Hemimorfit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hemimorfit
Rozbudowana forma kryształów hemimorfitów
Rozbudowana forma kryształów hemimorfitów
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny uwodniony krzemian cynku
(Zn4[(OH) 2/Si2O7]xH2O)
Twardość w skali Mohsa 4,5 - 5
Przełam muszlowy
Łupliwość doskonała, wyraźna
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 3,24 – 3,45 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa najczęściej bezbarwny, też: żółty, zielononiebieski, brązowy
Rysa biała
Połysk silnie szklisty
Dodatkowe dane
Szczególne własności jest rozpuszczalny w kwasie solnym
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hemimorfitminerał z gromady krzemianów. Należy do minerałów rzadkich, rozprzestrzenionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.

Nazwa pochodzi od gr. hemi = pół i morpho = kształt; nawiązuje do charakterystycznego kształtu kryształów tego minerału (wyglądają jakby były przecięte na pół).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Występuje w skupieniach zbitych (galman), ziarnistych groniastych, naciekowych (kalamin), włóknistych, skorupowych. Tworzy kryształy tabliczkowe, krótkosłupowe, igiełkowe, z wyraźnym podłużnym prążkowaniem. Jest kruchy, przezroczysty, często współwystępuje z: smithsonitem, hydrocynkiem, sfalerytem, galeną, cerusytem, anglezytem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Tworzy się jako minerał wtórny w strefach utleniania (wietrzenia) kruszców cynku; głównie sfalerytu.

Miejsca występowania: Włochy – Sardynia; Meksyk, USA – Montana, Pensylwania, Utah, Kalifornia, Newada; Algieria, Austria, Niemcy, Wielka Brytania.

W Polsce – występuje w śląsko – krakowskich złożach kruszców cynku i ołowiu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ważna ruda cynku (52,4% Zn),
  • cenny kamień kolekcjonerski (szczególnie ładnie wykształcone kryształy oraz szczotki krystaliczne),
  • kryształy bezbarwne i niebieskie znajdują zastosowanie w jubilerstwie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów, Videograf II Sp. z o. o. – 2003 r.
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma-Press” 2003 r.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]