IRB Sevens World Series (2000/2001)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
IRB Sevens World Series 2000/2001
Gtk-go-back-ltr.svg 1999/2000 2001/2002 Gtk-go-forward-ltr.svg
Szczegóły turnieju
Termin 18 listopada 20003 czerwca 2001
Liczba drużyn 36 (z 6 konfederacji)
Stadiony 11 (w 10 miastach)
Gold medal blank.svg I miejsce  Nowa Zelandia
Silver medal blank.svg II miejsce  Australia
Bronze medal blank.svg III miejsce  Fidżi
Statystyki turnieju
Najwięcej przyłożeń Nowa Zelandia Karl Te Nana
Media
www

IRB Sevens World Series (2000/2001) – druga edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z dziewięciu turniejów rozegranych pomiędzy listopadem 2000 a czerwcem 2001 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Zawody zostały zdominowane przez reprezentacje Nowej Zelandii i Australii, które podzieliły między sobą wygrane turnieje, a ostatnie cztery finały rozegrały między sobą. W całym cyklu ostatecznie triumfowali Nowozelandczycy.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Wstępne plany harmonogramu rozgrywek pojawiły się w lipcu 2000 roku – w porównaniu do poprzedniego sezonu zrezygnowano z paryskiego turnieju, w Mar del Plata miał się odbyć Puchar Świata 2001, zaś Fiji Sevens został odwołany przez Fiji Rugby Union po zamachu stanu w tym kraju[1][2]. We wrześniu 2000 roku IRB potwierdziła lokalizacje siedmiu turniejów i poinformowała, że cykl rozpocznie się w RPA przenosząc się jednak ze Stellenbosch do Durbanu[3][4]. W ciągu następnego miesiąca z rozpiski wypadł Punta del Este Sevens, pojawiły się natomiast dwa kolejne turnieje w Azji. Malezja miała już doświadczenie w organizacji poważnych zawodów w tej dyscyplinie sportu po Igrzyskach Wspólnoty Narodów 1998, przyznanie zaś turnieju Chinom miało na względzie rozwój siedmioosobowego rugby w tym kraju oraz starania IRB w celu jego wprowadzenia w poczet sportów olimpijskich[5][6][7]. Pod koniec października 2000 roku zakończono budowanie terminarza ogłoszając gospodarzy kończących sezon zawodów – Londyn i Cardiff[5]. Tak więc ostatecznie zaplanowano rozegranie dziesięciu turniejów w okresie od listopada 2000 do czerwca 2001 roku, w tym cztery w nowych lokalizacjach – Chinach, Malezji, Anglii i Walii[8][9][10].

W związku z sankcjami nałożonymi na Fidżi po zamachu stanu z 2000 roku rząd australijski odmówił wydania reprezentantom tego kraju wiz wjazdowych, co doprowadziło do odwołania przez IRB zawodów w Brisbane[11]. Taka sama możliwość istniała również w przypadku nowozelandzkiego turnieju, jednak nacisk ze strony New Zealand Rugby Union spowodował, iż fidżijscy rugbyści otrzymali prawo wjazdu do tego kraju[12][13]. Ostatecznie odbyło się zatem dziewięć turniejów[14].

Zgodnie z zapowiedziami z połowy poprzedniego sezonu[15], Anglicy wystąpili we wszystkich turniejach, co było jednocześnie warunkiem udzielenia zgody na organizację przez Rugby Football Union zawodów w Londynie[16]. Prócz Anglików i broniących tytułu Nowozelandczyków, do uczestnictwa we wszystkich zawodach IRB wytypowała również Argentynę, Australię, Fidżi, Francję, Kanadę, RPA, Samoa i Walię[5]. Szkoci odrzucili zaproszenie do uczestnictwa, skupiając swoje wysiłki na przygotowaniach do Igrzysk Wspólnoty Narodów 2002[17], występ Fidżijczyków stał zaś pod znakiem zapytania ze względów politycznych i finansowych[2]. Po raz pierwszy natomiast w poważnych zawodach zaprezentował się wspólny zespół Indii Zachodnich[18], który po otrzymaniu zgody na jego utworzenie ze strony IRB wyrażonej ze względu na słabość poszczególnych reprezentacji z tego regionu[19][20] zadebiutował w Hong Kong Sevens[21]. Ich dobra postawa dała im miejsce również w dwóch finałowych zawodach[22].

