Giulio Antonio Santori

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giulio Antonio Santori
Kardynał biskup
Giulio Antonio Santori
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1532
Caserta
Data i miejsce śmierci 28 maja 1602
Rzym
arcybiskup Santa Severina
Okres sprawowania 1566 – 1573
Wielki penitencjariusz
Okres sprawowania 1592 – 1602
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1557
Nominacja biskupia 6 marca 1566
Sakra biskupia 12 marca 1566
Kreacja kardynalska 9 czerwca 1570
Pius V
Kościół tytularny S. Bartolomeo all'Isola (9 czerwca 1570)
Santa Maria in Trastevere (20 lutego 1595)
Biskup Palestriny (18 sierpnia 1598)

Giulio Antonio Santori (Santorio), (ur. 6 czerwca 1532 w miejscowości Caserta – zm. 28 maja 1602 w Rzymie) – włoski kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze szlacheckiej rodziny. Studiował na uniwersytecie w Neapolu, uzyskując tytuł doktora prawa rzymskiego i kanonicznego. Początkowo pracował jako świecki prawnik, ale porzucił karierę i w 1557 przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem parafii Sant'Orso d'Ercole w rodzinnej Caserta przez kilka lat. Od 1559 działał w trybunale inkwizycyjnym, najpierw w Caserta, potem w Neapolu i Rzymie; uczestniczył w procesie wytoczonym kardynałowi Giovanni Girolamo Morone. Wikariusz Caserta 1560-63, następnie przez rok wikariusz generalny archidiecezji Neapol. Wezwany do Rzymu za pontyfikatu Piusa IV, został oskarżony o udział w spisku na życie papieża. Dzięki protekcji kardynałów Karola Boromeusza i Michele Ghisleri udało mu się oczyścić z tych zarzutów. Kiedy Ghisleri został papieżem w 1566 mianował Santoriego arcybiskupem Santa Severina, a 1570 kreował go kardynałem prezbiterem tytułu San Bartolomeo all’Isola. W 1573 Grzegorz XIII mianował go protektorem katolików obrządku greckiego, powierzył mu też kierowanie kongregacją do spraw francuskich. Od 1578 był także protektorem zakonu kapucynów. W 1587 został sekretarzem Rzymskiej Inkwizycji i kierował jej pracami aż do śmierci. Był jednym z dziewięciu kardynałów-inkwizytorów, którzy podpisali wyrok śmierci na Giordana Bruno w 1600 roku, uczestniczył też w procesie wytoczonym (zaocznie) królowi Francji Henrykowi IV. Był faworytem konklawe 1592, jednak tiarę uzyskał wówczas Ippolito Aldobrandini (jako papież Klemens VIII). Wielki penitencjariusz 1592-1602, odrzucił natomiast możliwość objęcia archidiecezji neapolitańskiej. Biskup Palestriny od 1597. W 1599 współtworzył kongregację super negotiis Sancta Fidei et Religionis Catholicae, uważaną za prekursorkę Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Napisał szereg prac liturgicznych, historycznych i prawniczych, jest także autorem dzienników i autobiografii, częściowo opublikowanych w 1889-1890.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]