Hamadia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hamadia
חמדיה
Widok na kibuc Hamadia
Widok na kibuc Hamadia
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jizreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Doliny Źródeł
Wysokość -186 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

352
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Hamadia
Hamadia
Ziemia 32°31′13″N 35°31′11″E/32,520278 35,519722Na mapach: 32°31′13″N 35°31′11″E/32,520278 35,519722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Izrael

Hamadia (hebr. חמדיה; ang. Hamadia) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wysokości 186 metrów p.p.m. w intensywnie użytkowanej rolniczo Dolinie Bet Sze'an, będącej częścią Rowu Jordanu w Dolnej Galilei. Na zachód i północny zachód od kibucu wznosi się wysoki płaskowyż Ramot Isachar oraz góra Cva'im (200 metrów n.p.m.). Spływają z nich strumienie Hamadia i Doszen. Natomiast na południe od kibucu przepływa niewielka rzeka Charod, który na wschodzie łączy się ze strumieniem Hamadia, a następnie wpada do rzeki Jordan. Rzeka Jordan stanowi granicę z Jordanią. Teren na południe i na wschód od kibucu jest płaski. Obszar ten jest wykorzystywany do upraw rolniczych. Wody strumieni są odprowadzane do sztucznych stawów hodowlanych. W jego otoczeniu znajduje się miasto Bet Sze’an, kibuce Neve Eitan, Maoz Chaim i Sede Nachum, oraz moszaw Bet Josef. Na zachód i południe od kibucu są położone dwie strefy przemysłowe Beit Szean. Po stronie jordańskiej jest wioska Waqqas.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Hamadia jest położona w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Poddystrykcie Jizreel, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Większość mieszkańców kibucu jest Żydami, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka[1][2]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zabudowania kibucu Hamadia

Wykopaliska archeologiczne wykazały obecność na sąsiednich wzgórzach Tel Kuneizir, Tel Hasida i Tel Huga pozostałości osadnictwa ludzkiego z epoki neolitu i wczesnego chalkolitu[3].

Pierwotnie w okolicy tej znajdowały się dwie arabskie wioski al-Hamidija i Arab al-Bawati. Pierwsza z nich została wysiedlona i zniszczona przez żydowskich żołnierzy Hagany w dniu 12 maja 1948 roku podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny[4]. Natomiast druga została wysiedlona i zniszczona w dniu 16 maja 1948 roku podczas I wojny izraelsko-arabskiej[5]. Dużo wcześniej tutejsze grunty wykupiły od arabskich mieszkańców żydowskie organizacje syjonistyczne.

Pierwsza próba założenia kibucu Hamadia miała miejsce w 1939 roku. Osadę nazwano od sąsiedniej arabskiej wioski al-Hamidija. Osadnicy nie zdołali się jednak długo utrzymać, ponieważ brakowało wody. Z tego powodu osada została opuszczona, a jej budynki splądrowane i spalone przez Arabów. W 1942 roku ponownie założono kibuc Hamadia. Tym razem wybrano bardziej dogodną lokalizację, położoną bliżej drogi. Była to typowa obronna osada, wyposażona w palisadę i wieżę obserwacyjną. Jednak dopiero po I wojnie izraelsko-arabskiej, gdy sąsiednie wioski arabskie zostały zniszczone, rozwiązano problem niedoboru wody. Podczas wojny na wyczerpanie (1967-1970) kibuc był wielokrotnie ostrzeliwany przez jordańską artylerię[6]. W latach 90. XX wieku kibuc przeszedł przez proces prywatyzacji, zachowując kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia. Istnieją plany jego rozbudowy o kolejnych 86 domów, które zostaną przeznaczone na sprzedaż lub wynajem[7].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką, sala sportowa z siłownią, basen kąpielowy i boisko do piłki nożnej.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole i szkołę podstawową. Starsze dzieci są dowożone do szkoły średniej do kibucu Newe Eitan[8].

Religia[edytuj | edytuj kod]

Kibuc posiada własną synagogę.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie, sadownictwie, hodowli bydła i stawach hodowlanych. Z przemysłu znajduje się tutaj fabryka Hamdi produkująca drzwi. Zakład Amber produkuje wzmocnione elementy poliestrowe.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest przychodnia zdrowia, pralnia, zakład kosmetyczny, sklep wielobranżowy i warsztat mechaniczny.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na południowy wschód na drogę nr 90, którą jadąc na południe dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 71 i dalej do miasta Bet Sze’an, lub jadąc na północny wschód dojeżdża się do moszawu Bet Josef.

Wojsko[edytuj | edytuj kod]

Na zachód od kibucu znajduje się baza wojskowa Sił Obronnych Izraela, w której prawdopodobnie mieszczą się wyrzutnie rakiet Chetz-2.

Przypisy

  1. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  2. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  3. Francis Hours: Atlas des sites du proche orient (14000-5700 BP). Maison de l'Orient méditerranéen, 1994. ISBN 978-2-903264-53-6.
  4. Welcome To al-Hamidiyya (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  5. Welcome To 'Arab al-Bawati (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  6. Hamadia (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  7. Hamadia (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  8. Hamadia (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]