Sezon rozpoczął się wznowieniem rywalizacji z poprzedniej edycji, bowiem w pierwszych czterech turniejach w finale gościli Fidżijczycy i w trzech z nich ulegli oni Nowozelandczykom. W czwartym okazali się natomiast słabsi od włączających się do walki o tytuł Australijczyków, którzy wykorzystali potknięcie gospodarzy w Wellington. Podzieliwszy się zwycięstwami w kolejnych dwóch zawodach podopieczni Gordona Tietjensa i Glena Elli po sześciu turniejach zgromadzili tyle samo punktów w klasyfikacji generalnej, lecz pozostałe trzy finały rozstrzygnęli na swoją korzyść reprezentanci Nowej Zelandii triumfując ostatecznie w całym cyklu. Australia będąca jedyną drużyną, która awansowała przynajmniej do półfinału w każdym z zawodów, zajęła ostatecznie pozycję drugą. Najwięcej przyłożeń w sezonie zdobył nowozelandzki kapitan, Karl Te Nana[8][23][24].

Kalendarz[edytuj | edytuj kod]

Turniej Gospodarz Stadion Data Zwycięzca
South Africa Sevens 2000 Republika Południowej Afryki Durban ABSA Stadium 18–19 listopada 2000  Nowa Zelandia
Dubai Sevens 2000 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Dubai Exiles Rugby Ground 23–24 listopada 2000  Nowa Zelandia
New Zealand Sevens 2001 Nowa Zelandia Wellington Westpac Stadium 9–10 lutego 2001  Australia
Hong Kong Sevens 2001  Hongkong Hong Kong Stadium 30 marca–1 kwietnia 2001  Nowa Zelandia
Shanghai Sevens 2001 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Yuanshen Sports Centre Stadium 7–8 kwietnia 2001  Australia
Kuala Lumpur Sevens 2001 Malezja Kuala Lumpur Petaling Jaya Stadium 21–22 kwietnia 2001  Australia
Japan Sevens 2001 Japonia Tokio Chichibunomiya Rugby Stadium 29–30 kwietnia 2001  Nowa Zelandia
London Sevens 2001 Anglia Londyn Twickenham Stadium, Twickenham Stoop 27–28 maja 2001  Nowa Zelandia
Cardiff Sevens 2001 Walia Cardiff Rodney Parade, Millennium Stadium 2–3 czerwca 2001  Nowa Zelandia

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny[25].

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[25]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej ilości zdobytych przyłożeń;
  3. wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części[25].

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane[9][8][26].

16 zespołów 24 zespoły
Pozycja Pkt Pkt Pozycja
1 (Cup) 20 30 1 (Cup)
2 (finał Cup) 16 24 2 (finał Cup)
3–4 (półfinały Cup) 12 18 3–4 (półfinały Cup)
8 5–8 (ćwierćfinały Cup)
5 (Plate) 8 4 9 (Plate)
6 (finał Plate) 6 3 10 (finał Plate)
7–8 (półfinały Plate) 4 2 11–12 (półfinały Plate)
9 (Bowl) 2 1 13 (Bowl)
10–16 0 0 14–24

Turnieje[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Główny artykuł: South Africa Sevens 2000.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Fidżi
3  Australia
 Argentyna
5  Republika Południowej Afryki
6  Samoa
7  Francja
 Kanada
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 40  
  Argentyna 0  
 
      Nowa Zelandia 34
    Fidżi 5
  Fidżi 10
  Australia 5  
Information icon.svg Główny artykuł: Dubai Sevens 2000.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Fidżi
3  Australia
 Samoa
5  Republika Południowej Afryki
6  Argentyna
7  Anglia
 Zimbabwe
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 26  
  Samoa 0  
 
      Nowa Zelandia 38
    Fidżi 12
  Fidżi 31
  Australia 12  
Information icon.svg Główny artykuł: New Zealand Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Australia
2  Fidżi
3  Stany Zjednoczone
 Wyspy Cooka
5  Samoa
6  Argentyna
7  Kanada
 Nowa Zelandia
  Półfinały Finał
             
  Australia 36  
  Stany Zjednoczone 5  
 
      Australia 19
    Fidżi 17
  Fidżi 27
  Wyspy Cooka 12  
Information icon.svg Główny artykuł: Hong Kong Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Fidżi
3  Australia
 Samoa
5  Argentyna
 Republika Południowej Afryki
 Kanada
 Anglia
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 14  
  Australia 12  
 
      Nowa Zelandia 29
    Fidżi 5
  Fidżi 12
  Samoa 10  
Information icon.svg Główny artykuł: Shanghai Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Australia
2  Republika Południowej Afryki
3  Nowa Zelandia
 Korea Południowa
5  Fidżi
6  Anglia
7  Samoa
 Argentyna
  Półfinały Finał
             
  Australia 19  
  Nowa Zelandia 7  
 
      Australia 19
    Republika Południowej Afryki 12
  Republika Południowej Afryki 40
  Korea Południowa 10  
Information icon.svg Główny artykuł: Kuala Lumpur Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Australia
2  Nowa Zelandia
3  Fidżi
 Republika Południowej Afryki
5  Samoa
6  Francja
7  Walia
 Argentyna
  Półfinały Finał
             
