Horochów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Horochów
Горохів
Horochów
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Volhynian Oblast.svg wołyński
Rejon horochowski
Data założenia 1240
Prawa miejskie 1940
Powierzchnia 11,22 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

8847
789 os./km²
Nr kierunkowy +380 3379
Kod pocztowy 45700-45702
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Horochów
Horochów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Horochów
Horochów
Ziemia Błąd Lua: callParserFunction: function "#coordinates" was not found.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Ukraina

Horochów (ukr. Горохів, Horochiw) – miasto na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, siedziba administracyjna rejonu horochowskiego. W 2001 roku liczyło ok. 8,8 tys. mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przedwojenny herb

W 1450 roku król Kazimierz IV Jagiellończyk podarował Horochów z okolicznymi włościami Olizarowi Szyłowiczowi.

W 1650 roku miasto wraz z 4 wsiami należało do rodu Warszyckich, w końcu XVIII wieku do Poniatowskich. W 1795 roku trafiło w ręce rodu Strojnowskich.

W 1816 roku Horochów zwiedził i opisał Julian Ursyn Niemcewicz w „Podróżach historycznych”. W 1759 roku urodził się tutaj Józef Wielhorski – generał dywizji armii Księstwa Warszawskiego, senator-wojewoda Królestwa Polskiego, radca stanu Księstwa Warszawskiego, a 11 stycznia 1835 roku Jan Dzierżysław Tarnowski – polityk.

Podczas I wojny światowej, w latach 1916-1917, przez Horochów przebiegał front austriacko-rosyjski a okolice miasta były areną zaciętych walk[1].

W II Rzeczypospolitej Horochów był siedzibą powiatu horochowskiego w województwie wołyńskim. W 1937 roku w mieście mieszkało 7800 osób, z czego 40% stanowili Żydzi.

24 czerwca 1941 roku miasto zostało zajęte przez Wehrmacht. 12 sierpnia 1941 roku SD z Łucka przy udziale ukraińskich schutzmanów rozstrzelało 300 Żydów. W październiku 1941 roku Niemcy utworzyli w Horochowie getto dla ludności żydowskiej. 8 września 1942 roku getto zostało „zlikwidowane” przez oddział SD z Łucka przy współudziale niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Rozstrzelano około 3 tys. Żydów, których pochowano w zbiorowej mogile wykopanej dzień wcześniej przez ludność ukraińską około 1 km na południe od miasta[2].

Podczas rzezi wołyńskiej Horochów stanowił schronienie dla około 1200 polskich uciekinierów z okolicznych wsi. Korzystając z tego Niemcy utworzyli w mieście 150 osobowy Schutzmannschaft złożony z Polaków, który zwalczał Ukraińską Powstańczą Armię i bronił miasto przez napadami[3].

W styczniu 1944 roku Niemcy wycofali się z Horochowa ewakuując także schutzmanów oraz polską ludność. Miasto zostało zajęte 18 lipca 1944 roku przez wojska radzieckie 1 Frontu Ukraińskiego[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • pałac – wybudowany w stylu empire przez rodzinę Strojnowskich. Na początku XIX wieku pałac posiadał bogate zbiory sztuki, które następnie trafiły do pałacu w Dzikowie, własności Tarnowskich. Na początku XX wieku w ocalałym skrzydle obiektu znajdował się urząd starostwa[5].

Przypisy

  1. Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck 1929 |data dostępu =2010-02-18
  2. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6, s. 233
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, „Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945”, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.194.
  4. ВОВ-60 - Сводки
  5. dr Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck - Horochów - Stojanów. wolyn.ovh.org. [dostęp 26.11.2013].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]