WWE Intercontinental Championship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
4-krotny i obecny posiadacz pasa Bad News Barrett

(WWE) Intercontinental Championship – pas mistrzowski organizacji World Wrestling Entertainment. Początkowo był to drugi pod względem ważności pas w federacji. Obecnie jest drugim co do ważności pasem brandu SmackDown!. Do 2009 roku był na RAW, ale po Drafcie Rey Mysterio został przeniesiony razem z pasem do rosteru SmackDown.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Intercontinental Championship było oryginalnie zwane (WWF) Intercontinental Heavyweight Championship. 15 września 1979 roku, Pat Patterson został pierwszym posiadaczem tego tytułu. Tytuł ten powstał w wyniku unifikacji WWF North American Heavyweight Championship oraz South American Heavyweight Championship podczas turnieju, odbywającego się w Rio de Janeiro. Dopiero jakiś czas później tytuł zmienił nazwę na WWF Intercontinental Championship.

W marcu 2001 roku, World Wrestling Federation kupiło World Championship Wrestling. Krótko po tym, doszło do tzw. "Inwazji" w wyniku, której Alliance (złożona z wrestlerów WCW oraz ECW) została kompletnie rozmontowana. Podczas gali Survivor Series 2001, tytuł został zunifikowany z WCW United States Championship. Ówczesny WCW US Champion Edge pokonał pokonał Mistrza Interkontynentalnego Testa. Pas Stanów Zjednoczonych stał się nieaktywny, zaś Edge został Intercontinental Championem.

Po tym jak, w 2002 roku, World Wrestling Federation zostało zmuszone do zmiany nazwy na World Wrestling Entertainment, w związku z czym tytuł zmienił nazwę na WWE Intercontinental Championship. Następnie tytuł zunifikowano z European Championship 22 lipca 2002. 26 sierpnia zunifikowano go z WWE Hardcore Championship. ówczesny IC Champion Rob Van Dam pokonał Mistrza Europy Jeffa Hardy'ego, a także Hardcore Championa, Tommy'ego Dreamera. Dzięki temu Van Dam został nazwany ostatnim Hardcore i European Championem. Do kolejnej unifikacji doszło podczas No Mercy 2002, kiedy World Heavyweight Champion Triple H, pokonał Intercontinental Championa Kane'a. Jednakże, w maju 2003 roku ówczesny General Manager Raw Stone Cold Steve Austin reaktywował tytuł jako drugi pod względem ważności tytuł tego brandu. Pas Interkontynentalny był na Raw do 2009 roku, kiedy to Rey Mysterio zabrał ten tytuł na SmackDown, gdzie był do dnia 23 lipca 2012 r. 2 października 2011 roku na gali Hell in a Cell Cody Rhodes zmienił wygląd pasa i nazwał go WWE Classic Intercontinental Title, zaś pas o starym wyglądzie wrzucił do papierowej torby.The Miz zawodnik z RAW pokonał mistrza IC Christiana i ten tytuł z powrotem wrócił na RAW

Obecny Mistrz[edytuj | edytuj kod]

Obecnie Mistrzem Interkontynentalnym jest Bad News Barrett, który pokonał Big E na gali Extreme Rules, dnia 4 maja 2014 roku.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Rekord Posiadacz tytułu Liczba
Najwięcej wygranych Chris Jericho 9
Najdłuższe posiadanie Honky Tonk Man 454 dni
Najkrótsze posiadanie The Miz 1 dzień
Najstarszy posiadacz Ric Flair 56 lat 205 dni
Najcięższy posiadacz Big Show 200 kg
Najlżejszy posiadacz Chyna 70 kg

Historia tytułu[edytuj | edytuj kod]

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

Name[1] Years[1]
WWF Intercontinental Heavyweight Championship 15 września 1979 - 5 kwietnia 1992
WWF Intercontinental Championship 5 kwietnia 1992 - 6 maja 2002
WWE Intercontinental Championship 6 maja 2002 – 20 października 2002; od 18 maja 2003

Posiadanie[edytuj | edytuj kod]

Stan na wrzesień 3, 2014.

