Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kongregacja Ewangelizacji Narodów i Krzewienia Wiary (łac. Congregatio pro Gentium Evangelizatione), do 1988 - Kongregacja Rozkrzewiania Wiary (Congregatio de Propaganda Fide), - urząd watykański zajmujący się misyjną działalnością Kościoła katolickiego.

Gmach Kongregacji, rycina z XVIII w.

Do kompetencji Kongregacji Ewangelizacji Narodów należą: seminaria i wychowanie katolickie, biskupi, duchowieństwo i diecezje - wszystko na terenach misyjnych. Obecną nazwę Kongregacja nosi od reformy Kurii Rzymskiej przeprowadzonej przez Jana Pawła II w 1988.

W skład Kongregacji wchodzą obecnie następujące urzędy:

  • Komisja ds. Rewizji
  • Rada ds. Stosunków między Kongregacją a Międzynarodowymi Uniami Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich
  • Papieska Zbiórka na Rzecz Afryki (pro Afris)
  • Najwyższy Komitet Papieskich Dzieł Misyjnych
  • Papieskie Dzieła Misyjne
  • Międzynarodowy Ośrodek Animacji Misyjnej
  • FIDES (międzynarodowa agencja informacyjna)

Obecny zarząd kongregacji[edytuj | edytuj kod]

Dotychczasowi prefekci[edytuj | edytuj kod]

W ciągu pierwszych miesięcy istnienia Kongregacji (od stycznia do listopada 1622) jej obradom przewodniczył dziekan Kolegium Kardynalskiego Antonio Maria Sauli, jako jej najwyższy rangą członek (dziekan Kongregacji)[1]. 12 listopada 1622 Grzegorz XV mianował swojego bratanka pierwszym prefektem Kongregacji:

Prefekci ds. ekonomicznych[edytuj | edytuj kod]

Od końca pontyfikatu Klemensa XII (1730–1740) do 1908 Kongregacja Rozkrzewiania Wiary oprócz prefekta generalnego miała jeszcze prefekta do spraw ekonomicznych, zajmującego się finansami Kongregacji:

Przypisy

  1. Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. XXVII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1938, s. 132-133.; por. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 201-202. ISBN 978-3451216534.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]