Grace Slick
| Grace Slick | |
 |
|
| Imię i nazwisko | Grace Slick, urodzona jako Grace Victoria Barnett Wing |
| Data urodzenia | 30 października 1939 |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone |
| Instrument | fortepian, flet prosty, śpiew |
| Gatunek | Rock psychodeliczny, folk rock, country, hard rock, heavy metal, rock and roll, blues, pop, soul, rock progresywny, rock stadionowy, art rock, acid rock, soft rock |
| Zawód | wokalistka |
| Aktywność | 1965-1990 |
| Wytwórnia płytowa | RCA Records |
| Byli członkowie | |
| David Crosby, David Freiberg, Paul Kantner, Mickey Thomas | |
| Współpracownicy | |
| David Crosby, Linda Perry, Marty Balin, David Freiberg, Paul Kantner | |
| Zespół | |
| Great Society, Jefferson Airplane, Jefferson Starship, Starship | |
Grace Slick, pełne imię i nazwisko panieńskie Grace Victoria Barnett Wing (ur. 30 października 1939 w Evanston, Illinois) – amerykańska wokalistka rockowa, autorka tekstów piosenek i kompozytorka, grająca także na instrumentach klawiszowych i flecie prostym. Kojarzona jako muzyczne medium pokolenia hippisów. Zwolenniczka rewolucji seksualnej. Do dziś jej twórczość uznawana bywa za kluczową w rozwoju psychodelicznego rocka przełomu lat 60. i 70. Obok Janis Joplin w najwyższym stopniu wpłynęła na wprowadzenie kobiecego akcentu do muzyki rockowej.
Spis treści |
Życie [edytuj]
Urodziła się 30 października 1939 roku w Evanston, Illinois jako córka Ivana W. Winga (Amerykanina o norwesko-szwedzkich korzeniach) oraz Virginii Barnett. Uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt w Palo Alto, Kalifornii. Następnie przez dwa lata była uczennicą Finch College w Nowym Jorku, po czym przeniosła się na University of Miami w Coral Gables, na Florydzie.
Początkowo chciała być aktorką, jednak znajomość z debiutującą w tym czasie Janis Joplin popchnęła ją w stronę muzyki. W 1965 do 1966 występowała jako wokalistka niszowego zespołu psychodelicznego The Great Society. Jej kariera potoczyła się szybko. Po występie w klubie Matrix w 1966, Grace została przyjęta jako wokalistka grupy Jefferson Airplane, z którym nagrała płytę Surrealistic Pillow. Album okazał się wielkim sukcesem, a Grace błyskawicznie zyskała sławę wykonaniami dwóch piosenek, z którymi występowała jeszcze jako członkini Great Society: White Rabbit i Somebody to Love. Przebojem stał się również album Volunteers, w którym przejęła ona rolę głównej wokalistki grupy (do tej pory był nim Marty Balin). Po krótkim czasie Grace stała się ikoną Jefferson Airplane, co powodowało konflikt między nią a byłym liderem, Balinem. Ostatecznie grupa została rozwiązana w 1972, a Grace rozpoczęła karierę solową, w której pomagali jej: Paul Kantner, David Crosby oraz David Freiberg.
W latach 60.-70. Grace była aktywnie zaangażowana w ruch hippisowski. Wraz z ekipą Jefferson Airplane organizowała liczne meetingi oraz jam sessions z Grateful Dead i Quicksilver Messenger Service, skierowane treścią do anarchistycznej młodzieży ówczesnej Ameryki. Członkowie Jefferson Airplane nigdy nie odważyli się jednak założyć własnej komuny (tak jak to zrobili muzycy z Grateful Dead) ze względu na skłonności Grace do wszelkiego rodzaju nadużyć.
W roku 1968 odgrywała rolę wokalistki na specyficznym wystąpieniu Jefferson Airplane zorganizowanym na Pooneil Corner, na przedmieściach Nowego Jorku. W 1969 stała się gwiazdą festiwalu w Woodstock i Monterey.