# Wrestler Posiadanie Data Dni utrzymania Lokalizacja Wydarzenie Uwagi
1 Pat Patterson 1 1979–09–01 233 .
2 Ken Patera 1 1980–04–21 231 Nowy Jork Live event
3 Pedro Morales 1 1980–12–08 194 Nowy Jork Live event
4 Don Muraco 1 1981–06–20 156 Filadelfia Live event
5 Pedro Morales 2 1981–11–23 425 Nowy Jork Live event
6 Don Muraco 2 1983–01–22 385 Nowy Jork Live event
7 Tito Santana 1 1984–02–11 226 Boston Live event
8 Greg Valentine 1 1984–09–24 285 London, Ontario Maple Leaf Wrestling
9 Tito Santana 2 1985–07–06 217 Baltimore Live event Wygrał tytuł w steel cage matchu.
10 Randy Savage 1 1986–02–08 414 Boston Live event
11 Ricky Steamboat 1 1987–03–29 65 Pontiac, Michigan WrestleMania III
12 The Honky Tonk Man 1 1987–06–02 454 Buffalo, New York WWF Superstars of Wrestling
13 The Ultimate Warrior 1 1988–08–29 216 Nowy Jork SummerSlam (1988)
14 Rick Rude 1 1989–04–02 148 Atlantic City WrestleMania V
15 The Ultimate Warrior 2 1989–08–28 216 East Rutherford, New Jersey SummerSlam (1989)
- wakat - 1990–04–01 0 Toronto WrestleMania VI Wakat tytułu, gdy Warrior pokonał Hulka Hogana zdobywając WWF Championship.
16 Mr. Perfect 1 1990–04–23 126 Austin WWF Superstars Pokonał Tito Santana w finale turnieju. Walkę wyemitowano 19 maja 1990
17 The Texas Tornado 1 1990–08–27 84 Filadelfia SummerSlam (1990)
18 Mr. Perfect 2 1990–11–19 280 Rochester WWF Superstars
19 Bret Hart 1 1991–08–26 144 Nowy Jork SummerSlam (1991)
20 The Mountie 1 1992–01–17 2 Springfield Live event
21 Roddy Piper 1 1992–01–19 77 Albany Royal Rumble (1992)
22 Bret Hart 2 1992–04–05 146 Indianapolis WrestleMania VIII
23 The British Bulldog 1 1992–08–29 59 Londyn SummerSlam (1992)
24 Shawn Michaels 1 1992–10–27 202 Terre Haute, Indiana Saturday Night's Main Event
25 Marty Jannetty 1 1993–05–17 20 Nowy Jork Raw
26 Shawn Michaels 2 1993–06–06 113 Albany Live event
- wakat - 1993–09–27 0 Michaels został pozbawiony tytułu ponieważ nie bronił go przez 30 dni. -->
27 Razor Ramon 1 1993–09–27 198 New Haven, Connecticut Raw Ramon i Rick Martel byli ostatnimi dwoma uczestnikami battle royal, w którym nagrodą była walka o zwakantowany tytuł w następnym tygodniu; Ramon wygrał mecz wyemitowany 11 października 1993 na tape delay. Shawn Michaels powrócił później twierdząc, że jest prawdziwym mistrzem, ponieważ nikt nie pokonał go w walce o tytuł; Ramon pokonał Michaelsa w ladder matchu 20 marca 1994 na Wrestlemanii X zostając undisputed championem.
28 Diesel 1 1994–04–13 138 Rochester WWF Superstars
29 Razor Ramon 2 1994–08–29 146 Chicago SummerSlam (1994)
30 Jeff Jarrett 1 1995–01–22 94 Tampa Royal Rumble (1995)
- wakat - 1995–04–26 0 Moline, Illinois Live event Wstrzymany, gdy obrona Jarretta przeciwko Bob Holly zakończyła sie kontrowersyjnie.
31 Jeff Jarrett 2 1995–04–26 23 Moline Live event Pokonał Boba Hollyego w rematchu o wakat tytułu.
