Degradacja (wojsko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wojska. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Hermann Göring w więzienu podczas samo degradacji, 22 maja 1945

Degradacja (łac. degradatio)[1] – w wojsku odebranie dotychczasowego stopnia wojskowego i nadanie stopnia szeregowego.

Ceremonia degradacyjna znana w paru krajach jako cashiering[2] polega w swym rytuale na złamaniu długiej białej broni przybocznej, zerwaniu guzików i epoletów, strąceniu czapki z głowy degradowanego (po uprzednim zerwaniu z niej emblematów), odznaczeń i innych następczych karach. Niekiedy (zwłaszcza w warunkach wojennych) publiczna ceremonia degradacji poprzedzała wykonanie wyroku śmierci.

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Degradacja to środek karny stosowany wobec żołnierzy, wymieniony w art. 324 § 1 pkt 3 części wojskowej Kodeksu karnego.

Zgodnie z treścią art. 327 § 1 kk degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego. Paragraf 2 cytowanego artykułu stanowi, że sąd może orzec degradację w razie skazania za przestępstwo umyślne, jeżeli rodzaj czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia pozwalają przyjąć, że sprawca utracił właściwości wymagane do posiadania stopnia wojskowego, a zwłaszcza w wypadku działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Artykuł 328 kk zawęża krąg podmiotowy. Zgodnie z brzmieniem tego artykułu sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili popełnienia czynu zabronionego była żołnierzem, chociażby przestała nim być w chwili orzekania.

W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych i degradacji lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko pozbawienie praw publicznych (art. 332 § 1 kk). W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację (art. 322 § 2 kk).

W rozumieniu Kodeksu karnego żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową (art. 115 § 17 kk). Powyższą definicję należy interpretować zgodnie z brzmieniem art. 59 Ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

Żołnierzami w czynnej służbie wojskowej są osoby, które:

  1. odbywają:
    1. zasadniczą służbę wojskową,
    2. nadterminową zasadniczą służbę wojskową,
    3. przeszkolenie wojskowe,
    4. ćwiczenia wojskowe,
    5. okresową służbę wojskową;
  2. pełnią służbę wojskowa w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Z kolei art. 3 Ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie żołnierzy zawodowych stanowi, że żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, natomiast art. 124 § 1 cytowanej ustawy stwierdza, że kandydaci na żołnierzy zawodowych (podchorążowie i elewi) pełnią czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.