Historia Filipin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W 1521 roku, portugalski odkrywca Ferdynand Magellan przybył na Filipiny i przyłączył je do Królestwa Hiszpanii[1]. Kolonizacja wysp rozpoczęła się od momentu pojawienia się na nich Miguela Lópeza de Legazpi, który przybył na nie z Meksyku w 1565 roku. Założył wówczas pierwszą europejską osadę Cebu. W 1571 roku została założona Manila jako stolica Hiszpańskich Indii Wschodnich.

W 1898 roku na Filipinach wybuchło powstanie przeciwko Hiszpanom. W konflikcie uczestniczyły Stany Zjednoczone, w efekcie czego przejęły one kontrolę nad krajem. W roku 1916 Filipiny uzyskały poszerzenie uprawnień, a w roku 1934 status niezależnej wspólnoty (Philippines Commonwealth). W 1942 roku Filipiny dostały się pod okupację japońską. Główną siłą oporu wobec najeźdźców był związany z Komunistyczną Partią Filipin, Hukbalahap. W 1946 Filipiny uzyskały niepodległość. Po zakończeniu wojny, w 1948 roku wybuchło powstanie chłopskie zorganizowane przez partyzantów Hukbong w dużej mierze wywodzących się z ruchu oporu w czasie okupacji. Powstanie zostało stłumione na początku lat 50. Głównym celem powstańców była reforma rolna i zerwanie stosunków z USA, której Filipiny były niegdyś kolonią.

W 1965 prezydentem został Ferdinand Marcos który wkrótce przejął rządy dyktatorskie. Nieudolne i skorumpowane rządy stały się przyczyną licznych wystąpień, strajków oraz kampanii partyzanckich przygotowanych przez lewicową Nową Armię Ludową oraz separatystyczny Narodowy Front Wyzwolenia Moro i Islamski Front Wyzwolenia Moro. Konflikt partyzancki zapoczątkowany w 1969 roku i trwający do dziś pochłonął około 40 tysięcy ofiar[2][3]. Rebelianci z Moro gdzie dominuje wyznanie islamskie uzyskali wsparcie z Egiptu[4], Libii[5] i Malezji[6] natomiast rebelia lewicowa poparta została przez Chiny (do 1979)[7], Dżamahiriję Libijską i Wietnam (w latach 80.)[8].

W 1986 w kraju dokonał się pokojowy przewrót, w wyniku którego obalona została dyktatura Marcosa, a władzę objęła Corazon Aquino, zwyciężczyni wyborów prezydenckich. W latach 1992-1998 na stanowisku szefa państwa zasiadał Fidel Ramos. W 1998 odbyły się kolejne wybory prezydenckie, wygrane przez Josepa Estradę. W styczniu 2001 Estrada został pozbawiony urzędu po oskarżeniu go o malwersacje finansowe. Jego miejsce zajęła wiceprezydent Gloria Macapagal-Arroyo, która wygrała również wybory w 2004. W 2010 na stanowisku zastąpił ją Benigno Aquino III. Nowym zagrożeniem dla rządu filipińskiego w XXI wieku zaczęła być rebelia radykalnych islamistów powiązanych ze środowiskami Państwa Islamskiego i Al Kaidy[9].

Przypisy

  1. Gregorio F. Zaide, Sonia M. Zaide: Philippine History and Government, Sixth Edition. All-Nations Publishing Company, 2004.
  2. "The Never Ending War in the Wounded Land: The New People’s Army on Samar". University of Calgary.
  3. Ivan Molloy. "Revolution in the Philippines – The Question of an Alliance Between Islam and Communism".
  4. Tan, Andrew T/H. (2009). A Handbook of Terrorism and Insurgency in Southeast Asia. Cheltenham, UK: Edward Elgar Publishing. s. 230, 238. ISBN 1847207189.
  5. Paul J. Smith (September 21, 2004). Terrorism and Violence in Southeast Asia: Transnational Challenges to States and Regional Stability. M.E. Sharpe. s. 194–. ISBN 978-0-7656-3626-3.
  6. Tan, Andrew T/H. (2009). A Handbook of Terrorism and Insurgency in Southeast Asia. Cheltenham, UK: Edward Elgar Publishing. s. 230, 238. ISBN 1847207189.
  7. http://www.peri.umass.edu/fileadmin/pdf/Philippines2.pdf "Philippines (New Peoples Army) (1972– )"]
  8. Paul J. Smith (September 21, 2004). Terrorism and Violence in Southeast Asia: Transnational Challenges to States and Regional Stability. M.E. Sharpe. s. 194–. ISBN 978-0-7656-3626-3.
  9. http://www.cnn.com/2015/03/08/opinions/bergen-isis-boko-haram/