32 Razor Ramon 3 1995–05–19 3 Montreal Live event Wygrał tytuł w ladder matchu.
33 Jeff Jarrett 3 1995–05–22 62 Trois-Rivieres Live event
34 Shawn Michaels 3 1995–07–23 91 Nashville In Your House 2: The Lumberjacks
35 Dean Douglas 1 1995–10–22 0 Winnipeg In Your House 4: Great White North
36 Razor Ramon 4 1995–10–22 91 Winnipeg In Your House 4: Great White North
37 Goldust 1 1996–01–21 71 Fresno Royal Rumble (1996)
- Wakat - 1996–04–01 0 San Bernardino Raw Wstrzymany, gdy obrona przeciwkoSavio Vega zakończyła sie wynikiem no contest.
38 Goldust 2 1996–04–01 83 San Bernardino Raw Pokonał Savio Vega w rematchu. Wyemitowano 22 kwietnia 1996.
39 Ahmed Johnson 1 1996–06–23 50 Milwaukee King of the Ring (1996) Pierwaszy Afroamerykański Mistrz Interkontynentalny.
- wakat - 1996–08–12 0 Seattle Raw
40 Marc Mero 1 1996–09–23 28 Hershey, Pensylwania Raw
41 Triple H 1 1996–10–21 115 Fort Wayne, Indiana Raw
42 The Rock 1 1997–02–13 74 Lowell, Massachusetts Thursday Raw Thursday
43 Owen Hart 1 1997–04–28 97 Omaha, Nebraska Raw is War
44 Stone Cold Steve Austin 1 1997–08–03 36 East Rutherford SummerSlam (1997)
- wakat - 1997–09–08 0
45 Owen Hart 2 1997–10–05 35 St. Louis, MO Badd Blood: In Your House
46 Stone Cold Steve Austin 2 1997–11–09 29 Montreal Survivor Series (1997)
47 The Rock 2 1997–12–08 265 Portland Raw is War
48 Triple H 2 1998–08–30 40 Nowy Jork SummerSlam (1998) Wygrał tytuł w ladder match.
- Wakat - 1998–10–09 0 Wakat - kontuzja.
49 Ken Shamrock 1 1998–10–12 125 Uniondale Raw is War
50 Val Venis 1 1999–02–14 29 Memphis In Your House: St. Valentine's Day Massacre Billy Gunn jako sędzia specjalny.
51 Road Dogg 1 1999–03–15 14 San Jose Raw is War
52 Goldust 3 1999–03–29 14 East Rutherford Raw is War
53 The Godfather 1 1999–04–12 43 Detroit Raw is War
54 Jeff Jarrett 4 1999–05–25 60 Moline Raw is War
55 Edge 1 1999–07–24 1 Toronto Live event
56 Jeff Jarrett 5 1999–07–25 2 Buffalo Fully Loaded (1999)
57 D'Lo Brown 1 1999–07–27 26 Columbus Raw is War
58 Jeff Jarrett 6 1999–08–22 56 Minneapolis SummerSlam (1999)
59 Chyna 1 1999–10–17 56 Cleveland No Mercy (1999) Był to Good Housekeeping match.
60 Chris Jericho 1 1999–12–12 22 Sunrise Armageddon (1999)
- Chris Jericho & Chyna 1 2000–01–03 20 Miami Raw is War
61 Chris Jericho 2 2000–01–23 35 Nowy Jork Royal Rumble (2000) Jericho pokonał Chyn'e &Hardcore Holly w triple threat matchu stając się niekwestionowanym mistrzem.
62 Kurt Angle 1 2000–02–27 35 Hartford, Connecticut No Way Out (2000)
63 Chris Benoit 1 2000–04–02 30 Anaheim WrestleMania 2000
64 Chris Jericho 3 2000–05–02 6 Richmond SmackDown!
65 Chris Benoit 2 2000–05–08 43 Uniondale Raw is War
66 Rikishi 1 2000–06–20 14 Memphis SmackDown!
67 Val Venis 2 2000–07–04 54 Fort Lauderdale SmackDown!
68 Chyna 2 2000–08–27 8 Raleigh SummerSlam (2000) Wygrał tytuł intergender tag team match that pitted Chyna i Eddie Guerrero przeciwko Venis & Trish Stratus
