Smithsonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Smithsonit
smithsonit
smithsonit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy Smitsonit
Skład chemiczny ZnCO3 – węglan cynku
Twardość w skali Mohsa 4 – 5
Przełam muszlowy
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 4,42 – 4,44 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółta, zielona (herreryt), niebiesko zielona (bonamit), różowa, fioletowa, szaroniebieska, brązowa
Rysa biała
Połysk szklisty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Smithsonit

Smithsonit (smitsonit) – minerał, z gromady węglanów. Należy do grupy minerałów pospolitych.

Nazwany został na cześć Jamesa Smithsona (1754–1829), brytyjskiego chemika i mineraloga, założyciela Smithsonian Institution, który wyodrębnił smithsonit z kalaminu od hemimorfitu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy o pokroju romboedrów, lub skalenoedrów. Występuje w skupieniach ziemiste, ziarniste, naciekowe, nerkowate. Jest kruchy, przezroczysty, często zawiera domieszki: FeO – monheimit, odmiana drobnoziarnista zwana jest galmanem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał hydrotermalny niskich temperatur; produkt utleniania rud cynkonośnych – głównie sfalerytu. Współwystępuje z dolomitem, wapieniami, marglami.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • lokalna ruda cynku,
  • bardzo atrakcyjny dla kolekcjonerów,
  • atrakcyjny kamień jubilerski i ozdobny – wykazują silny efekt „ognia”.

Przypisy

  1. Rainer Bode, Iwona Dąbrowska: Minerały : [kryształy i kamienie szlachetne]. Warszawa: "Multico", 1997, s. 59. ISBN 83-7073–118-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]