Grace Slick

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grace Slick
Grace Slick RCA records publicity photo.jpg
Imię i nazwisko Grace Slick, urodzona jako Grace Victoria Barnett Wing
Data urodzenia 30 października 1939
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument fortepian, flet prosty, śpiew
Gatunek Rock psychodeliczny, folk rock, country, hard rock, heavy metal, rock and roll, blues, pop, soul, rock progresywny, rock stadionowy, art rock, acid rock, soft rock
Zawód wokalistka
Aktywność 1965-1990
Wytwórnia płytowa RCA Records
Byli członkowie
David Crosby, David Freiberg, Paul Kantner, Mickey Thomas
Współpracownicy
David Crosby, Linda Perry, Marty Balin, David Freiberg, Paul Kantner
Zespół
Great Society, Jefferson Airplane, Jefferson Starship, Starship

Grace Slick, pełne imię i nazwisko panieńskie Grace Victoria Barnett Wing (ur. 30 października 1939 w Evanston, Illinois) – amerykańska wokalistka rockowa, autorka tekstów piosenek i kompozytorka, grająca także na instrumentach klawiszowych i flecie prostym. Kojarzona jako muzyczne medium pokolenia hippisów. Zwolenniczka rewolucji seksualnej. Do dziś jej twórczość uznawana bywa za kluczową w rozwoju psychodelicznego rocka przełomu lat 60. i 70. Obok Janis Joplin w najwyższym stopniu wpłynęła na wprowadzenie kobiecego akcentu do muzyki rockowej.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 30 października 1939 roku w Evanston, Illinois jako córka Ivana W. Winga (Amerykanina o norwesko-szwedzkich korzeniach) oraz Virginii Barnett. Uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt w Palo Alto, Kalifornii. Następnie przez dwa lata była uczennicą Finch College w Nowym Jorku, po czym przeniosła się na University of Miami w Coral Gables, na Florydzie.

Początkowo chciała być aktorką, jednak znajomość z debiutującą w tym czasie Janis Joplin popchnęła ją w stronę muzyki. W 1965 do 1966 występowała jako wokalistka niszowego zespołu psychodelicznego The Great Society. Jej kariera potoczyła się szybko. Po występie w klubie Matrix w 1966, Grace została przyjęta jako wokalistka grupy Jefferson Airplane, z którym nagrała płytę Surrealistic Pillow. Album okazał się wielkim sukcesem, a Grace błyskawicznie zyskała sławę wykonaniami dwóch piosenek, z którymi występowała jeszcze jako członkini Great Society: White Rabbit i Somebody to Love. Przebojem stał się również album Volunteers, w którym przejęła ona rolę głównej wokalistki grupy (do tej pory był nim Marty Balin). Po krótkim czasie Grace stała się ikoną Jefferson Airplane, co powodowało konflikt między nią a byłym liderem, Balinem. Ostatecznie grupa została rozwiązana w 1972, a Grace rozpoczęła karierę solową, w której pomagali jej: Paul Kantner, David Crosby oraz David Freiberg.

W latach 60.-70. Grace była aktywnie zaangażowana w ruch hippisowski. Wraz z ekipą Jefferson Airplane organizowała liczne meetingi oraz jam sessions z Grateful Dead i Quicksilver Messenger Service, skierowane treścią do anarchistycznej młodzieży ówczesnej Ameryki. Członkowie Jefferson Airplane nigdy nie odważyli się jednak założyć własnej komuny (tak jak to zrobili muzycy z Grateful Dead) ze względu na skłonności Grace do wszelkiego rodzaju nadużyć.

W roku 1968 odgrywała rolę wokalistki na specyficznym wystąpieniu Jefferson Airplane zorganizowanym na Pooneil Corner, na przedmieściach Nowego Jorku. W 1969 stała się gwiazdą festiwalu w Woodstock i Monterey.

Dwa razy wzięła ślub (jej pierwszym mężem był Gerald Slick, po którym ma nazwisko, a drugim Skip Johnson), dwa razy też się rozwiodła. Ma córkę, Chinę Kantner. Jest (nie do końca) weganką[1].

W 1998 Grace Slick wydała autobiografię pt. Somebody to Love? A Rock and Roll Memoir (ang. "Ktoś do kochania? Rock-and-rollowy pamiętnik") i była jej narratorką w skondensowanej wersji czytanej (ang. audiobook). Inna biografia pt. Grace Slick, The Biography (ang. Grace Slick: Biografia) napisana przez Barbarę Rowes wydano w 1980; obecnie jest ona bez wznowienia.

W 2006 Grace Slick cierpiała na zapalenie uchyłków. Po pierwszym zabiegu chirurgicznym, schorzenie powróciło, wymagając dalszych zabiegów, w tym tracheotomii. Została utrzymana w sztucznej śpiączce na dwa miesiące, a po obudzeniu, musiała nauczyć się chodzić na nowo[2].

