Hutnictwo
Hutnictwo – gałąź przemysłu zajmująca się wytapianiem metali i ich stopów z rud z domieszką złomu oraz ich obróbką:
Nauka, traktująca o hutnictwie nazywana jest metalurgią.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Funkcje pieców hutniczych pełniły dawniej dymarki. Odbywający się w nich proces dymarkowy znany był od bardzo dawna (w Egipcie ok. 3000 r. p.n.e., w Europie od ok. 1000 r. p.n.e., na ziemiach polskich od ok. IV w. p.n.e.).
Pierwsze huty powstawały na bazie pieców funkcjonujących przy kuźniach. Najstarsza funkcjonująca huta na terytorium obecnej Polski znajduje się w Ozimku w woj. opolskim, została założona w roku 1754. Ruiny najstarszej huty w Polsce znajdują się w miejscowości Samsonów w województwie kieleckim. Na przełomie XVI w. i XVII w. dzierżawcy z rodziny włoskich przemysłowców - Cacciów z Bergamo, których sprowadził król Zygmunt III Waza przekształcili istniejącą tam kuźnicę w nowoczesną hutę. Hieronim Caccio zaprojektował nowy, wielki piec. Zakład Cacciów nastawiony był głównie na produkcję broni dla wojska i produkował szyszaki, pancerze, piki, pałasze oraz broń palną w tym działa. W 1633 prawa do huty Cacciowie odstąpili Bernardowi Servalli, Piotrowi Gianotti i Janowi Gibboni. Dnia 21 marca 1661 roku jak podawała najstarsza polska gazeta Merkuriusz Polski Ordynaryjny król polski Jan II Kazimierz Waza obserwował w Samsonowie lanie dział dla wojska.[1]
Przemysł [edytuj]
Istnieje także gałąź hutnictwa – hutnictwo szkła – zajmująca się przetwarzaniem związków chemicznych poprzez topnienie w masę szklaną i przetwarzaniem w szkło gospodarcze, techniczne, okienne i artystyczne.
Święto hutnicze [edytuj]
4 maja, w dniu św. Floriana, patrona hutników i strażaków, obchodzony jest Dzień Hutnika.
Przypisy
- ↑ "Merkuriusz Polski Ordynaryjny", Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1978.