Dwa razy wzięła ślub (jej pierwszym mężem był Gerald Slick, po którym ma nazwisko, a drugim Skip Johnson), dwa razy też się rozwiodła. Ma córkę, Chinę Kantner. Jest (nie do końca) weganką[1].
W 1998 Grace Slick wydała autobiografię pt. Somebody to Love? A Rock and Roll Memoir (ang. "Ktoś do kochania? Rock-and-rollowy pamiętnik") i była jej narratorką w skondensowanej wersji czytanej (ang. audiobook). Inna biografia pt. Grace Slick, The Biography (ang. Grace Slick: Biografia) napisana przez Barbarę Rowes wydano w 1980; obecnie jest ona bez wznowienia.
W 2006 Grace Slick cierpiała na zapalenie uchyłków. Po pierwszym zabiegu chirurgicznym, schorzenie powróciło, wymagając dalszych zabiegów, w tym tracheotomii. Została utrzymana w sztucznej śpiączce na dwa miesiące, a po obudzeniu, musiała nauczyć się chodzić na nowo[2].
W 2004 na jej cześć nazwano konia wyścigowego rasy Quarter Horse, maści grulla: Emeralds Grace Slick, klacz rodowodem z Emerald Hills Farm w Smock w Pensylwanii. Emeralds Grace Slick obecnie mieszka w Aurelia w stanie Iowa.
Twórczość [edytuj]
Oprócz rock and rolla i rocka psychodelicznego związana również z takimi gatunkami muzycznymi jak acid rock, folk rock i soft rock. Była jedną z prekursorek i pierwszych twórców rocka stadionowego. Jej oryginalny, niezwykle silny głos (Alt) o niskiej barwie, acz z szeroką skalą oraz pełny egzaltacji, prowokacyjne interpretacje wokalne stały się wyróżnikiem zespołu. Po rozwiązaniu formacji uczestniczyła w jego kontynuacji istniejącej od roku 1974 pod nazwą Jefferson Starship. Wydała także cztery płyty solowe: miejscami w stylu rocka progresywnego Manhole i Dreams (w których pojawiają się instrumenty typowe dla muzyki poważnej), Software oraz Wellcome to the Wrecking Ball (przejście w stronę heavy metalu). Była też główną wokalistką na trzech albumach Paula Kantnera: Sunfighter, Baron von Tollboth and the Chrome Nun i Blow Against the Empire. W latach 80. jej umiejętności wokalne można było podziwiać w kontynuacji Jefferson Starship – Starship, gdzie wylansowała takie hity jak We built this city czy Nothing's gonna stop us now. Na początku lat 90. wycofała się z życia muzycznego poświęcając się malarstwu. Wydała również wspomnienia z lat hippisowskich zatytułowane Somebody to love?.
Jej styl wokalny stale oscylował między tanecznym rock and rollem a poetycką egzaltacją, umiejętnie łącząc liryzm i melancholię z drapieżnością rocka.
Paul Kantner w jednym z wywiadów porównał wkład Grace Slick w rozwój współczesnej kultury do twórczości Oscara Wilde'a, a w czasach apogeum jej popularności magazyny muzyczne stawiały ją obok postaci Jima Morrisona.
Jako osoba od najmłodszych lat związana z San Francisco (mekką dzieci kwiatów i centrum światowego życia muzycznego lat 60.) – nawiązała zażyłe znajomości z elitą muzyczną tamtego okresu: z Davidem Crosbym, Jerrym Garcią z zespołu Grateful Dead, Mickiem Jaggerem, członkami zespołu Quicksilver Messenger Service, Melanie, Jimim Hendriksem, Janis Joplin i Jimem Morrisonem, z którym łączył ją romans.
Jej styl wokalny wywarł wpływ na takich artystów jak: Sandy Denny z zespołu Fairport Convention czy Dolores O'Riordan z The Cranberries.
