Gospodarka Dżibuti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dane statystyczne na rok 2002
PKB nominalne
– wzrost PKB
na 1 mieszkańca
619 mln $
3,5%
1300 $
waluta: DJF
Frank Dżibuti = 100 centymów
struktura
zatrudnienia:
rolnictwo ~75%
przemysł b/d
usługi b/d
udział % w PKB – rolnictwo 3,5%
– przemysł 15,8%
– usługi 80,7%
budżet:
– dochody
– wydatki

135 mln $
182 mln $
inflacja: 2%
dług publiczny: b/d
dług zagraniczny: 366 mln $
rezerwy złota
i dewizy:
b/d
siła robocza: 282 tys. ludzi
ludność żyjąca
poniżej ubóstwa:
50%
bezrobocie: 50% (2004)
inwestycje: b/d
przemysłowe produkcyjne
tempo wzrostu:
3% (1996)
źródła energii: – paliwa
kopalne b/d
– energia
wodna b/d
– energia
atomowa b/d
elektryczność:
– produkcja
– konsumpcja

240 mln kWh
223,2 mln kWh
ropa naftowa:
– produkcja
– konsumpcja

0 bar/d
12 000 bar/d
naturalny gaz ziemny:
– produkcja
– konsumpcja

0 m³
0 m³
struktura
użytkowania ziemi:
– grunty orne b/d
– użytki zielone b/d
– lasy b/d
– pozostałe b/d
import: 987 mln $ (2004)
import
(najważniejsi partnerzy)
Arabia Saudyjska: 19,7%
Indie: 12,4%
Etiopia: 11,8%
Chiny: 8,1%
Francja: 5,6%
USA: 4,8%
inni: 37,6%
eksport: 250 mln $ (2004)
eksport
(najważniejsi partnerzy)
Somalia: 63,8%
Jemen: 22,6%
Etiopia: 5%
inni: 8,6%

Gospodarka Dżibuti[edytuj | edytuj kod]

Dżibuti jest biednym, słabo rozwiniętym, niesamodzielnym gospodarczo krajem. Jest wspomagany z zagranicy, przede wszystkim przez Francję i Arabię Saudyjską. Podstawą gospodarki są usługi portowe i tranzytowe z których pochodzi znaczna większość dochodów kraju. Bardzo ważne znaczenie ma nowoczesny port handlowy Dżibuti (stanowi strefę wolnocłową) oraz linia kolejowa Dżibuti–Addis Abeba (106 km w granicach Dżibuti), obsługujące głównie handel zagraniczny Etiopii.

Dochód narodowy wytwarzany jest nieproporcjonalnie do struktury zatrudnienia. Największa jego część powstała w sektorze usług – 80,7%. Rolnictwo, zatrudniające ok. 75% ludności w wieku produkcyjnym, wytwarza zaledwie 3% dochodu.

Obowiązującą walutą jest Frank Dżibuti który dzieli się na 100 centymów.

Rolnictwo[edytuj | edytuj kod]

Priorytetowe znaczenie dla ekonomii kraju ma rolnictwo, będące źródłem utrzymania dla niemal 4/5 społeczeństwa. Średnie plony uzyskiwane z hektara użytków są jednak bardzo niskie, a stosowane metody uprawy – prymitywne, w dodatku ze względu na pustynny charakter kraju istnieje tylko 3 tys. hektarów ziem zdatnych do uprawy. Skrajnie niesprzyjające warunki naturalne są ogromną przeszkodą na drodze rozwoju rolnictwa.

Na zaspokojenie potrzeb wewnętrznych kraju uprawia się: proso, sorgo, warzywa i owoce, m.in. daktyle i melony (w oazach). Ważne znaczenie posiadają plantacje kawy, uprawianej głównie na eksport. Znaczny odsetek ludności utrzymuje się z pasterskiej hodowli bydła (ok. 297 tys. sztuk) i owiec (ok. 466 tys. sztuk) a także osłów, kóz i wielbłądów. Niewielkie znaczenie – z punktu widzenia uzupełnienia bilansu żywnościowego kraju – posiada rybołówstwo, (również połów gąbek i pereł).

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Przemysł przetwórczy kraju sprowadza się przede wszystkim do zakładów branży rolniczo-spożywczej. Działają głównie niewielkie zakłady olejarskie, mleczarskie i mięsne, także garbarnie, chłodnie oraz palarnie kawy. Ponadto pojedyncze zakłady przemysłu meblarskiego i elektrotechnicznego oraz rafineria ropy naftowej (w stolicy kraju). Produkuje się również sól z wody morskiej. Występują złoża gipsu, miki, siarki i ametystów nie są eksploatowane. Praktycznie cały przemysł skupia się w rejonie stolicy, gdzie żyje 2/3 mieszkańców.

Handel[edytuj | edytuj kod]

Podstawową grupą towarów przeznaczoną na eksport są produkty rolnicze, głównie żywe zwierzęta, artykuły spożywcze oraz futra i skóry, a także kawa i różnego rodzaju zboża. Do kraju sprowadza się głównie artykuły spożywcze, odzież i maszyny.

Głównymi partnerami handlowymi są: Somalia, Jemen, Etiopia i Arabia Saudyjska.

W 2002 roku obroty z zagranicą wyniosły:

  • eksport: 155 mln USD
  • import: 665 mln USD

W 2004 roku obroty z zagranicą wyniosły:

  • eksport: 250 mln USD
  • import: 987 mln USD

Infrastruktura i telekomunikacja[edytuj | edytuj kod]

Telekomunikacja[edytuj | edytuj kod]

  • liczba aktywnych telefonów komórkowych: 34 500 (2004)
  • liczba stacjonarnych telefonów: 11 100 (2004)
  • liczba stacji radiowych: 3 (2001)
  • liczba stacji telewizyjnych: 1 (2002)
  • domena internetowa: .dj
  • liczba hostów internetowych: 506 (2005)
  • liczba użytkowników internetu: 9000 (2005)

Transport kolejowy[edytuj | edytuj kod]

  • całkowita długość linii kolejowych: 106 km (część połączenia kolejowego pomiędzy Dżibuti a Addis Abebą w granicach państwa, obecnie nie w pełni wykorzystywane)

Transport drogowy[edytuj | edytuj kod]

W całym kraju jest tylko 75 km dróg asfaltowych.

  • całkowita długość dróg: 2890 km (1999)
    • w tym drogi o twardej nawierzchni: 364 km (w tym 75 km asfaltowe)
    • drogi o nawierzchni nie utwardzanej: 2526 km

Transport lotniczy[edytuj | edytuj kod]

W Dżibuti jest jedno międzynarodowe lotnisko położone 5 km na południe od stolicy kraju.

  • łączna liczba lotnisk: 13
    • w tym lotniska o twardej nawierzchni: 3 (Dżibuti – międzynarodowe, Obock, Tadżura)
    • lotniska o nawierzchni nie utwardzanej: 10

Transport morski[edytuj | edytuj kod]

W stolicy kraju, Dżibuti znajduje się duży port morski, obsługujący dużą część handlu zagranicznego Etiopii.