Góry Łużyckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Góry Łużyckie
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Masyw Czeski
Podprowincja Sudety z Przedgórzem Sudeckim
Makroregion Sudety Zachodnie
Mezoregion Góry Łużyckie
Jodłowa w zimie

Góry Łużyckie[1][2] (323.31) (czes. Lužické hory[2][3], niem. Zittauer Gebirge[1][4], Lausitzer Gebirge[1]) – niewielkie pasmo górskie w Sudetach Zachodnich, leżące na zachód od Gór Izerskich, na pograniczu czesko-niemieckim, między Ústí nad Labem, Żytawą a Libercem.

Na północy graniczą z Obniżeniem Żytawsko-Zgorzeleckim (Kotliną Żytawską) (czes. Žitavská pánev) i Pogórzem Łużyckim (czes. Šluknovská pahorkatina, niem. Lausitzer Bergland), od wschodu z Grzbietem Jesztiedzkim, od południa z Ralską pahorkatiną i Średniogórzem Czeskim, a od zachodu z Wyżyną Dieczyńską.

Najwyższym szczytem jest Luż (czes. Luž, niem. Lausche) 793 m n.p.m.). Inne ważne szczyty: Pěnkavčí vrch (niem. Finkenkoppe) 792 m n.p.m.; Jodłowa (czes. Jedlová, niem. Tannenberg) 774 m n.p.m.; Klicz (czes. Klíč, niem. Kleis) 760 m n.p.m.; Hwozd (czes. Hvozd, niem. Hochwald); 750 m n.p.m.) i Studenec (niem. Kaltenberg; 736 m n.p.m.).

Zbudowane z górnokredowych piaskowców, spod których na północnym wschodzie odsłaniają się skały metamorficzne proterozoiczne i paleozoiczne oraz skały osadowe permskie i jurajskie. W wielu miejscach starsze skały są poprzebijane kominami trzeciorzędowych bazaltów i fonolitów, z których są zbudowane najwyższe szczyty.

Przez grzbiet Gór Łużyckich przebiega dział wodny oddzielający zlewisko Morza Bałtyckiego i Północnego. W centralnej części gór znajduje się kilka niewielkich jezior oraz kilka sztucznych zbiorników wodnych.

Na podłożu bazaltowym rosną bogate lasy bukowo-jodłowe. Na podłożu piaskowcowym rosną ubogie buczyny. W cieplejszych miejscach zachowały się płaty dąbrów podgórskich. W dolinach potoków występują lasy łęgowe jesionowo-olchowe z bogatą roślinnością zielną. Obecnie duże połacie gór porastają wtórnie wprowadzone przez człowieka bory świerkowe z sosną wejmutką i modrzewiem.

Już od XIII wieku w Górach Łużyckich rozwijało się szklarstwo, natomiast od XV wieku rozwijało się górnictwo i hutnictwo, które z przerwami funkcjonowało do 1911 r.

Położenie Gór Łużyckich na obszarze Czech

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, str. 156
  2. 2,0 2,1 Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 11. Europa, Część I, str. 86
  3. Vyšší geomorfologické jednotky České republiky 1:500.000, Českú úřad zeměměřický a katastrální, Praha 1996
  4. Bundesrepublik Deutschland. Topographische Karte 1:1 000 000. Landschaften Namen und Abgrenzungen, Bundesamt für Kartographie und Geodäsie, Ständiger Ausschuss für geographische Namen, Frankfurt am Main 2008