Hans Joachim von Ziethen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hans-Joachim von Zieten.jpg

Hans Joachim von Ziethen (ur. 14 maja 1699 w Wustrau w hrabstwie Ruppin w Brandenburgii, zm. 26 stycznia 1786 w Berlinie) – pruski generał kawalerii w armii Fryderyka Wielkiego . Służąc w wojsku od 14. roku życia został w 1731 rotmistrzem, w 1735 walczył w wojsku austriackim przeciw Francji i odznaczył się - już jako pułkownik - w drugiej wojnie śląskiej w 1745[1].

Sławę zjednał sobie jednak dopiero w wojnie siedmioletniej złożywszy dowody męstwa i talentu zwłaszcza w bitwach pod Reichenbergiem[2], Pragą[3], Kollinem[4], Leuthen[5] i Torgau[6]. Za swoje zasługi wojenne został wynagrodzony i otoczony powszechnym szacunkiem, uznawany był za najpopularniejszego dowódcę Fryderyka Wielkiego. W 1794 wzniesiono mu w Berlinie pomnik dłuta J.G. Schadowa, a mały plac przed nim nazwano jego imieniem[1].

Generał von Ziethen jest jedną z postaci dramatu "Wielki Fryderyk" Adolfa Nowaczyńskiego. Do legendy polskiego teatru przeszła rola von Ziethena, grana przez Ignacego Machowskiego w 1977 roku w warszawskim Teatrze Ateneum.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia).
  2. dziś Liberec, 21 kwietnia 1757
  3. 6 maja 1757
  4. Kolín, 17-18 czerwca 1757
  5. Lutynia, 5 grudnia 1757
  6. 3 listopada 1760