  Australia 19  
  Fidżi 7  
 
      Australia 19
    Nowa Zelandia 17
  Nowa Zelandia 19
  Republika Południowej Afryki 7  
Information icon.svg Główny artykuł: Japan Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Australia
3  Fidżi
 Samoa
5  Republika Południowej Afryki
6  Anglia
7  Walia
 Kanada
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 17  
  Samoa 12  
 
      Nowa Zelandia 26
    Australia 12
  Australia 17
  Fidżi 7  
Information icon.svg Główny artykuł: London Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Australia
3  Samoa
 Fidżi
5  Republika Południowej Afryki
6  Anglia
7  Kanada
 Argentyna
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 15  
  Fidżi 7  
 
      Nowa Zelandia 19
    Australia 12
  Australia 33
  Samoa 17  
Information icon.svg Główny artykuł: Cardiff Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Australia
3  Republika Południowej Afryki
 Samoa
5  Fidżi
6  Walia
7  Argentyna
 Gruzja
  Półfinały Finał
             
  Nowa Zelandia 24  
  Samoa 7  
 
      Nowa Zelandia 31
    Australia 5
  Australia 21
  Republika Południowej Afryki 12  

Klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Reprezentacja Punkty
DUR DUB WEL HKG SHA KUL TOK LON CAR Ogółem
1  Nowa Zelandia 20 20 4 30 12 16 20 20 20 162
2  Australia 12 12 20 18 20 20 16 16 16 150
3  Fidżi 16 16 16 24 8 12 12 12 8 124
4  Samoa 6 12 8 18 4 8 12 12 12 92
5  Republika Południowej Afryki 8 8 2 8 16 12 8 8 12 82
6  Argentyna 12 6 6 8 4 4 2 4 4 50
7  Anglia 0 4 0 8 6 0 6 6 2 32
8  Kanada 4 0 4 8 2 0 4 4 0 26
9  Walia 0 0 0 3 0 4 4 2 6 19
10  Stany Zjednoczone 12 4 0 16
11  Korea Południowa 0 12 2 0 14
12  Francja 4 2 6 0 0 0 12
=  Wyspy Cooka 12 12
14  Zimbabwe 0 4 4
=  Gruzja 0 0 0 4 4
=  Portugalia 2 2 0 0 4
17  Irlandia 2 2
18  Hongkong 0 1 0 0 1
19 Zatoka Perska 0 0 0
=  Rosja 0 0 0 0
=  Malezja 0 0 0 0 0
=  Papua-Nowa Gwinea 0 0
= Indie Zachodnie 0 0 0 0
=  Tajlandia 0 0 0
=  Hiszpania 0 0 0
=  Sri Lanka 0 0 0
=  Singapur 0 0 0
=  Chińskie Tajpej 0 0 0 0 0
=  Japonia 0 0 0 0 0 0
=  Kenia 0 0 0
=  Chiny 0 0 0 0
=  Niue 0 0
=  Maroko 0 0 0
=  Tonga 0 0
=  Szkocja 0 0 0
=  Namibia 0 0

Przypisy

  1. Draft world sevens time-table announced (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  2. 2,0 2,1 Fiji's presence in Sevens Series in doubt (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  3. Early World Sevens Series dates confirmed (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  4. Durban proud to kick off Sevens Series (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  5. 5,0 5,1 5,2 Twickenham and Cardiff on IRB World Series Map (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  6. Shanghai Sevens lure for Olympic gold (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01].
  7. Sevens for Shanghai as IRB gives China the ball (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01].
  8. 8,0 8,1 8,2 TOURNAMENTS: WORLD SEVENS (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  9. 9,0 9,1 Welcome to the IRB World Sevens Series Website (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  10. Cardiff to host Sevens Series Finale (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  11. ARU loses World Sevens Series round (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  12. Fiji prosper despite protests (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  13. Rugby pressure forced Fiji u-turn (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2013-11-01].
  14. The WSS schedule for 2000/2001 (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  15. England wake up to value of Sevens circuit (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01].
  16. England's sevens debut in doubt (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  17. Scots sit out sevens (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  18. West Indies to make debut in Hong Kong (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  19. Windies pitched into Hong Kong sevens (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  20. West Indies set to debut in Sevens Series (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  21. West Indies to make debut in Hong Kong (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01].
  22. Rugby Talk. May 2001 (ang.). hkrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  23. New Zealand Win Both Titles (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  24. Pair Home In On IRB Sevens Title (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  25. 25,0 25,1 25,2 FIJI TOP SEEDS FOR STELLENBOSCH (ang.). irbsevens1999.irb.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  26. T O U R N A M E N T S (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]