Fryderyka Hanowerska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fryderyka Hanowerska
księżniczka hanowerska, królowa Grecji
Frederyka Hanowerska.
Królowa Grecji
Okres panowania od 1947
do 1964
Żona Paweł I Grecki
Poprzedniczka Elżbieta Hohenzollern-Sigmaringen
Następczyni Anna Maria Grecka
Dane biograficzne
Dynastia hanowerska
Urodzona 18 kwietnia 1917
Blankenburg (Harz)
Zmarła 6 lutego 1981
Madryt
Ojciec Ernest August III
Matka Wiktoria Luiza Pruska
Mąż Paweł I Grecki
Dzieci Zofia Glücksburg
Konstantyn II Glücksburg
Irena Glücksburg

Fryderyka Luiza Thyra Wiktoria Małgorzata Zofia Olga Cecylia Izabela Krystyna (ur. 18 kwietnia 1917 w Blankenburg (Harz), zm. 6 lutego 1981 w Madrycie) - księżniczka hanowerska, królowa Grecji.

Jej rodzicami byli tytularny król Hanoweru, Ernest August III (praprawnuk Jerzego III, Króla Wielkiej Brytanii i Hanoweru) i księżniczka pruska, Wiktoria Luiza. Dziadkiem Fryderyki był cesarz niemiecki i król Prus - Wilhelm II Hohenzollern.

Księżna Grecji[edytuj | edytuj kod]

28 września 1937 oficjalnie zaręczyła się z przyszłym królem Grecji - księciem Pawłem. Ich ślub odbył się 9 stycznia 1938, w Atenach. Z tego związku przyszło na świat troje dzieci:

  1. księżniczka Zofia (ur. 2 listopada 1938), królowa hiszpańska, żona Jana Karola I Burbona,
  2. książę Konstantyn (ur. 2 czerwca 1940), król Grecji,
  3. księżniczka Irena (ur. 11 maja 1942).

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Grób królowej Fryderyki i jej męża Pawła

Po zajęciu Grecji przez wojska niemieckie i włoskie, w 1940 roku, Fryderyka wraz z rodziną uciekła do Londynu. W czasie tego wygnania na świat przyszła w roku 1942 najmłodsza córka, księcia Pawła i Fryderyki. Po zakończeniu wojny i opowiedzeniu się przez społeczeństwo greckie za monarchią, Fryderyka wróciła z mężem do Grecji. Po śmierci Jerzego II, książę Paweł wraz z żoną zostali koronowani na władców Grecji.

Paweł umarł w 1964 roku na raka żołądka. Ona zaś umarła na zawał serca. Jej ciało przewieziono do Grecji parę dni po śmierci. Władze nie wyraziły zgody na uroczystości w stołecznym kościele katedralnym, tłumacząc to dużym prawdopodobieństwem wybuchu zamieszek. Toteż całość ceremonii odbyła się w królewskiej, prywatnej nekropolii, w dobrach Tatoi. W pogrzebie udział wzięli królowie i książęta czołowych europejskich dworów oraz kilka tysięcy osób, wśród nich 200 Ateńczyków, zaproszonych imiennie. Rząd reprezentował późniejszy demokratyczny Prezydent Republiki Grecji, Konstantinos Stefanopulos.