Fryderyk von Schulte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fryderyk von Schulte

Fryderyk von Schulte, właśc. Johann Friedrich Ritter von Schulte (ur. 23 kwietnia 1827 w Winterbergu, zm. 19 grudnia 1914 w Obermais) – teolog, społecznik, znawca prawa kościelnego, ojciec starokatolicyzmu. W latach 1874-1879 poseł do parlamentu Rzeszy z ramienia narodowych liberałów.

Fryderyk von Schulte urodził się w Winterbergu (Westfalia), do gimnazjum uczęszczał w Brilon i Coesfeld, a następnie studiował filologię i prawo w Berlinie. W 1853 roku uzyskał tytuł doktora prawa. W roku 1854 mianowano go profesorem nadzwyczajnym prawa kościelnego w Pradze, a w latach 1855-1873 był profesorem zwyczajnym prawa kościelnego i historii niemieckiego państwa i prawa. W latach 1873-1906 był profesorem historii prawa i prawa kościelnego w Bonn. W 1906 roku zamieszkał – ze względów zdrowotnych – w Merano (Włochy), gdzie zmarł w roku 1914.

Fryderyk von Schulte był przeciwnikiem zdogmatyzowania nauki o nieomylności papieży. Aktywnie uczestniczył w tworzeniu episkopalno-synodalnego ustroju powstającego Kościoła starokatolickiego w Niemczech oraz przyczynił się do jego państwowego uznania (w Prusach, Badenii, Hesji). W latach 1873-1906 był drugim przewodniczącym reprezentacji synodalnej. Johann Friedrich Schulte przewodniczył (z jednym wyjątkiem) wszystkim Kongresom Starokatolików w latach 1871-1890 (także w Bonn, w roku 1902).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]