69 Eddie Guerrero 1 2000–09–04 78 Lexington Raw is War Był to triple threat match z udziałem Kurt Angle.
70 Billy Gunn 1 2000–11–21 19 Sunrise SmackDown!
71 Chris Benoit 3 2000–12–10 42 Birmingham Armageddon (2000)
72 Chris Jericho 4 2001–01–21 72 Nowy Orlean Royal Rumble (2001) Był to ladder match.
73 Triple H 3 2001–04–03 7 Oklahoma City SmackDown!
74 Jeff Hardy 1 2001–04–10 6 Filadelfia SmackDown!
75 Triple H 4 2001–04–16 34 Knoxville Raw is War
76 Kane 1 2001–05–20 37 Sacramento Judgment Day (2001) Był to Texas Bullrope match.
77 A-Train 1 2001–06–26 27 Nowy Jork SmackDown! Był to No Disqualification match.
78 Lance Storm 1 2001–07–23 27 Buffalo Raw is War
79 Edge 2 2001–08–19 35 San Jose SummerSlam (2001)
80 Christian 1 2001–09–23 28 Pittsburgh Unforgiven (2001)
81 Edge 3 2001–10–21 15 St. Louis No Mercy (2001) Był to ladder match.
82 Test 1 2001–11–05 13 Uniondale Raw
83 Edge 4 2001–11–18 63 Greensboro Survivor Series (2001) Był to unification match
84 William Regal 1 2002–01–20 56 Atlanta Royal Rumble (2002)
85 Rob Van Dam 1 2002–03–17 35 Toronto WrestleMania X8
86 Eddie Guerrero 2 2002–04–21 36 Kansas City Backlash (2002)
87 Rob Van Dam 2 2002–05–27 63 Edmonton Raw Był to ladder match.
88 Chris Benoit 4 2002–07–29 27 Greensboro Raw
89 Rob Van Dam 3 2002–08–25 22 Uniondale SummerSlam (2002) Tytuł powrócił na Raw
90 Chris Jericho 5 2002–09–16 14 Denver Raw
91 Kane 2 2002–09–30 20 Houston Raw
92 Triple H 5 2002–10–20 0 North Little Rock, Arkansas No Mercy (2002) Był to unification match - unifikacja Intercontinental z tytułem jaki posiada Triple H World Heavyweight Championship.
- Unifikacja tytułu - 2002–10–20 0 North Little Rock No Mercy (2002) Unifikacja tytułu z tytułem World Heavyweight Championship Triple H'a.
93 Christian 2 2003–05–18 50 Charlotte Judgment Day (2003)
94 Booker T 1 2003–07–07 34 Montreal Raw
95 Christian 3 2003–08–10 50 Des Moines, Iowa Live event
96 Rob Van Dam 4 2003–09–29 28 Rosemont, Illinois Raw Był to ladder match.
97 Chris Jericho 6 2003–10–27 0 Fayetteville Raw
98 Rob Van Dam 5 2003–10–27 48 Fayetteville Raw Był to steel cage match.
99 Randy Orton 1 2003–12–14 210 Orlando Armageddon (2003) Mick Foley jako sędzia specjalny.
100 Edge 5 2004–07–11 57 Hartford Vengeance (2004)
- Wakat - 2004–09–06 0 Wichita Falls Raw Wakat - kontuzja
101 Chris Jericho 7 2004–09–12 37 Portland Unforgiven (2004)
102 Shelton Benjamin 1 2004–10–19 244 Milwaukee Taboo Tuesday (2004)
103 Carlito 1 2005–06–20 90 Phoenix Raw
104 Ric Flair 1 2005–09–18 155 Oklahoma City Unforgiven (2005)
105 Shelton Benjamin 2 2006–02–20 69 Trenton, New Jersey Raw
106 Rob Van Dam 6 2006–04–30 15 Lexington Backlash (2006)
107 Shelton Benjamin 3 2006–05–15 41 Lubbock, Texas Raw Był to 3-on-2 Handicap Texas Tornado match z udziałem Sheltona Benjamina, Chris Masters i Triple H przeciwko WWE Champion John Cena i Rob Van Dam
