little Crazy" Fight (CZW)
  • "Shitlist" L7 (CZW)
  • "Always" Cage The Elephant
  • "Special Op" Jim Johnston (Również muzyka wejściowa The Shield)
  • "Lunatic Rage" Jim Johnston (Kariera solowa)
  • "Retaliation" Jim Johnston (Obecna, solowa)


Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Ambrose jako mistrz Stanów Zjednoczonych
  • World Wrestling Entertainment
  • Combat Zone Wrestling
    • 2x CZW World Heavyweight Championship
  • Full Impact Pro
    • 1x FIP World Heavyweight Championship
  • Heartland Wrestling Association
    • 3x HWA Heavyweight Championship
    • 5x HWA Tag Team Championship – z Jimmy Turner (1 raz), Ric Byrne (1 raz), Cody Hawk (1 raz), i King Vu (2 razy)
    • Attack of the Trios (2009) – z Dean Jablonski i Dick Rick
  • Insanity Pro Wrestling
    • 1x IPW Mid-American Championship
  • International Wrestling Association
    • 1x IWA World Tag Team Championship – z Hade Vansen
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI umieściło go na 26 miejscu z 500 najlepszych wrestlerów w 2013 roku.
  • westside Xtreme wrestling
    • 1x wXw World Tag Team Championship – z Sami Calliha

Źródła[edytuj | edytuj kod]