Hieronim Florian Radziwiłł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hieronim Florian Radziwiłł
Hieronim Florian Radziwiłł
Hieronim Florian Radziwiłł
Trąby
Trąby
Data urodzenia 4 maja 1715
Miejsce urodzenia Biała Podlaska
Data śmierci 17 maja 1760
Miejsce śmierci Biała Podlaska
Rodzina Radziwiłłowie
Rodzice Karol Stanisław Radziwiłł
Anna Katarzyna Sanguszko
Małżeństwo Teresa Sapieha
Magdalena Czapska
Aniela Miączyńska

Hieronim Florian Radziwiłł zwany Okrutnym Księciem[potrzebne źródło] (ur. 4 maja 1715 w Białej Podlaskiej, zm. 17 maja 1760 w Białej Podlaskiej) – książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, podczaszy wielki litewski od 1739, chorąży wielki litewski od 1750, starosta przemyski i krzyczewski, V pan na Białej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Karola Stanisława Radziwiłła i Anny Katarzyny z Sanguszków Radziwiłłowej, młodszy brat ordynata na Ołyce i Nieświeżu, Michała Kazimierza Radziwiłła Rybeńko.

Był jednym z najbogatszych magnatów Rzeczypospolitej XVIII wieku. Dzięki zawartemu w 1735 porozumieniu z palatynem reńskim udało mu się odzyskać dla rodu Radziwiłłów majątki Ludwiki Karoliny Radziwiłłowej zwane dobrami neuburskimi, które w XVII wieku stanowiły o potędze Bogusława i Janusza Radziwiłłów.

Hieronim Florian Radziwiłł stronił od życia publicznego, które charakteryzowało jego przodków. Nie zabiegał o urzędy i godności, nie brał udziału w Sejmach. Pomimo, że w 1745 Potoccy proponowali mu kandydowanie na króla polskiego nigdy o koronę się nie ubiegał.

Był ekscentrykiem. Otaczał się cudzoziemcami, głównie Niemcami. Zafascynowany dyscypliną wojskową stworzył na własne potrzeby prywatną armię, w której służyło ok. 6 000 żołnierzy. Zorganizował ją na wzór pruski i wprowadził bezlitosne kary za wszelkie najdrobniejsze przewinienia. W Słucku ufundował szkołę kadetów.

Uwielbiał polowania, gry oraz zabawy. Pod wpływem swoich zainteresowań napisał poradnik Rzeczy, którymi najgodniejszego mogę zabawić gościa. Kochał teatr i balet. Otworzył słucką szkołę baletową i utrzymywał na swoich zamkach grupy teatralne, które wystawiały przedstawienia włoskie oraz niemieckie.

Założył w Słucku manufakturę, która produkowała słynne w całej Rzeczypospolitej pasy słuckie.

Znany był ze srogości i okrucieństw, których dopuszczał się zarówno na chłopach, jak i na szlachcie. Na zamkach w Białej i Słucku zbudował więzienia, do których wtrącał każdego kto w jakiś sposób mu się sprzeciwił. Sadyzm był powodem jego dwóch rozwodów.

W 1731 odznaczony został Orderem Świętego Huberta[1].

Pochowany został w kościele jezuickim w Nieświeżu. Jego zabalsamowane serce złożone początkowo w kościele farnym w Słucku, w XIX wieku zostało przeniesione do kościoła pobernardyńskiego w Słucku.


Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Czuma, Leszek Mazan: Poczet serc polskich. Kraków: Anabasis, 2005. ISBN 83-85931-15-5.
  • Hieronim Florian Radziwiłł: Rzeczy którymi najgodniejszego mogę zabawić gościa. Warszawa: Twój Styl, 1998, s. 94. ISBN 8371631332.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Łoza, Order domowy rycerski p.w. świętego Huberta, w: Broń i Barwa, 1935, II, nr 3, s. 62.