108 Johnny Nitro 1 2006–06–25 99 Charlotte Vengeance (2006) Był to triple threat match z udziałem Carlito.
109 Jeff Hardy 2 2006–10–02 35 Topeka, Kansas Raw
110 Johnny Nitro 2 2006–11–06 7 Columbus Raw Był to No disqualification match.
111 Jeff Hardy 3 2006–11–13 98 Manchester Raw
112 Umaga 1 2007–02–19 56 Bakersfield Raw
113 Santino Marella 1 2007–04–16 77 Mediolan Raw Był to No Holds Barred match
114 Umaga 2 2007–07–02 62 Dallas Raw
115 Jeff Hardy 4 2007–09–02 190 Columbus Raw
116 Chris Jericho 8 2008–03–10 111 Milwaukee Raw
117 Kofi Kingston 1 2008–06–29 49 Dallas Night of Champions (2008)
118 Santino Marella 2 2008–08–17 85 Indianapolis SummerSlam (2008)
119 William Regal 2 2008–11–10 70 Manchester Raw
120 CM Punk 1 2009–01–19 49 Rosemont Raw Był to No disqualification match.
121 John "Bradshaw" Layfield 1 2009–03–09 27 Jacksonville, Florida Raw
122 Rey Mysterio 1 2009–04–05 63 Houston WrestleMania XXV
123 Chris Jericho 9 2009–06–07 21 Nowy Orlean Extreme Rules (2009) Był to No Holds Barred match.
124 Rey Mysterio 2 2009–06–28 65 Sacramento The Bash Był to Mask vs. Title match.
125 John Morrison
(formerly Johnny Nitro)
3 2009–09–01 103 Cleveland SmackDown
126 Drew McIntyre 1 2009–12–13 161 San Antonio TLC: Tables, Ladders & Chairs (2009)
127 Kofi Kingston 2 2010–05–23 66 Detroit Over the Limit (2010)
128 Dolph Ziggler 1 2010–07–28 160 Laredo, Texas SmackDown
129 Kofi Kingston 3 2011–01–04 77 Tucson, Arizona SmackDown
130 Wade Barrett 1 2011–03–22 89 Columbus SmackDown
131 Ezekiel Jackson 1 2011–06–19 51 Waszyngton Capitol Punishment
132 Cody Rhodes 1 2011–08–09 236 Sacramento SmackDown
133 The Big Show 1 2012–04–01 28 Miami Gardens WrestleMania XXVIII
134 Cody Rhodes 2 2012-04-29 21 Rosemont Extreme Rules (2012) Był to Tables match.
135 Christian 4 201-05-20 64 Raleigh Over the Limit (2012) Na OtL Christian wygrał 20-osobowy Battle Royal o prawo walki tej samej nocy o pas IC lub US. Wybrał walkę z Codym Rhodesem i pokonał go, stając się nowym mistrzem.
136 The Miz 1 2012-07-23 85 St Louis Raw 1000 [2]
137 Kofi Kingston 4 2012-10-16 74 Memphis Main Event Wyemitowano 17 października 2012
138 Wade Barrett 2 0029-12-20122012 grudnia 29 99 Waszyngton Raw Wyemitowano 31 Grudnia 2012
139 The Miz 2 0007-04-20132013 kwietnia 07 1 East Rutherford, NJ WrestleMania 29 WrestleMania 29 pre-show.
140 Wade Barrett 3 0008-04-20132013 kwietnia 08 69 East Rutherford, NJ Raw Było to starcie rewanżowe [3]
141 Curtis Axel 1 0016-06-20132013 czerwca 16 155 Rosemont, IL Payback Był to Triple Threat match z udziałem The Miz'a [4]
142 Big E
(wcześniej Big E Langston)
1 0018-11-20132013 listopada 18 167 Nashville, TN RAW Country 12 Lutego, 2014, Langston zmienił pseudonim ringowy na Big E. [5]
143 Bad News Barrett 4 0004-05-20142014 maja 04 122+ East Rutherford, NJ Extreme Rules