Kontrowersje [edytuj]
Sporo kontrowersji wzbudzały zarówno występy sceniczne Grace Slick, jak i jej nonkonformistyczne zachowanie poza sceną. Grace znana była z częstego popadania w konflikt z prawem, alkoholizmu, nadużywania narkotyków i swobody seksualnej.
Głośne były obyczajowe skandale z udziałem piosenkarki. W roku 1994 wokalistka została aresztowana za celowanie z broni do policjanta. Często była notowana za jazdę samochodem po pijanemu czy publiczne spożywanie alkoholu. Skandalizującą opinię miały nihilistyczne piosenki przez nią wykonywane – namawiały bowiem m.in. do zbiorowego seksu, odrzucenia idei Kościoła czy też do anarchii (piosenka Volunteers, traktowana jako manifest rewolucji hippisowskiej, w której słyszymy: One generation has soul, one generation has old! Our generation has no destination to hold, pick up the cry!). Kontrowersje wzbudza również autobiografia Grace, w której autorka opisuje m.in. szczegóły romansu z Jimem Morrisonem.
Kiedy Grace wraz z zespołem Starship wylansowała dwa wielkie przeboje: Nothing's gonna to stop us now i We built this city, wśród miłośników wokalistki głosy były podzielone. Jedni uznali, że wyznająca niegdyś ideały hippisowskie Grace, w latach 80. poszła na komercję i nagięła się na aktualnie istniejący trend muzyczny. Inni natomiast doszli do wniosku, iż występ Grace w Starship jest dowodem na doskonałość kunsztu wokalistki, która potrafi swobodnie przechodzić z jednego stylu na drugi i w każdym z nich czuje się doskonale.
Spuścizna [edytuj]
Do najlepszych piosenek jakie wykonywała Grace należą: White Rabbit i Somebody to Love, Lather, Greasy Heart, Aerie (Gang of Eagles), Dreams czy Wind of change.
Choć dzisiaj Grace stroni od środowiska muzycznego, często wypowiadając się negatywnie o rock-and-rollu, w roku 2003 zaśpiewała w duecie z Lindą Perry dwie piosenki: Knock me out i If love is a red dress.
W 1988 zagrała w filmie dokumentalnym Legendary Ladies of Rock & Roll.
Dyskografia [edytuj]
Płyty nagrane z The Great Society:
- Somebody to Love/"Free Advice single (1966)
- Conspicuous Only in its Absence (1968)
- How It Was (1968)
- Collector's Item (1971) (nagranie z koncertu na żywo w 1966)
Płyty nagrane z Jefferson Airplane:
- Surrealistic Pillow (1967)
- After Bathing at Baxter's (1967)
- Crown of Creation (1968)
- Bless Its Pointed Little Head (1969)
- Volunteers (1969)
- Bark (1971)
- Long John Silver (1972)
- Thirty Seconds Over Winterland (1973)
- Early Flight (1974)
Płyty nagrane z Jefferson Starship:
- Dragon Fly (1974)
- Red Octopus (1975)
- Spitfire (1976)
- Earth (1978)
- Gold Jefferson Starship Album (1979)
- Modern Times (1981)
- Winds of Change (1982)
- Nuclear Furniture (1984)
Płyty nagrane z Starship:
Płyty solowe:
- Manhole (1973)
- Dreams (1980)
- Welcome to the Wrecking Ball (1981)
- Software (1984)
Płyty nagrane w duecie z Paulem Kantnerem:
- Blows Against the Empire (1970)
- Sunfighter (1971)
- Baron Von Tollbooth & the Chrome Nun (1973)
- Planet Earth Rock and Roll Orchestra (1983)
Przypisy
- ↑ Grace Slick rocks the world of meat, USA Today, 26 września 2006. Link sprawdzony 2008-07-19. (ang.)
- ↑ "Counterculture Meets Mall Culture for Grace Slick", The Washington Post, 12 stycznia 2007. Link sprawdzony 2008-07-19, (ang.)
|
|||||
