Henryk Ciereszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henryk Ciereszko
Biskup tytularny Dices
In Misericordia Tua speravi
Zaufałem Twemu miłosierdziu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 9 września 1955
Hermanówka
Biskup pomocniczy białostocki
Okres sprawowania od 2012
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 14 czerwca 1981
Nominacja biskupia 17 listopada 2012
Sakra biskupia 15 grudnia 2012
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 grudnia 2012
Miejscowość Białystok
Miejsce bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Edward Ozorowski
Współkonsekratorzy Celestino Migliore
Stanisław Szymecki

Henryk Ciereszko (ur. 9 września 1955 w Hermanówce) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk teologicznych, biskup pomocniczy białostocki od 2012.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 września 1955 w Hermanówce. W 1974 złożył egzamin dojrzałości w VI Liceum Ogólnokształcącym w Białymstoku[1].

Następnie odbył studia w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku. Święceń prezbiteratu udzielił mu 14 czerwca 1981 w prokatedrze białostockiej biskup Edward Kisiel, administrator apostolski archidiecezji w Białymstoku. Magisterium obronił na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2].

W 1983 rozpoczął studia specjalistyczne w zakresie teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1985 uzyskał licencjat, a w 1988 doktorat na podstawie dysertacji Metoda apologetyczna Pawła Swietłowa[1]. Również tam na podstawie rozprawy Życie i działalność błogosławionego Michała Sopoćki (1888–1975). Pełna biografia apostoła miłosierdzia Bożego uzyskał w 2013 stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych o specjalności teologia duchowości[3].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1983 pracował jako wikariusz w parafii św. Kazimierza i Matki Boskiej Częstochowskiej w Mońkach, zaś w latach 1988–1990 w parafii św. Rocha w Białymstoku, jednocześnie będąc duszpasterzem akademickim[1].

W 1990 został prefektem alumnów Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Białymstoku. Od 1995 do 1998 oraz od 2001 do 2008 był ojcem duchownym alumnów białostockiego seminarium. Prowadził w nim wykłady z propedeutyki teologii, teologii życia wewnętrznego oraz teologii fundamentalnej. Był również wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego w Ełku, Wyższego Seminarium Duchownego w Grodnie, Archidiecezjalnego Kolegium Teologicznego w Białymstoku oraz Polskiego Centrum Katechetycznego w Wilnie[1].

W 1994 został archidiecezjalnym cenzorem publikacji o treści związanej z religioznawstwem i naukami humanistycznymi. W 2000 objął funkcję ojca duchownego kapłanów archidiecezji białostockiej. Przyjął również stanowisko rzecznika sprawiedliwości białostockiego sądu metropolitalnego oraz wszedł w skład rady kapłańskiej archidiecezji[1].

Od 1998 był wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym księdza Michała Sopoćki. Postać Sopoćki opisał w kilku publikacjach książkowych[1].

W 2003 otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości, a w 2008 został kanonikiem gremialnym Białostockiej Kapituły Metropolitalnej[1]. W 2011 został członkiem zwyczajnym Międzynarodowej Akademii Miłosierdzia przy sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach[4].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

17 listopada 2012 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji białostockiej i biskupem tytularnym Dices[5][6]. Święcenia biskupie otrzymał 15 grudnia 2012 w archikatedrze białostockiej. Głównym konsekratorem był Edward Ozorowski, arcybiskup metropolita białostocki, zaś współkonsekratorami Stanisław Szymecki, arcybiskup senior białostocki, i arcybiskup Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce[7]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In Misericordia Tua speravi” (Zaufałem Twemu miłosierdziu)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]