Lista posiadania tytułu[edytuj | edytuj kod]

Chris Jericho, jako 9-krotny posiadacz tytułu Intercontinental Championship.
Klucz
Symbol Znaczenie
Obecny posiadacz tytułu
<1 Najkrótsze utrzymanie tytułu - poniżej 1 dnia.

Stan na wrzesień 3, 2014.

Rank Wrestler No. of reigns Combined days
1 Pedro Morales 2 619
2 Don Muraco 2 541
3 The Honky Tonk Man 1 454
4 Tito Santana 2 443
5 Razor Ramon 4 437
6 The Ultimate Warrior 2 432
7 Randy Savage 1 414
8 Chris Jericho 9 410
9 Mr. Perfect 2 406
Shawn Michaels 3 406
11 Shelton Benjamin 3 354
12 Rocky Maivia/The Rock 2 339
13 Jeff Hardy 4 329
14 Jeff Jarrett 6 298
15 Bret Hart 2 290
16 Greg Valentine 1 285
17 Kofi Kingston 4 266
18 Cody Rhodes 2 257
Wade Barrett 3 257
20 Pat Patterson 1 233
21 Ken Patera 1 231
22 Rob Van Dam 6 211
23 Randy Orton 1 210
24 Johnny Nitro/John Morrison 3 209
25 Hunter Hearst Helmsley/Triple H 5 196
26 Christian 4 192
27 Edge 5 171
28 Goldust 3 168
29 Santino Marella 2 162
30 Drew McIntyre 1 161
31 Dolph Ziggler 1 160
32 Curtis Axel 1 155
Ric Flair 1 155
34 Rick Rude 1 148
35 Chris Benoit 4 142
36 Diesel 1 138
37 Owen Hart 2 132
38 Rey Mysterio 2 128
39 William Regal 2 126
40 Ken Shamrock 1 125
41 Umaga 2 118
42 Eddie Guerrero 2 114
43 Carlito 1 90
44 The Miz 2 86
45 Texas Tornado 1 84
46 Val Venis 2 83
47 Roddy Piper 1 77
48 Ricky Steamboat 1 65
Stone Cold Steve Austin 2 65
50 Chyna 2 64
51 Big E Langston 1 289+
52 British Bulldog 1 59
53 Kane 2 57
54 Ezekiel Jackson 1 51
55 Ahmed Johnson 1 50
56 CM Punk 1 49
57 The Godfather 1 43
58 Kurt Angle 1 35
59 Booker T 1 34
60 Marc Mero 1 28
Big Show 1 28
62 Albert 1 27
Lance Storm 1 27
John "Bradshaw" Layfield 1 27
65 D'Lo Brown 1 26
66 Marty Jannetty 1 20
67 Billy Gunn 1 19
68 Road Dogg 1 14
Rikishi 1 14
70 Test 1 13
71 The Mountie 1 2
72 Dean Douglas 1 <1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 WWE Intercontinental Title (ang.). Wrestling-titles.com. [dostęp 2009-06-12].
  2. The Miz's first reign (ang.). WWE. [dostęp 2012-07-23].
  3. Szablon:Cite web
  4. Curtis Axel's first reign. WWE. [dostęp 2013-07-04].
  5. Big E Langston's first reign. WWE. [dostęp 2013-11-18].