W 2004 na jej cześć nazwano konia wyścigowego rasy Quarter Horse, maści grulla: Emeralds Grace Slick, klacz rodowodem z Emerald Hills Farm w Smock w Pensylwanii. Emeralds Grace Slick obecnie mieszka w Aurelia w stanie Iowa.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Oprócz rock and rolla i rocka psychodelicznego związana również z takimi gatunkami muzycznymi jak acid rock, folk rock i soft rock. Była jedną z prekursorek i pierwszych twórców rocka stadionowego. Jej oryginalny, niezwykle silny głos (Alt) o niskiej barwie, acz z szeroką skalą oraz pełny egzaltacji, prowokacyjne interpretacje wokalne stały się wyróżnikiem zespołu. Po rozwiązaniu formacji uczestniczyła w jego kontynuacji istniejącej od roku 1974 pod nazwą Jefferson Starship. Wydała także cztery płyty solowe: miejscami w stylu rocka progresywnego Manhole i Dreams (w których pojawiają się instrumenty typowe dla muzyki poważnej), Software oraz Wellcome to the Wrecking Ball (przejście w stronę heavy metalu). Była też główną wokalistką na trzech albumach Paula Kantnera: Sunfighter, Baron von Tollboth and the Chrome Nun i Blow Against the Empire. W latach 80. jej umiejętności wokalne można było podziwiać w kontynuacji Jefferson Starship – Starship, gdzie wylansowała takie hity jak We built this city czy Nothing's gonna stop us now. Na początku lat 90. wycofała się z życia muzycznego poświęcając się malarstwu. Wydała również wspomnienia z lat hippisowskich zatytułowane Somebody to love?.

Jej styl wokalny stale oscylował między tanecznym rock and rollem a poetycką egzaltacją, umiejętnie łącząc liryzm i melancholię z drapieżnością rocka.

Paul Kantner w jednym z wywiadów porównał wkład Grace Slick w rozwój współczesnej kultury do twórczości Oscara Wilde'a, a w czasach apogeum jej popularności magazyny muzyczne stawiały ją obok postaci Jima Morrisona.

Jako osoba od najmłodszych lat związana z San Francisco (mekką dzieci kwiatów i centrum światowego życia muzycznego lat 60.) – nawiązała zażyłe znajomości z elitą muzyczną tamtego okresu: z Davidem Crosbym, Jerrym Garcią z zespołu Grateful Dead, Mickiem Jaggerem, członkami zespołu Quicksilver Messenger Service, Melanie, Jimim Hendriksem, Janis Joplin i Jimem Morrisonem, z którym łączył ją romans.

Jej styl wokalny wywarł wpływ na takich artystów jak: Sandy Denny z zespołu Fairport Convention czy Dolores O'Riordan z The Cranberries.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Sporo kontrowersji wzbudzały zarówno występy sceniczne Grace Slick, jak i jej nonkonformistyczne zachowanie poza sceną. Grace znana była z częstego popadania w konflikt z prawem, alkoholizmu, nadużywania narkotyków i swobody seksualnej.

Głośne były obyczajowe skandale z udziałem piosenkarki. W roku 1994 wokalistka została aresztowana za celowanie z broni do policjanta. Często była notowana za jazdę samochodem po pijanemu czy publiczne spożywanie alkoholu. Skandalizującą opinię miały nihilistyczne piosenki przez nią wykonywane – namawiały bowiem m.in. do zbiorowego seksu, odrzucenia idei Kościoła czy też do anarchii (piosenka Volunteers, traktowana jako manifest rewolucji hippisowskiej, w której słyszymy: One generation has soul, one generation has old! Our generation has no destination to hold, pick up the cry!). Kontrowersje wzbudza również autobiografia Grace, w której autorka opisuje m.in. szczegóły romansu z Jimem Morrisonem.

Kiedy Grace wraz z zespołem Starship wylansowała dwa wielkie przeboje: Nothing's gonna to stop us now i We built this city, wśród miłośników wokalistki głosy były podzielone. Jedni uznali, że wyznająca niegdyś ideały hippisowskie Grace, w latach 80. poszła na komercję i nagięła się na aktualnie istniejący trend muzyczny. Inni natomiast doszli do wniosku, iż występ Grace w Starship jest dowodem na doskonałość kunsztu wokalistki, która potrafi swobodnie przechodzić z jednego stylu na drugi i w każdym z nich czuje się doskonale.

Spuścizna[edytuj | edytuj kod]

Do najlepszych piosenek jakie wykonywała Grace należą: White Rabbit i Somebody to Love, Lather, Greasy Heart, Aerie (Gang of Eagles), Dreams czy Wind of change.

Choć dzisiaj Grace stroni od środowiska muzycznego, często wypowiadając się negatywnie o rock-and-rollu, w roku 2003 zaśpiewała w duecie z Lindą Perry dwie piosenki: Knock me out i If love is a red dress.

W 1988 zagrała w filmie dokumentalnym Legendary Ladies of Rock & Roll.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Płyty nagrane z The Great Society:

Płyty nagrane z Jefferson Airplane:

Płyty nagrane z Jefferson Starship:

  • Dragon Fly (1974)
  • Red Octopus (1975)
  • Spitfire (1976)
  • Earth (1978)
  • Gold Jefferson Starship Album (1979)
  • Modern Times (1981)
  • Winds of Change (1982)
  • Nuclear Furniture (1984)

Płyty nagrane z Starship:

  • Knee Deep in the Hoopla (1985)
  • No Protection (1987)

Płyty solowe:

  • Manhole (1973)
  • Dreams (1980)
  • Welcome to the Wrecking Ball (1981)
  • Software (1984)

Płyty nagrane w duecie z Paulem Kantnerem:

  • Blows Against the Empire (1970)
  • Sunfighter (1971)
  • Baron Von Tollbooth & the Chrome Nun (1973)
  • Planet Earth Rock and Roll Orchestra (1983)

Przypisy